Moja wielka FJAKA w koronie - Vis inaczej

O, fajnie że relacja ruszyła. Siedzę w domu (niestety dopadła mnie koronka, ale przechodzę w miarę spokojnie - typowo grypowo) i powoli aplikuję sobie Twoje lekarstwo.

Katerina napisał(a):
travel

Ach cudna Komiža i te kolory o zachodzie słońca

A winko to widzę ,że po karafce na łebka

Panienka się myli z powodu źle panienka widzi z powodu zdjęcie kiepskie
Ta druga to obićna, točena voda, czyli...kranówa do zrobienia bevandy z winem i lodem

Akurat

A na śmierć byłabym zapomniała
Gdzie się podziała Twoja sąsiadka

Katerina napisał(a):Magda O.

Ja już poczułam tą fjakę

Super.
Taki jest zamysł tej relacji, żeby inni też poczuli

I ja! W swoich relacjach świetnie potrafisz oddać klimat odwiedzanych miejsc.
A zdjęć Komiży nigdy dosyć! Czuję, że i ja zakochałabym się w tym miasteczku.

Katerina napisał(a):Np. zamiast šećer mówią cukar (zuzcherro), zamiast baka i djed - tu funkcjonują nona i nono, a okno to nie chorwackie: prozor, tylko ponistra (finestra).

Przypomniał mi się "Przewodnik po wyspie" Senka Karuzy. Dużo tam było takich smaczków.

Nie wiem jak jest u mnie z tą fjaką i czy już ją osiągnąłem, czy jeszcze nie.
Pewne jest, że mam kłopoty z koncentracją , sto pomysłów na sekundę,
nosi mnie wszędzie i nie potrafię, tak jak moje dziewczyny, usiedzieć w miejscu.
Mam swoją zajawkę, na którą już wszyscy machnęli ręką, zwłaszcza gdy mówię, że idę na krótki spacerek
Nie potrafię inaczej i chyba najlepszym rozwiązaniem byłaby jakaś robinsonada, albo wiocha zabita dechami,
bo chyba w tym wszystkim chodzi o to, żeby spowolnić wszystkie procesy życiowe i wpaść w jakiś rodzaj
medytacjo-kontemplacji. Niestety chorwackie adhd mi w tym nie pomaga. Nawet w Torac usiedzieć nie mogłem

Gra świateł na klifach i zachód słońca boski
Nawet lasery z festiwalu, przy takim pokazie, wysiadają

majkik75

Czyli nos i oko nie myliły Czyli Bella Croatia

I bella Lissa (taka jest włoska nazwa Visu)


maslinka

Bardziej odpowiadała mi kompozycja komiška niż ta z miasta Vis

To prawda, gdyż komiška - oprócz słonej ryby i cebuli zawiera też pomidory. Vanja i Nera robią ja tak,że najwięcej słonych anchois zawijają w rant na obrzeżach
Podobno słowo pogača pochodzi od neapolitańskiego chleba "focaccia" - jeszcze jeden dowód na silne związki Visu z Italią.

Mówisz, że będzie więcej Visu niż Komižy? Hmmm, ciekawe... W sumie dobrze, bo Vis poznaliśmy słabiej, a wydaje mi się interesujący

Oh, dopiero w ostatnie wakacje doceniłam miasto Vis, a wręcz kompletnie się w nim zatopiłam..
Co nie znaczy, że nie pozostanę wierna Komiży

... mówiła idealną štokavicą , jak pani z telewizji

To na Visie więcej czakawskiego chyba. Chociaż ten ich dialekt w ogóle nie jest do określenia.
Wiele mnie w nim zaskakuje. Np. starsze pokolenie, przynajmniej ci z Komiży, mówią "pada došč", zamiast kiša...
Spotkałaś się z tym ??


Hercklekot

O, fajnie że relacja ruszyła. Siedzę w domu (niestety dopadła mnie koronka, ale przechodzę w miarę spokojnie - typowo grypowo) i powoli aplikuję sobie Twoje lekarstwo.

Ooo... Przykro mi, mam nadzieję, że już lepiej, albo w ogóle po wszystkim.
Okropne to świństwo, nie będę opowiadać co my tu mamy wśród znajomych wokół.
Dziękuję za komplement - dysponować lekarstwem dla Ciebie to dla mnie zaszczyt


travel

A na śmierć byłabym zapomniała
Gdzie się podziała Twoja sąsiadka

Tamtego dnia też się zastanawiałam - w ogóle dziwna i śmieszna historia
Niedługo się to wyjaśni


Epepa

I ja! W swoich relacjach świetnie potrafisz oddać klimat odwiedzanych miejsc.
A zdjęć Komiży nigdy dosyć! Czuję, że i ja zakochałabym się w tym miasteczku.

Miło mi. Zdjęć Komiży jednak nie zabraknie

Przypomniał mi się "Przewodnik po wyspie" Senka Karuzy. Dużo tam było takich smaczków.

To absolutne "must-have', czy też "must-read" dla miłośników Visu


Habanero

Nie potrafię inaczej i chyba najlepszym rozwiązaniem byłaby jakaś robinsonada, albo wiocha zabita dechami,
bo chyba w tym wszystkim chodzi o to, żeby spowolnić wszystkie procesy życiowe i wpaść w jakiś rodzaj
medytacjo-kontemplacji. Niestety chorwackie adhd mi w tym nie pomaga.

No właśnie...fjaka nie musi polegać na spowolnieniu - już wcześniej napisałam w komentarzu dla Bogdana, że udało mi się osiągnąć jakąś fiakę w trakcie forsownego marszu i w stanie wyczerpania
Fjaki nie należy kojarzyć tylko z leniwym melanżem , to raczej stan poczucia zespolenia się z tym co cię tam otacza, bycia częścią tamtejszej rzeczywistości. Śmiem twierdzić, że to również taki stan, gdy nic cię już nie dziwi, choć nadal zachwyca, lub koi. Albo inaczej - gdy wciąż dziwi cię ,że pewne rzeczy nie nudzą ci się, chociaż już wszystko o nich wiesz. ( O majko moja, ale bełkot )
Ale fakt - potrzeba "zaliczenia" rekomendowanych miejsc lub aktywności chyba nie pomoże w docenieniu tych prostych doznań jakimi są np. obserwacja wciąż tych samych ludzi - ich pracy, karmienia kotów, lub mew, pykania fajki, stosunku do dzieci i starszyzny, ich codziennych rytuałów itd.
Dla mnie sygnałem, że jestem blisko fjaki było np. przyswojenie sobie tych rytuałów , lub siedzenie z autochtonami bez słowa na jakimś murku i godzinne wpatrywanie się w dal - takie nie wymuszone. Ale, o tym jeszcze wspomnę.

Jeszcze chwilka i wybierzmy się na fjakę do Visu

Katerina napisał(a):(...) to również taki stan, gdy nic cię już nie dziwi, choć nadal zachwyca, lub koi. Albo inaczej - gdy wciąż dziwi cię, że pewne rzeczy nie nudzą ci się, chociaż już wszystko o nich wiesz (...)

A to, to pozwolę sobie zachować w moim "skarbczyku cytatów" mądrych ludzi.

boboo

A to, to pozwolę sobie zachować w moim "skarbczyku cytatów" mądrych ludzi.

Kpij, kpij




Odcinek 4 - Mała fjaka po raz pierwszy - grad Vis


Wczesny (powiedzmy, że wczesny ) poranek, podróż z Polski w miarę odespana.

Dlaczego od momentu przyjazdu nie widać, ani nie słychać naszych sąsiadów hippisów ?
Czyżby pandemia gdzieś ich uwięziła, tak jak naszą Vanję? Dziwnie i pusto...



Kawka na balkonie, w pewnym momencie...




Co to do nas płynie??
I już zbliża się do tego kolosa harbour master...



Moje oko nigdy nie widziało tak wielkiego wycieczkowca w malutkiej Komiży

Czy zawartość tego cruiser'a zaleje nam teraz miasteczko?

Na wszelki wypadek uciekamy - do Visu.
Jedziemy starą drogą i oceniamy skalę zagrożenia z góry...





Nie wróży to dobrze, ale potem okaże się, że strach miał wielkie oczy - pasażerowie albo w ogóle nie zeszli ze statku, a jeśli już - to tylko na chwilę - wtedy, gdy nas tam nie było.

Mimo zamglenia dość wyraźnie widać Svetac, a nawet Brusnik.



W okolicy Rukavca odległe wyspy wydają się unosić nad horyzontem.
Widać dobrze Sušac w kształcie mandoliny, który odwiedziłam rok wcześniej, Lastovo i Korčulę.



Skoro tu jesteśmy, to przed śniadaniem przywitamy się z Rudą - puściutką, ulubioną zatoką naszą



Cieszę się,że znowu tu jestem, ale gorzka to radość...
Słowa lekarza świdrują mi w głowie:
" W tym roku musi Pani..., nie może Pani..., musi Pani sobie odpuścić...itd.

Zaraz, zaraz, czy ja naprawdę coś MUSZĘ??



Zadanie sobie takiego pytania powinno być obowiązkowe dla poszukiwacza fjaki

Toteż stwierdzam, że nic nie muszę, a chcieć to móc i...




Po zakazanej kąpieli zażywam relaksu w półcieniu - bo trochę dyscypliny na razie mi zostało

Relaks - jak zwykle - pod moją pinią, przy dźwięku cykad i z widokiem na zakrzywiający się horyzont...





Po godzinie - ajde, na śniadanie !

W Visie parkujemy przy pewnym bloku zaraz na wjeździe do miasta...( to nie nasze auto, jkbco)



Ależ tu pusto









Jest 11 ta i okazuje się, że chyba nigdzie nie znajdziemy już śniadania - nieliczne bary, które w ogóle je serwują robią to od 7 mej do 10 tej.
Może chociaż napijemy się czegoś w jedynym otwartym przybytku na rivie?



Cafe "Riva" - stanie się jednym z naszych ulubionych miejsc na resztę wakacji
Ma stoliki przy krawędzi kei, więc siedzimy prawie równo z powierzchnią morza...



Zamawiamy po piwie z butelki (potem okaże się, że to najtańsze piwo knajpiane na Visie, ale pod warunkiem,że z butelki, bo z kija jest już droższe), przy czym dowiadujemy się, że dostaniemy tu śniadanie

Do wyboru mamy English breakfast, European breakfast i Dalmatinian breakfast - bez namysłu wybieram to ostatnie.

W oczekiwaniu na posiłek przyglądamy się jak Petar H. kombinuje, by zacumować...






Czuję się jakoś inaczej, ale nie wiem z czego to wynika...i nagle...
Nie słychać żadnego innego języka niż chorwacki

Nie dowierzam, więc nasłuchuję uważnie - nie słyszę angielskiego, włoskiego, niemieckiego, ani polskiego.
W Visie, który normalnie jest żeglarską wieżą Babel

Wszystkich wymiotła wizja kwarantanny przy powrocie, a nasi...jeszcze nie dojechali

Wraz z tym ożywczym odkryciem wjechało nasze śniadanie



Jaja "na oko", tosty z pršutem w towarzystwie kaparów i motaru
Zadowoliliśmy się jedną porcją na dwoje, bo upał panuje taki, że siły trzeba oszczędzać.

Dobrze się siedzi w tym cieniu nad wodą, ale panowie autochtoni siedzący za nami przed wejściem do kawiarni (kilka zdjęć wcześniej) właśnie świętują jakieś piłkarskie zwycięstwo i z każdą kolejką piwa są coraz głośniejsi - w pewnym momencie nie słyszę już własnych myśli.

Wchodzimy w boczne uliczki - aby tylko być w cieniu.

Rower to chyba najważniejsza część dobytku w Visie...




Piękne zakamarki...





Jak dobrze, że ...NIC NIE MUSZĘ

Nie muszę się nigdzie spieszyć, nie muszę odkrywać plaż, bo już je znam, nie muszę do nikogo dzwonić, ani odbierać telefonu, nie muszę nakarmić dzieci, ani szukać im piaszczystej plaży, nie muszę nakarmić męża - bo właśnie zjadł dalmatinski doručak, NIŠTA

Mogę sobie kontemplować detale - np różnych drzwi...





...otwory po oknach i ludyczne kwietniki...




...oraz podziwiać różnorodne siedziska przed domami - na których tubylcy zapewne przeżywają swoją fjakę





Mogę też napić się świeżo wyciśniętego soku z limonek i mięty pod takim cudnym parasolem...




...rozgryzając powoli pokruszony lód i wysysać przez słomkę ten, który się roztapia



O dziwo, mogę również długo gapić się na pamiątki na straganach, bo Małż niespiesznie snuje się kilka metrów dalej w dziwnym upojeniu i w ogóle mnie nie pogania



Po raz pierwszy - po sześciu poprzednich pobytach zaczynam czuć jedność...z Visem.

W pewnym momencie słyszymy muzykę w stylu przedwojennych "fajfów" dobiegająca z uliczek na tyłach Domu Hrvatskiego.
Zaciekawieni podążamy w kierunku skąd dochodzi dźwięk.
I trafiamy w taki zaułek...



...w którym lokalizujemy źródło muzyki..



Cafe Museum to nowe miejsce w Visie - jak się za chwilę dowiemy - jest to pierwszy ich sezon, a raczej po ich pierwszym sezonie




Miejsce jest tak niebanalne, że musimy ( wróóóććć, przecież nic nie musisz )... nie możemy nie wejść do środka...




Właścicielami są Angelo i Kristina -przemili ludzie po czterdziestce, którzy właśnie realizują swój viski sen...

To małżeństwo, które pochodzi z miasta Sinj, czyli w ogóle nie są z Dalmacji, ale oboje - niezależnie - przyjeżdżali tu w dzieciństwie na wakacje i połączyła ich miłość do Visu.
Po latach mieszkania w Sinju, gdy ich dzieci podrosły, postanowili się przenieść na Vis i tu oddać się swoim pasjom.

Angelo - człowiek o wielkim uroku osobistym, dużej wiedzy historycznej i z nienagannym angielskim od lat kolekcjonuje unikatowe artefakty z bitew morskich na Adriatyku - jego konikiem są mundury różnych armii i z różnych okresów.
Z zaangażowaniem oprowadza nas po swoim malutkim muzeum - barze i pokazuje uniformy: chorwackie, austro-węgierskie, włoskie, angielskie, niemieckie, a nawet japońskie.
Dwa z nich są jedynymi zachowanymi na świecie , ale nie pamiętam które

Ze zdziwieniem dowiaduję się ile przeróżnych wojsk z różnych stron świata walczyło wokół Visu w przeszłości, zwłaszcza w 19 i 20 wieku. Niektóre historie znałam - jak te o kapitanie Williamie Hoste, który zdobył na krótko Vis dla Anglików, bitwie pod Lissą (Visem) zakończonej zwycięstwem Austriaków nad Włochami, czy historię alianckiego lotniska - aerodromu w czasie II wojny światowej. Ale Angelo jest prawdziwym ekspertem i postanawiam wpaść tu kiedyś na dłużej w celu pogłębienia wiedzy przy butelce dobrego wina.




Początkowym zamysłem osiedleńców z Sinja było otworzenie jedynie muzeum, ale szybko doszli do wniosku, że z tego nie wyżyją - ilu turystów zejdzie z plaży i kupi bilet wstępu, żeby słuchać o historii?
Zatem poszerzyli projekt o kawiarnię i wine bar, do tego serwują ciasta i kraftowe niemieckie piwa (BTW - te ostatnie bardzo drogie).

Głupio nam tak nasłuchać się ciekawostek i wyjść - zamawiamy więc po piffku.



Żebyście mogli wczuć się w klimat - taka mniej więcej muzyczka leciała podczas prelekcji



Piwo pijemy na zewnątrz - w trakcie robię zdjęcie ciekawego lustra...




Legenda do napisów na lustrze:

1 kieliszek wina - homeopatik
2 kieliszki wina - antibiotik
3 kieliszki........ - analgetik
5 kieliszków .... - anestetik



Na budynku metr od stolika (bo ta uliczka ma nieco ponad metr szerokości) widnieje stary napis:



Osteria all Agnello

Angelo wyjaśnia, że "agnello" to po włosku "jagnię" i że w przeszłości była tu rzeźnia i tawerna w jednym
Teraz są tu normalne mieszkania...



Śmiejemy się ze zbieżności lingwistycznej - że Angelo wylądował w gospodzie "Pod Jagniątkiem", gdy nagle muzyka zmieniła się...rozpoznałam jedną z moich ulubionych grup folkowych ...
Barcelona Gypsy Balkan Orchestra



Zupełnie odpłynęłam, muzyka przyciągnęła też więcej klienteli...



Weszłam do baru, żeby podziękować żonie Angelo, Kristinie, za przyjemność, która mnie spotkała i...
Czasem tak się zdarza, że zaczyna się z kimś rozmawiać i czuje się pokrewną duszę
Okazało się, że nadajemy na podobnych falach - małżonek powiedział potem, że rozmawiałyśmy przez 45 minut, w ciągu których dowiedziałyśmy się, że lubimy tę samą muzykę, a Kristina opowiedziała mi jak doszło do ich przeprowadzki na Vis

Podobno organizują u siebie takie kameralne koncerty, jak to w nagraniu powyżej - będę zachwycona, jeśli kiedyś uda mi się do nich wrócić - najlepiej wieczorem, na wino.

Tymczasem żegnamy się z tymi interesującymi ludźmi



Muszę ochłonąć po tym przeżyciu - Vis jest cudowny, Vis jest wielokulturowy, zaskakujący, Vis jest...hippy
I myślę tu o całej wyspie, a nie tylko jej stolicy:)

Zobaczcie np to...

Mini bar zaaranżowany wokół budki telefonicznej - na wprost posterunku Policji





Za to też kocham Vis




I za to... też



Tak się zatraciliśmy w atmosferze sennego, pustego Visu, że widok ludnego placyku po drodze do auta trochę nas zaskoczył - ale to już późne popołudnie, więc mieszkańcy wychodzą z chłodnych mieszkań na przedwieczorne pogaduchy.




My już nigdzie nie przysiadamy, tylko zmierzamy do auta - dosyć tej fjaki









A tę instalację zapamiętajcie - jeszcze wystąpi w relacji



Co za dzień
Pora wracać z mojego już ulubionego Visu do mojej od dawna ukochanej Komiży

Poslušně hlásím, że już wyleczony jestem i czytam dalej. Fantastyczna knajpka, skojarzyła mi się z książką Makłowicza, a poza tym bardzo bardzo klimatycznie. Chłonę.

Katerina napisał(a): Kpij, kpij

Ani krzty kpiny w tym nie ma.
Język ludzki (nieważne jaka nacja) jest ułomny. Czasem trudno (lub wręcz niemożliwe) wyrazić to, co iskrzy w korze.
Dlatego takie perełki mają szczególną wartość.
Mówią, że jedno zdjęcie oddaje więcej niż tysiąc słów...
Nie do końca.
Na jednym z moich zdjęć: "konie i góry".
I co? Dla kogoś, kto tam nie był w tym momencie - po prostu: no fajnie, konie na tle gór. Kropka.
A szumu wiatru, brzęczenia trzmieli, świergotu ptaków... zdjęcie nie przekaże. Teraz trzeba talentu w piórze.
A Ty go masz

Pięknie , cudnie
Tęsknię


Znam wszystkie drzwi ,które pokazałaś, a ta brama podobała mi się najbardziej.


Te pieski też znam

Cafe Museum.... mój małż chyba by stamtąd już nie wyszedł


Piwo z limonką - pierwszy raz widzę

O, dalmatyńczyki pierwszy raz widzę dalmatyńczyki... w Dalmacji
Cudowny ten placyk, w sumie całe miasteczko mi się podoba.

Witam jak mogłem przegapić twój Vis melduję się Pozdrawiam

Katerina napisał(a):
Mimo zamglenia dość wyraźnie widać Svetac, a nawet Brusnik.

Ciekawe, czy ten stożek po prawej od Svetaca to Jabuka. Sprawdzałam na mapce i nawet by pasowało. Odkąd przeczytałam o tej wysepce w jednej z Twoich poprzednich relacji, bardzo mnie ona intryguje.

Katerina napisał(a):Widać dobrze Sušac w kształcie mandoliny, który odwiedziłam rok wcześniej, Lastovo i Korčulę.

Ciekawie musi się patrzeć na horyzont po tych wszstkich morskich wyprawach. Przypuszczam, że takie "oswajanie" wysp zmienia perspektywę. Gdy już się na nich raz postawiło stopę, nie są już tylko kształtami na morzu.

Katerina napisał(a):Mogę sobie kontemplować detale - np różnych drzwi...

Też lubię to robić.
Cafe Museum na pewno odwiedzę, gdy uda mi się w końcu dopłynąć na Vis. Od razu widać, że miejsce tworzone z pasją. Uwielbiam takie perełki!

Katerina napisał(a):

Tu też ktoś miał fantazję. Świetna ta budka telefoniczna. To chyba strąki rogaca?

Cudna ta relacja, a Vis........aż się rozpłynęłam