Pisać czy nie pisać ? Trogir 2009

Pod wieczór wybieramy się spacerkiem w drugą stronę zobaczyć z bliska kościół, którego wieżę widać z naszej plaży.



Maszerujemy przez las mijając małe zaciszne zatoczki i podziwiając skaliste wybrzeże pamiętane przez nas z Istrii.





Wędrujemy sobie wzdłuż morza aż dochodzimy do kolejnego ośrodka- tym razem jest to kamp z różnego rodzaju przyczepami i namiotami Wieża kościoła znika nam z oczu ale wdrapujemy się wyżej i jest





Z góry rozpościera się fajny widok Próbuję wejść na niewysokie ogrodzenie kościółka żeby zrobić zdjęcie ale w momencie kiedy staję na nim obiema nogami na dzwonnicy rozlega się dzwon - zeskakuję błyskawicznie Mąż pęka ze śmiechu - ponoć minę miałam nietęgą (swoją drogą bardzo skuteczny alarm) Śmiejemy się oboje tak, że zapominam o zdjęciu .
Tak mija kolejny dzionek

Nie będę opisywać ze szczegółami każdego dnia gdyż część z nich spędzaliśmy na słodkim lenistwie, opalaniu, kąpielach, czytaniu, grach, zabawach, spacerach po promenadzie, degustacji miejscowych potraw, trunków itp.itd.

We wtorek pozwalamy naszemu synowi wejść do wody i nareszcie jest w swoim żywiole.






Ale wiąże się to też z innymi konsekwencjami - trudno będzie wyciągnąć go na jakąś wycieczkę czy zwiedzanie.

Uśmiech syna w Pływaczkach bezcenny :) , świetna relacja za 7 dni wyjazd!:)

Świetna relacja.Fajnie ,że zdecydowałaś sie pisać.
Czekam na dalszy ciąg.

Za 28 dni wyjeżdzamy na wyspę Ciovo ,więc przyjemnie jest popatrzć na Trogir twoimi oczami

W środę na niebie pojawia się kilka chmurek więc licząc na trochę mniejszy upał wybieramy się do Splitu.



Pamiętam jedno zdanie koleżanki, które utkwiło mi w pamięci na jego temat - powiedziała, że Split zapamiętała jako białe miasto i rzeczywiście można odnieść takie wrażenie, a pogoda w tym dniu jeszcze tę biel uwydatnia.

Podróż nie jest długa ale po drodze zaczyna kropić (brrr) Przedmieścia nie robią na nas dobrego wrażenia - mijamy cześć przemysłową , potem blokowiska i mimo okropnego ruchu powoli posuwamy się w stronę centrum.
Dziwnym trafem zamiast na Rivę skręcamy w przeciwnym kierunku. W plątaninie zatłoczonych uliczek nie możemy ani zawrócić ani znaleźć miejsca do parkowania. Wreszcie udaje się. Pytam w pobliskim warzywniaku jak daleko do Pałacu Dioklecjana- 10 minut drogi - tyle możemy przejść. Szczęśliwie tutaj nie pada. No to idziemy. Niby pamiętam że "pravo" to po chorwacku prosto, ale chyba do końca nie udaje mi się zapamiętać wskazówek sprzedawczyni i po chwili coś mi mówi że nie tędy droga. Zaczepiam kolejnego "tubylca" - rzeczywiście źle się kierowaliśmy - mówi, że idzie właśnie w stronę pałacu. Okazuje się że to Macedończyk. To się nazywa wakacyjny luz: piankowe japonki, koszulka ubrana na lewą stronę i zdaje się tył na przód, poszarpane dżinsy, fajeczka okazuje się bardzo sympatyczny- chwilkę gawędzimy po drodze. Doprowadza nas na miejsce i na pożegnanie rzuca : Polska - Makedonja mir Jesteśmy na słynnej Rivie przed pałacem

O Dioklecjanie przeczytałam gdzieś, że został cesarzem ze względu na jego sukcesy na polach bitew i błyskotliwej karierze wojskowej, oraz że zasłynął jako jeden z najokrutniejszych prześladowców chrześcijan. Ale jedno trzeba mu przyznać - miał chłop fantazję
Jego dzieło w postaci ogromnej rezydencji robi wrażenie do dziś - aż chciałoby się cofnąć w czasie, żeby zobaczyć jak wyglądała ta okazała budowla za czasów cesarstwa - jej ogrody , świątynie, pałacyki i komnaty samego Dioklecjana.
Teraz, pomimo że wokół pozostałości dawnej rezydencji namiestnika powstały budynki mieszkalne, sklepy, kawiarnie pałac Dioklecjana dalej robi ogromne wrażenie.
Siadamy chwilkę na jednej z ławeczek i chłodząc się lodami przymierzamy się do wejścia przez Bramę Brązową . I tu nasz syn niestety nie wyraża chęci wejścia do podziemi - postanawia poczekać na nas z babcią na promenadzie. No cóż - nic na siłę, ale już wiemy że nie powłóczymy się spokojnie po ruinach i nie ma mowy o zwiedzaniu muzeum . Przechodzimy obok sfinksa okupowanego przez japońską wycieczkę - mam w planie, że wrócimy tu później jak będzie mniej tłoczno. Spacerujemy po uliczkach mijając kawiarenki, stragany i grupki turystów.

Krótka chwilka w parku





Przechodzę obok pomnika Grzegorza z Ninu ( oczywiście poleruję mu palucha:)







I wracamy przez Złotą Bramę. Niestety na swej drodze natrafiamy na rusztowania i remonty ale i tak to miejsce ma swój niepowtarzalny charakter.















Jeszcze kilka fotek od strony nadbrzeża









I wracamy.
Nasza latorośl znudzona zaczyna narzekać na złe samopoczucie. Koniec zwiedzania ?!? W drodze do samochodu marudzi już na całego- musimy wracać - a w planach miałam jeszcze zwiedzanie stadionu Hajduka i ruin w Salonie...

PROTESTUJE
TWOJE RELACJE Są ZBYT KRóTKIE, LEDWO ZASIąDę I TAK MIłO MI SIę CZYTA, A TU JUż KONIEC:((([/b]

postaram się poprawić ale mój małżonek i tak już mi zarzuca, że okupuję cały dzień komputer

mój ogląda kabaret, a ja cichutko buszuję po forum:)

Fajnie się czyta i wspomina czekam na ciag dalszy.

Jak fajnie pooglądac te miejsca jeszcze raz!!! Mamy podobne ujęcia...też zwiedziliśmy Trogir i Split (jednego dnia zresztą) aż mnie skręca - chętnie bym tam wróciła na dłużej...

Piszesz bez zabarwień, tak jak postrzegasz rzeczywistość. Oddajesz realność takiego wyjazdu.
Miło czytać opis miejsc, które się kiedyś widziało. Każdy z nas widzi to samo miejsce inaczej i to jest fajne.

Pozdrawiam
Rafał

świetnie się czyta i ogląda Za 17 dni też tam będę

ja też czekam z niecierpliwością na wyjazd.. jeszcze 5 dni...tydzień zabawimy nad Balatonem i "lądujemy" na ciovo...zdjęcia super...