Chile i Argentyna marzec 20026.

Ahu Tongariki zostało poważnie uszkodzone w czasie wojny domowej, a potem przez tsunami w 1960 r., które rozrzuciło moai w głąb lądu.
Miejsce to zostało odrestaurowane w latach dziewięćdziesiątych XX-go wieku przez zespół archeologów z University of Chile, przy wsparciu finansowym japońskiego producenta dźwigów Tadano. Projekt renowacji trwał pięć lat.
Teraz możemy napatrzeć się na piętnaście największych posągów dumnie stojących tyłem do oceanu. Wrażenia niesamowite, są ogromne.

Kto by nie chciał zobaczyć pępka świata? No to idziemy.

Te Pito Kura to platforma ceremonialna nad brzegiem oceanu, na której leży przewrócony Paro, największy bo 10-metrowy moai, ważący 80 ton.
W kręgu kamieni stoi duży gładki głaz, który według legendy został przywieziony przez Hotu Matu'ę na łodzi z Hiva, jego ojczyzny. Tubylcy mówią, że ta skała, niemal kulista i gładka, koncentruje magnetyczną i nadprzyrodzoną energię zwaną maną. Prawdą jest, że ze względu na wysoką zawartość żelaza kamień nagrzewa się bardziej niż inne i powoduje dziwne odchylenia kompasu.

Godzina na wypoczynek przy posągach Ahu Nau Nau na piaszczystej plaży Anakena. Miejsce piękne, a kąpiel z widokiem na platformę z posągami była prawie jak ceremonia religijna, jak chrzest jakiś

W drodze powrotnej wysiadłam jeszcze w centrum miasteczka żeby zobaczyć kościół, zjeść małego ananaska, zakupić mężowi koszulkę i znaleźć zimne piwo.

















































































Mirek zbierał się na pokaz tradycyjnych tańców polinezyjskich w wykonaniu zespołu złożonego z potomków dawnych mieszkańców Wyspy Wielkanocnej. Poszedł sam, bo mnie od takiej muzyki zęby bolą

Na kolację szczyt fantazji szefowej kuchni. Łosoś z warzywami w sreberku, puree z ziemniaków w mundurkach i ziołowa dekoracja.

Dla mnie jedno z miejsc - marzeń Czysty obłęd. Zaczytany kiedyś w Erichu von Daenikenie pozwolę sobie pozostać przy twierdzeniu, że albo były te posągi "na wzór i podobieństwo" albo na cześć obcych.
Ale się cieszę, że pokazujesz to miejsce tak dokładnie Dziękuję

17 marca, wtorek.

Ana Kai Tangata to morska jaskinia, której sufit zawiera naskalne ilustracje rybitw. Oczywiście sufitu nie widzieliśmy.







































Spacer brzegiem wulkanicznego krateru Rano Kau, wypełnionego wodą, na tafli której dryfują zielone wysepki trzciny totora.







































Tu zakupiłam swojego moai z szaroróżowego marmuru.

Obrzędowa wioska Orongo położona na krawędzi wulkanu Rano Kau gdzie znajdują się dawne kamienne domy odrestaurowane w latach 1974-76 przez amerykańskiego archeologa, oraz petroglify związane z kultem człowieka-ptaka.

W tym miejscu odbywały się coroczne zawody Tangata Manu (człowieka-ptaka), w których walczył przedstawiciel każdego z plemion. Zawodnicy musieli zejść na głębokość ponad 200 m po ścianie klifu, dopłynąć do wysepki Motu Nui, wyjąć z gniazda jajo ptaka manutara, wrócić i ponownie wspiąć się na klif. Zawodnik, który jako pierwszy powrócił z nieuszkodzonym jajkiem zostawał zwycięzcą i na 12 miesięcy zyskiwał przywileje królewskie. Proponowano mu również aby wybrał za żonę jedną z dziewic z Ana O Keke („Jaskinia Dziewicy”), gdzie dziewczęta były więzione aby mieć białą skórę, co uważano za oznakę piękna. O wartości dziewczyny świadczyła także wielkość warg sromowych, które specjalnie naciągano do monstrualnych rozmiarów.

Wizyta w Ahu Vinapu – stanowisko najmniej atrakcyjne, ale prawdopodobnie najważniejsze dla ustalenia chronologii Wyspy.





























I już. Koniec imprezy na którą czekałam kilkadziesiąt lat.

Czy warto by było zostać dzień dłużej? Gdybym była sama tak bym zrobiła. Żeby zajrzeć dokładnie w każdy kąt, poplażować i posiedzieć w knajpie z widokiem na ocean. Natomiast dwa pełne dni wystarczą na zwiedzenie istotnych miejsc.

Na lotnisku dostajemy pożegnalne prezenty-naszyjniki z figurką moai. Terminal to drewniana buda po której chodzą kury, skwerek na zewnątrz, dwa skromne sklepiki i barek.
Ale trzykilometrowy pas startowy jest najdłuższy i najnowocześniejszy w całej Ameryce Południowej.













































W tym samym hotelu w Santiago jemy bardzo późną kolację i szybko przepakowujemy bagaże na kolejny lot. Tym razem musimy zabrać wszystko, bo już tu nie wrócimy.





Przy poprzedniej kolacji Mirek zostawił swoją czapkę na oparciu krzesła w restauracji. Niestety, czapka która miała naszywki z Machu Picchu komuś się spodobała i wsiąkła. Miejscowy przewodnik-ochroniarz tak się przejął sytuacją, że kupił mu nową- z flagą Chile.
Uzgodniliśmy z pilotem, że przy okazji kolejnej wycieczki, w jesieni zabierze dla tego pana od nas polską czapeczkę.

18 marca, środa.


Przelot do Punta Arenas, najbardziej na południe wysuniętego miasta kontynentalnej części Ameryki Południowej, był bardzo atrakcyjny. Mieliśmy dobrą widoczność i po opuszczeniu rolniczych terenów centralnej części kraju mogliśmy śledzić z góry przebieg Panamericany.






































Stolica chilijskiej Patagonii leży nad Cieśniną Magellana, wzdłuż której jedziemy z lotniska.

Tak wygląda miejska zabudowa.

Zatrzymujemy się na pierwszym, znanym z pocztówek, punkcie widokowym. Jest zimne 8 stopni i wieje.

Liczne XIX-wieczne pałace, hotele i banki, projektowane przez znanych europejskich architektów będące świadectwem dawnego bogactwa tego miejsca są zgromadzone przy głównym placu miasta Plaza de Armas, gdzie na środku stoi pomnik Ferdynanda Magellana.

Katedra.






























Magellan.




















Badziewie sprzedawane jako wyroby lokalne.

Kiedyś turysta kupujący na tych straganach magnesik- owieczkę, po odklejeniu ceny odkrył napis „Zakopane”, który dla sprzedawcy niewiele znaczył. Czyli ekonomiczniej będzie magnesy z planowanych destynacji dla całej rodziny zamówić na Temu; od 60 zł transport z Chin gratis










































To zabytkowy pałac Sary Braun, która była łotewsko-chilijską bizneswoman żydowskiego pochodzenia i jedną z głównych pracodawców w Patagonii. Zajmowała się handlem i produkcją owiec, prowadziła szeroko zakrojoną działalność charytatywną. Niestety, jej działalność przyczyniła się także do eksterminacji rdzennych plemion tego regionu.













Sara ufundowała cmentarz miejski, który jest jednym z najładniejszych takich miejsc na świecie. Zachwyt zwiedzających, oprócz zabytków, wzbudzają zielone aleje wysadzone cyprysami. Spełniono życzenie fundatorki, która miała być ostatnią osobą przechodzącą na cmentarz bramą główną i do dzisiaj czynne jest tylko wejście boczne. Bardzo żałowałam, że nie mieliśmy możliwości zwiedzić tego cmentarza.

Przed nami przejazd przez patagońskie stepy do Puerto Natales. Sama droga to co najmniej trzy godziny. Kolacja znowu będzie późno, więc idziemy na zakupy do supermarketu po przekąski na dzisiaj i na jutrzejszą wycieczkę.






Jedziemy drogą, którą widzieliśmy z samolotu. W świetle zachodzącego słońca stepowy krajobraz wygląda pięknie. Jest dużo zwierząt. Gorzej z ustrzeleniem ich smartfonem z podskakującego na wybojach autobusu.


















































Na kawę i toaletę zatrzymujemy się w osobliwym miejscu. Indianka udostępnia łazienkę w swoim mieszkaniu, przechodzi się przez sypialnię. Kobieta ma w oczach skaner i dokładnie identyfikuje kto zapłacił za sikanie, a kto tylko za napój.


















































Przystanek autobusowy.