Milos u schyłku sezonu 2014

dangol napisał(a):...zaczynamy pakowanie i ruszamy w Kotlinę Kłodzką. Może uda się w tym roku trochę poszurać

...no to miłej zabawy życzę...

Swoją drogą te "skalne zwierzaki" piękna sprawa....serdecznie pozdrawiam

ajdadi napisał(a):
Swoją drogą te "skalne zwierzaki" piękna sprawa....

Skalne zwierzaki były rok temu... W tym roku banalnie (Stronie i okolice), ale za to z odrobiną śniegu .
Niestety, wyjazd już za nami. Trzeba więc ogrzać się na Milosie.

Witam serdecznie w 2015 roku i zapraszam do dalszych wspomnień z roku 2014.

Postanowiliśmy, że zostaniemy na skałkach Fyriplaki do momentu, gdy zaczną przybywać (wciąż liczne) auta z plażowiczami. Ranek był cichy, woda super, ogólnie wspaniale … Tyle że ryba o wielkim oku już się nie pokazała...

Fyriplaka to jedno z tych miejsc, dla których kiedyś z wielką chęcią wróciłabym na Milos .

O tym, jak do końca zagospodarować ostatni dzień na Milosie (prom mieliśmy dopiero po północy), postanowiliśmy zadecydować po dotarciu do Adamas.

Przed przejazdem w kolejne miejsce, jeszcze zakupy u Pana Meloni (tym razem wielokrotnie większe, niż dotąd trzeba zabrać co nieco do Wrocławia) oraz krótki spacer po porcie. Budka z rybami czynna, ale zakupów nie robimy, bo ryby na prom nie zabierzemy, a na podczas ostatniej miloskiej kolacji postanowiliśmy troszkę zaszaleć . W końcu tyle razy sami gotowaliśmy, że na pożegnanie możemy wydać trochę więcej kasy?

Na ostatni spacer, jako punkt startu (a także mety) wymyśliłam Agios Konstantinos (Άγιος Κωνσταντίνος).

Można było pójść stamtąd albo w kierunku Mytakas, albo w stronę Pachainy. Ostatecznie wybrałam tę ostatnią, z nadzieją że tam właśnie wypijemy pożegnalną miloską kawkę.



Dojechaliśmy do do kościółka znajdującego się nieco powyżej osady (od strony Mytakas). Oprócz tego, że absolutnie nie ma tam cienia, jest to dobre miejsce na zaparkowanie auta.
Jadąc dalej w kierunku Mytakas, można dotrzeć do plaży Alogomandra , ale nie będziemy sprawdzać, jak tam jest.





Plażowanie sobie odpuściliśmy, bo za duże fale, abym zdecydowała się na wejście do wody. Grzesiek też w takim morskim kłębowisku nie mógłby obserwować rybek… Spacer był najlepszym rozwiązaniem , zwłaszcza że dobrze byłoby się trochę nachodzić, przed czekającymi nas wieloma godzinami siedzenia w aucie…



Co do kościółka, przy którym zaparkowaliśmy, nie jestem pewna, czy jego patronem jest św. Konstantyn? Zapewne tak … Wobec tego, zbudowano go w 1891 r.











Bliżej zabudowań stoi drugi kościółek, jego patron to Agios Sozon, świątynia powstała w 1930 r.

W Agios Konstantinos też są syrmaty . Zanim jednak do nich zejdziemy, najpierw zaglądniemy do drugiego kościółka.

Nieco niżej jest trzeci kościółek, a właściwie malutka kapliczka Agios Konstantinios. To właśnie od niej wzięła się nazwa osady.







Ale tu pustki!









Gdyby nie te północne wiatry, z pewnością tu też moglibyśmy trochę pobyć któregoś dnia… Zapewne przy pumeksowych skałkach znalazłyby się (?) niezłe zakamarki do pływania z maską i rurką. Miejsce jest fajne, chociaż „patelnia” totalna.







Na horyzoncie prom, którym przypłynęliśmy na Milos.



Odpływać będziemy innym, gdyż rozkładowo pasował nam tylko Prevelis. Niestety droższy (za nas dwoje i auto 160 euro), ale za to do Pireusu ma dopłynąć w krótszym czasie, bo nie ma przystanków na innych wyspach.

Do Pachainy nie jest daleko . Idzie się głównie wyraźną drogą (czasem trzeba „przeskoczyć” przez druciane ogrodzenie), czasem węższą ścieżką lub skrajem jakiegoś poletka - zabłądzić się nie da.



Widoczne w tle wysepki to bazaltowe Glaronissi – Wyspy Mew. Z bliska pokazywał je Krzysztof, opisując swój rejs wokół Milos. Ja z bazaltowymi piszczałkami miałam do czynienia chociażby niedaleko Wrocławia, w okolicach Jawora. Fajne są też pod zamkiem hrabiny Cosel w saksońskim Stolpen…
Piszczałkowej Glaronissi jednak z bliska nie widziałam, bo na rejsie „zaoszczędziliśmy”.



Pachaina już widoczna .

Plaża całkiem fajna, zwłaszcza gdy jest taka pusta .



















Pachaina (Πάχαινα) to osada z nowymi domkami na lato. Gdyby nie fakt że woleliśmy nocowanie w volvo , byłabym zadowolona, gdybyśmy tu właśnie coś wynająć… Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że tak właśnie zdobiła margaret-ka . Nie przeszkadzałoby mi nawet to, że po sezonie miejsce na wypicie kawki było już nieczynne…

Podejrzewaliśmy, że z kawką może nie był łatwo, dlatego byliśmy samowystarczalni . „W zastępstwie” przezornie zabraliśmy ze sobą kiść winogron oraz po mytosiku . Trzeba tylko było znaleźć miejsce godne ich spożycia . Uznaliśmy, że fajnie będzie przysiąść gdzieś z widokiem na Papafrangas i Fylakopi. Aż do nich iść nam się nie chciało . Może kiedyś, jeśli wrócimy na Milos... Tym razem zadowoliliśmy się widokiem z daleka .

dangol napisał(a):Widoczne w tle wysepki to bazaltowe Glaronissi – Wyspy Mew. Ja z bazaltowymi piszczałkami miałam do czynienia chociażby niedaleko Wrocławia, w okolicach Jawora. Fajne są też pod zamkiem hrabiny Cosel w saksońskim Stolpen…

Bazaltowych "piszczałek" jest też sporo na całym świecie, ale i tak nie zmienia to mojej opinii o wyjątkowej urodzie Milos
http://webecoist.momtastic.com/2010/12/07/good-day-at-black-rock-10-cool-columnar-basalt-formations/
pzdr. , też już wróciłem z Kotliny Kłodzkiej

Trochę fotek z drogi powrotnej.

Widoczki na Adamas…







Tawerny przy nabrzeżu kuszą jak zwykle. Tym razem damy się komuś namówić (chociaż tak naprawdę to już dawno zdecydowaliśmy , u kogo kasę zostawimy), ale… dopiero wieczorem .



Teraz – spacer wzdłuż nabrzeża do naszej pierwszej „noclegowej” plaży Lagada.