Sporting i Lizbona, czyli zwiedzanie przy okazji

Zeszliśmy na niższą kondygnację.
Z tego poziomu krużganki też prezentują się wspaniale.



Na tym poziomie trafiliśmy do kaplicy, w której znajduje się grobowiec Alexandre Herculano, portugalskiego pisarza, historyka, dziennikarza i poety epoki romantyzmu.








Na dziedziniec z fontanną nie można niestety było wejść.


Kamień, z którego wykonany zostały krużganki, w połączeniu z padającymi na niego promieniami słonecznymi, świecił złotym blaskiem.


Kolejnym pomieszczeniem, do którego można wejść na dolnym poziomie jest refektarz.





Niestety nie znaleźliśmy przejścia z krużganków do kościoła Najświętszej Marii Panny w Belem, chociaż specjalnie się za nim rozglądałam. Pytaliśmy pań z obsługi, ale one mówiły, że takiego przejścia nie ma. Musieli je chyba zlikwidować. W związku z tym do kościoła nie weszliśmy, bowiem gdy wychodząc z klasztoru chcieliśmy się do niego udać, to okazało się, że aby wejść do kościoła należy stanąć w długiej kolejce. Dlatego zrezygnowaliśmy i udaliśmy się w kierunku innych ciekawych miejsc w Belem.

Po wyjściu z klasztoru Hieronimitów udaliśmy się w stronę pomnika Odkrywców, stojącego nieopodal nad brzegiem rzeki Tag.




Przeszliśmy przez ciekawy Jardim Praça do Império, jednakże roślinność w tym miejscu nie wyglądała zbyt ładnie, bowiem rosnący tutaj bukszpan, z którego ukształtowano geometryczne wzory, został zaatakowany przez jakiegoś szkodnika i niestety stracił swój urok.



Park od placu, na którym stoi pomnik Odkrywców, oddziela szeroka jezdnia, którą pokonuje się przechodząc przejściem podziemnym.
Doszliśmy do pomnika, który z bliska wygląda o wiele ciekawiej, niż z oddali.


Historia powstania tego pomnika jest bardzo ciekawa, przede wszystkim dlatego, iż został on zbudowany aż dwukrotnie.
Pierwszy raz powstał w roku 1940, jako tymczasowy pomnik z okazji Wystawy Świata Portugalskiego (Exposição do Mundo Português). Pomnik miał być hołdem dla Henryka Żeglarza oraz innych Portugalczyków, którzy przyczynili się do rozwoju portugalskiej żeglugi i odkryć geograficznych.
Autorami pomnika byli architekt Cottinelli Telmo wraz z rzeźbiarzem Leopoldem de Almeida.
Monumentalna konstrukcja, wykonana z żelaza, cementu i tynku gipsowego, okazała się nietrwała i została zdemontowana w 1958 roku.
Następny pomnik, wykonany już z solidniejszych materiałów, takich jak beton, kalcyt i wapień z Sintry, stanął na miejscu poprzedniego pomnika w roku 1960, w pięćsetlecie śmierci Henryka Żeglarza.
W 1985 roku we wnętrzu pomnika otwarto Kulturowe Centrum Odkryć, na które składają się sale wystawiennicze oraz punkt widokowy znajdujący się na szczycie pomnika na wysokości 56 metrów, z którego można podziwiać 360o panoramę.
Pomnik wygląda jak karawela z trzema masztami, która wypływa w daleki rejs. Na tych kamiennych żaglach widać płaskorzeźby flagi króla Jana I. Centralne miejsce na dziobie statku zajmuje Henryk Żeglarz, zaś na burtach kamiennej karaweli stoją rzeźby 32 postaci związanych z wielkimi odkryciami geograficznymi, wśród których znaleźli się między innymi Vasco da Gama i Ferdynand Magellan.

Teren przed pomnikiem został wyłożony marmurową mozaiką, która przedstawia różę wiatrów z mapą świata i zaznaczonymi na niej terytoriami, które odkryte zostały przez Portugalczyków. Najlepiej widoczna jest ona z góry, dlatego zdecydowaliśmy się wjechać na punkt widokowy znajdujący się na pomniku, chociaż atrakcja do tanich nie należy. Bilet dla dorosłego kosztuje 10 euro. Z kartą Lisboa Card mogliśmy zakupić bilety z niewielką zniżką i zapłaciliśmy 8,30 euro za jeden bilet.


Na punkt widokowy wjeżdża się windą. Miejsca na górze jest niewiele, bowiem znajduje się tam wąskim i długi korytarz z wysokim obmurowaniem. Ja, jako osoba niskiego wzrostu, miałam problem z oglądaniem widoków znajdujących się w bliskim sąsiedztwie pomnika, bowiem nie mogłam się wychylić. Takie zdjęcia robiłam "na czuja", wystawiając do góry rękę.




Dalsze widoki mogłam oglądać i wzrost mi w tym nie przeszkadzał, ale brodę miałam opartą na kamiennym murze.











Na punkcie widokowym nie byliśmy długo, bo po kilku minutach nie było tam już co robić ani oglądać.
Fajnie popatrzeć z góry na różę wiatrów (ja tylko na zdjęciu), klasztor Hieronimitów czy Most 25 kwietnia, ale myślę, że atrakcja jest zbyt droga na to, co oferuje. Podobna atrakcja, a mianowicie wjazd windą na Arco da Rua Augusta kosztuje 3,50 euro od osoby, więc nie wiem, skąd taka różnica w cenie za prawie tożsame atrakcje.
Przy zjeździe z ;punktu widokowego z windy wysiada się w innym miejscu, niż się wsiada. Powoduje to obowiązek przejścia przez sale wystawowe, znajdujące się we wnętrzu pomnika.



Po wyjściu z pomnika udaliśmy się w kierunku kolejnego miejsca na naszej liście, a mianowicie Torre de Belem.

Czyli na wizytę na pomniku przydałaby mi się mini drabinka

piekara114 napisał(a):Czyli na wizytę na pomniku przydałaby mi się mini drabinka

Dla moich 152 cm wzrostu to taka drabinka byłaby bardzo wskazana .
Nie wiem dlaczego, ale nie zrobiłam żadnego zdjęcia, które pokazywałoby ten punkt widokowy od środka. Dlatego odsyłam do zdjęć tutaj.

Idąc nabrzeżem dotarliśmy do fałszywej latarni morskiej, która została zbudowana na Portugalską Wystawę Światową w 1940 roku i nigdy nie pełniła funkcji latarni morskiej. Latarnia ta ma 20 metrów wysokości.


Poszliśmy dalej wolnym krokiem. Odległość do Torre de Belem nie jest duża a dojście zajęło nam 10 minut.
Przed wejściem na pomost prowadzący do wieży stała niewielka kolejka, ale ochroniarz nie wpuszczał nikogo do środka, bowiem czekał na to, aby wyszła część turystów, którzy znajdowali się wewnątrz zabytku i zrobiła miejsce dla następnych.
Stanęliśmy więc w tej kolejce i cierpliwie czekaliśmy na możliwość wejścia do środka.




Torre de Belem jest jedną z najważniejszych atrakcji turystycznych w Lizbonie.
Została wzniesiona w celu pełnienia funkcji bramy do Lizbony ale również w celu obrony miasta przed możliwymi najazdami i atakami od strony rzeki Tag. Wieżę wybudował w latach 1515-1521 architekt wojskowy Francisco de Arruda. Wieża została wybudowana w stylu manuelińskim. W ciągu następnych stuleci wieża służyła głównie jako więzienie, którego podziemne cele były regularnie zalewane.
To właśnie w tej wieży został osadzony generał Józef Bem, twórca Legionu Polskiego w Portugalii. Był on w niej uwięziony w marcu 1834 roku i przebywał tam przez jeden miesiąc. Uwięzienie generała Józefa Bema było skutkiem zatargu, który powstał pomiędzy generałem a ministrem portugalskim, Jose de Silva Carvalhą. A chodziło o pieniądze, których zwrotu domagał się generał Józef Bem, a które zostały wcześniej wydatkowane na organizację Legionu Polskiego.
Ostatecznie te pieniądze nigdy nie zostały zwrócone. O tej historii można przeczytać tutaj.

Część przewodników podaje, że wieża znajdowała się pośrodku Tagu, a trzęsienie ziemi z 1755 roku zmieniło jej bieg, przybliżając tym samym wieżę do brzegu. Budynek został uznany za pomnik narodowy w 1910 roku.

Stojąc w kolejce rozglądaliśmy się wokoło i bardzo nam się tutaj podobało.






Gdy ochroniarz wpuścił sporą grupę ludzi stojących przed nami, to znaleźliśmy się bliżej pomostu wejściowego. I tam zobaczyłam niewielką tabliczkę informacyjną, z której wynikało, że osoby, które posiadają Lisboa Card muszą otrzymać w kasie wejściówkę. Ale gdzie jest ta kasa ?. Zapytałam ochroniarza, który wskazał mi kierunek. Szybko tam pobiegłam, żeby nie ominęła nas kolejka. Okazało się, że kasa znajduje się w takim kontenerze, stojącym przy ścieżce, którą doszliśmy do wieży, ale idąc tędy wcześniej nie zwróciliśmy na nią uwagi.


W kasie pokazałam nasze Lisboa Card i dostałam wejściówki do Torre de Belem z kodem QR.
Zdążyłam do kolejki w ostatniej chwili, bowiem ochroniarz już zaczął wpuszczać grupę, w której czekał Waldek.

Zwiedzanie wieży Belem rozpoczęliśmy od bastionu, którego ściany mają grubość 3,5 metra. Kazamata posiada otwory w ścianach dla 17 dział zamkowych.




Pośrodku kazamaty znajduje się niezadaszony taras, który ułatwiał rozpraszanie dymu powstającego przy używaniu dział.
Niestety na ten taras nie można było wyjść, bowiem wejścia tam broniły przeszklone drzwi.


Po obejrzeniu wszystkich armat poszliśmy na wyższą kondygnację.


Nad bastionem znajduje się taras, na który teraz weszliśmy.


Tuż przy balustradzie, za którą znajduje się ten taras, na który nie mogliśmy wejść z bastionu, stoi posąg Madonny z Dzieciątkiem z Belém.



Obeszliśmy taras, podziwiając niewielkie wieżyczki (bartyzany), do których można wejść i wyglądać z nich na zewnątrz.






Poszliśmy na drugą stronę tarasu.


Stąd spoglądaliśmy na pomost wiodący do wieży.


Z bliska przyjrzeliśmy się mechanizmowi do podnoszenia mostu zwodzonego.

Teraz przyszła pora na zwiedzanie wieży, która przylega do bastionu. Ma ona 30 metrów wysokości i 12 metrów szerokości.
Najpierw wchodzimy po schodach na pierwszy poziom wieży, gdzie znajduje się Sala Gubernatora.




Wejście na wyższą kondygnację jest zastawione przez stojaki z taśmami. Stajemy więc w kolejce i czekamy, aż pani z obsługi zezwoli nam na wejście.
Po zejściu z góry kilkunastoosobowej grupy dostaliśmy zgodę na wyruszenie w górę. Z tego miejsca na wyższe kondygnacje prowadzą wąskie, spiralne schody z 93 stopniami.


Weszliśmy na kolejny poziom, na którym znajduje się Sala Królewska, z balkonem wychodzącym na rzekę.


Aby wejść wyżej tutaj też musieliśmy czekać na zejście kolejnej grupy.
Okazało się, że na każdym poziomie ruchu pilnują pracownicy, którzy porozumiewają się ze sobą krótkofalówkami.
Po oczekiwaniu, które wydawało nam się bardzo długi ruszyliśmy wyżej, aby dojść do Sali Audiencyjnej.




W tym miejscu stwierdziliśmy, że szkoda nam czasu na to naprzemienne wchodzenie i takie samo schodzenie, co zapewne zajęłoby nam jeszcze jakieś pół godziny, bowiem ruch ten odbywał się dosyć wolno. Zdecydowaliśmy się zrezygnować z wejścia na samą górę, na której znajduje się taras, z którego można podziwiać widoki.
Ale zanim udało nam się wyjść z wieży, to stojąc na schodach musieliśmy przeczekiwać grupy, które wchodziły na górę. Pani z obsługi swoim ciałem zastawiała drogę w dół, dopóki grupa idąca w górę nie opuściła schodów, wchodząc do sali na którymś poziomie.


Z ulgą opuściliśmy wieżę i udaliśmy się w dalszą drogę.

Szkoda, że nie udało Wam się wejść na sam szczyt. Podejrzewam, że mecz Was gonił....

Tam na ostatnim piętrze nie ma nic ciekawego - w każdym razie nic ciekawszego niż na 2 poprzednich. Właściwie 3 piętro wygląda prawie identycznie jak 2. Tak więc nic nie straciliście.

megidh napisał(a): Wieża została wybudowana w stylu manuelińskim. W ciągu następnych stuleci wieża służyła głównie jako więzienie, którego podziemne cele były regularnie zalewane. To właśnie w tej wieży został osadzony
Część przewodników podaje, że wieża znajdowała się pośrodku Tagu, a trzęsienie ziemi z 1755 roku zmieniło jej bieg, przybliżając tym samym wieżę do brzegu. Budynek został uznany za pomnik narodowy w 1910 roku.

Wiem, że mogłabym to sobie wygooglować, ale tak dla potomnych , można wiedzieć, kto tam został osadzony.

piekara114 napisał(a):Szkoda, że nie udało Wam się wejść na sam szczyt. Podejrzewam, że mecz Was gonił....

Dokładnie tak. Mecz rozpoczynał się o godzinie 20:00, ale na stadionie musieliśmy być co najmniej dwie godziny wcześniej, ponieważ musieliśmy znaleźć Biuro Prasowe, aby Waldek się akredytował. A wcześniej chcieliśmy jeszcze zobaczyć kilka miejsc i coś zjeść, więc te pół godziny miało dla nas duże znaczenie.

marekkowalak napisał(a):Tam na ostatnim piętrze nie ma nic ciekawego - w każdym razie nic ciekawszego niż na 2 poprzednich. Właściwie 3 piętro wygląda prawie identycznie jak 2. Tak więc nic nie straciliście.

Dzięki za potwierdzenie tego, co podejrzewałam. Najbardziej żal mi tych widoków z tarasu na samej górze, ale tłumaczę sobie, że nie straciliśmy zbyt wiele, bowiem chwilę wcześniej oglądaliśmy widoki z Pomnika Odkrywców, który usytuowany jest w pobliżu, więc widoki stamtąd są prawie takie same.

elka21 napisał(a):

megidh napisał(a): Wieża została wybudowana w stylu manuelińskim. W ciągu następnych stuleci wieża służyła głównie jako więzienie, którego podziemne cele były regularnie zalewane. To właśnie w tej wieży został osadzony
Część przewodników podaje, że wieża znajdowała się pośrodku Tagu, a trzęsienie ziemi z 1755 roku zmieniło jej bieg, przybliżając tym samym wieżę do brzegu. Budynek został uznany za pomnik narodowy w 1910 roku.

Wiem, że mogłabym to sobie wygooglować, ale tak dla potomnych , można wiedzieć, kto tam został osadzony.

Pierwszy raz się odezwałaś, więc witam Cię serdecznie i dziękuję za uważne czytanie.
Musiało mnie coś oderwać od pisania i nie skończyłam tego zdania, ale już Ci odpowiadam na pytanie.
Uzupełniłam też informację w poście, w którym tą treść pominęłam.

To właśnie w tej wieży został osadzony generał Józef Bem, twórca Legionu Polskiego w Portugalii. Był on w niej uwięziony w marcu 1834 roku i przebywał tam przez jeden miesiąc. Uwięzienie generała Józefa Bema było skutkiem zatargu, który powstał pomiędzy generałem a ministrem portugalskim, Jose de Silva Carvalhą. A chodziło o pieniądze, których zwrotu domagała się generał Józef Bem, a które zostały wcześniej wydatkowane na organizację Legionu Polskiego. Ostatecznie te pieniądze nigdy nie zostały zwrócone.
O tej historii można przeczytać tutaj. Informacja o uwięzieniu Józefa Bema znajduje się na str. 271.

Również witam, i dziękuję za szczegółową odpowiedź.
Większość relacji, tak Twoich, jak i pozostałych forumowiczów czytam, choć nie we wszystkich się udzielam.

elka21 napisał(a):Również witam, i dziękuję za szczegółową odpowiedź.
Większość relacji, tak Twoich, jak i pozostałych forumowiczów czytam, choć nie we wszystkich się udzielam.

To bardzo mi miło, że u mnie się udzieliłaś, chociaż niestety powód ku temu jest dla mnie raczej niechlubny .