Chile i Argentyna marzec 20026.

Teraz już lotnisko i przelot z Calamy do Santiago. Lądujemy o 20.40.

Późna kolacja z nieograniczoną ilością dobrego wina, szybkie pakowanie i kilka godzin snu.







Już możemy planować jak odpoczniemy i wyśpimy się po powrocie do domu. Na razie musi wystarczyć 5-6 godzin.

15 marca, niedziela.

Nie da się ukryć . Wyspa Wielkanocna czyli Isla de Pascua, Ester Island lub Rapa Nui to chyba dla wszystkich ta najbardziej pożądana i wyczekiwana destynacja.

Jajecznica i melon o piątej rano, o 8.55 lecimy na Isla de Pascua.








Tajemnicza, trudno dostępna, najbardziej odizolowana. Wtedy człowiek jeszcze bardziej chce.
Chwilę przed wyjazdem czytałam o ryzyku związanym z lotem na Rapa Nui. W związku z brakiem innej możliwości lądowania, w połowie drogi pilot musiał zdecydować czy jest w stanie wylądować w aktualnych warunkach atmosferycznych; inaczej zawracał, bo nie starczyło by paliwa na rejs w obie strony.
A na nas czekała miła niespodzianka. Od niedawna loty odbywają się Dreamlinerem, który ma odpowiedni zapas paliwa i przyzwoite warunki na 5,5 godziny lotu.





















Szybko zleciało i już widzimy skrawek lądu z naszych marzeń.









Ma zaledwie 15 km długości, 20 km szerokości, a całkowita powierzchnia wyspy wynosi 164 km. Mimo swych niewielkich rozmiarów, jest miejscem pełnym tajemnic, magii i fascynującej historii. W 1995 roku UNESCO uznało Wyspę Wielkanocną za Światowe Dziedzictwo Kulturowe.

Jako pierwszy Europejczyk dopłynął Holender – kapitan Jacob Roggeveen (James Cook później). Było to w 1722 roku, dokładnie w niedzielę wielkanocną, stąd nazwa. Miejscowi zdecydowanie bardziej wolą nazwę – Rapa Nui, czyli „Wielka Ziemia”, a czasem mówią Te Pito o te Henua, czyli Pępek Świata.






Wyspę Wielkanocną tworzą cztery wygasłe wulkany: Terevaka, Puakatike, Rano Kau i Rano Raraku. Najwyższy ma 507 m n.p.m.
Połowa powierzchni wyspy objęta jest ochroną w ramach Parku Narodowego Rapa Nui. 10-dniowy bilet to koszt około 90 $, ale do najpopularniejszych lokalizacji można wejść tylko raz i to obowiązkowo z licencjonowanym przewodnikiem.

W 1966 roku Chile uregulowało status wyspy, włączając ją do regionu Valparaiso i przyznając wyspiarzom prawa obywatelskie. W 1993 roku przyjęto ustawę, która zakazała posiadania ziemi przybyszom, a na mocy ustawy z 2009 roku prawo osiedlania się na wyspie zarezerwowane jest dla autochtonów, ich małżonków i potomków. Aktualnie żyje tu około 9 tysięcy osób i 10 tysięcy dzikich koni.

Lokalnie wyspą zarządza Rada Starszych, która ma pilnować interesów klanów i strzec tożsamości wyspy. To ich decyzją ilość przylatujących turystów ograniczono do średnio 300 osób dziennie (jeden samolot) oraz mimo nacisków, a nawet prób przekupstwa światowych koncernów, nie postawiono ani jednego dużego hotelu. Pokusa nowych zysków jest jednak duża i decyzje Rady są coraz bardziej liberalne. Już zatrzymują się tu duże statki wycieczkowe w ramach podróży dookoła świata. Zwłaszcza, że mieszkańcy utrzymują się przede wszystkim z turystyki i w mniejszym stopniu z rzemiosła, rolnictwa i rybołówstwa. Nie ma tutaj przemysłu, a niemal wszystko, czego potrzebują do życia dla siebie i gości, jest transportowane drogą powietrzną lub morską. Nawet woda dla browaru i ta do picia. Za dwie półtoralitrowe butelki zapłaciliśmy tyle co z butelkę przyzwoitego wina. Podobno picie wody z kranu przez tydzień nie wpłynie znacząco na stan zdrowia, bo nie jest zanieczyszczona bakteriologicznie, ale poziom pierwiastków radioaktywnych może przekraczać normy.

Pierwsze zdjęcia obowiązkowo jeszcze w drzwiach samolotu i na schodkach, a na płycie lotniska to już cała sesja.
























Iorana to tradycyjne „dzień dobry” w języku Rapa Nui. Śpiewem i tańcami wita nas lokalny zespół, ale jest także czujny piesek który oprócz narkotyków wywącha świeże artykuły spożywcze, których tu przywozić nie wolno. Przez kontrolę celną przechodzimy niekontrolowani (reszta turystów miała prześwietlany bagaż) i od lokalnego kontrahenta biura dostajemy pachnące naszyjniki. Jesteśmy w Raju.















































Po wyspie będziemy poruszać się takim ciasnym busem z bardzo wąskimi siedzeniami i brakiem miejsca na bagaż podręczny.

Hanga Roa to jedyna miejscowość i droga do hotelu to tylko kilkanaście minut.

Przed wyjazdem nie analizowałam jakoś szczegółowo jakości dróg, hoteli i ogólnie tego jak tu ludzie mieszkają. Biorąc pod uwagę koszt pobytu zakładałam raczej, że będą to co najmniej drugie Hawaje. I tu pierwsze moje ogromne zdziwienie- gdyby nie piękna, tropikalna roślinność, to tak biednej wsi daleko w Polsce szukać. Nawet hoteliki i knajpy to w większości budynki bardziej niż skromne, często rozpadające się.




































A to nasze lokum, Hotel Maea Hare Repa.




































Ponieważ wspólny posiłek przysługiwał nam dopiero wieczorem, w najbliższym sklepie zaopatrzyliśmy się w produkty na lunch. Awokado było wybitne. Pieczywo kupuje się na wagę.

Zwiedzanie zaczynamy od wizyty na stanowisku Ahu Akivi, gdzie siedem posągów stoi twarzami do morza i do słońca wschodzącego w dniach równonocy, co sugeruje astrologiczne znaczenie tego miejsca.

Puna Pau – mały, wygasły wulkan. Znajduje się tu nieczynny kamieniołom, skąd wydobywano surowiec zwany „scoria” – tuf wulkaniczny o czerwonej barwie, który był wykorzystywany m.in. do rzeźbienia „pukao” – kapeluszy zdobiących głowy niektórych moai.

Historia wyspy oraz sposób produkcji i transportu posągów to dalej nic pewnego, ale …

W tej chwili za najbardziej prawdopodobną uznaje się tezę, że jako pierwsi przybyli tu ok. 1200 r. n.e. Polinezyjczycy. Wyspą miała rządzić arystokratyczna klasa „długouchych” (nazywanych tak od noszonych przez nich ciężkich kolczyków rozciągających małżowiny uszne). Służyć im mieli przedstawiciele niższej klasy, „krótkouchych” – to oni pełnili rolę robotników, którzy wykuwali kamienne posągi.

Moai, czyli gigantyczne kamienne głowy, to jedna z najbardziej intrygujących i fascynujących zagadek świata. Na wyspie znajduje się aż 887 posągów. 95 % z nich pochodzi z jednego kamieniołomu Rano Raraku, gdzie do dzisiaj pozostało 394 sztuki, większość przewróconych i uszkodzonych.

Według najnowszych badań kamienne figury miały nie tylko symbolizować obfitość plonów ale faktycznie wpływać na urodzaj. Ponad 90 proc. posągów rozmieszczonych na wyspie pochodziło z jednego kamieniołomu gdzie stężenie pierwiastków, takich jak wapń czy fosfor, niezbędnych do upraw rolnych było bardzo duże. Z kamieniołomu korzystano nie tylko w celu produkcji posągów. Było to miejsce do uprawy owoców i warzyw. Wraz z posągami transportowano glebę po całej wyspie, aby zwiększać poziom żyzności. Posągi przedstawiają nagrobki wodzów i sławnych mieszkańców zasłużonych dla społeczeństwa.

Naukowcy z Uniwersytetu Binghamton i Uniwersytetu w Arizonie odkryli, jak mieszkańcy wyspy Rapa Nui przemieszczali ogromne posągi moai. Wykorzystując modele 3D, eksperymenty terenowe i analizę fizyczną, potwierdzili, że statuy były „prowadzone” w pozycji pionowej z wykorzystaniem środka ciężkości, za pomocą lin, ruchem zygzakowatym, przy udziale niewielkiej liczby osób. Wcześniejsze hipotezy mówią o toczeniu na drewnianych balach. A co jest prawdą?

























































W pobliżu stał jeden samotny posąg, do którego można było podejść bardzo blisko.







































Kolacja w hotelu.

Wieczorny spacer po wybrzeżu w Hanga Roa.

Po zachodzie słońca zdążyliśmy jeszcze zajrzeć na cmentarz.

Niezmiennie jestem pod wielkim wrażeniem Waszych podróży, odwagi, umiejętności planowania, wyczerpujących opisów i zdjęć !!

Wyspa(y) Wielkanocna(e) to już naprawdę jest taka mało osiągalna mega rzecz, że SZACUNEK po stokroć.
Nie wiedziełem przyznam, że jest ograniczenie: 1 dzień - 1 samolot, więc tym bardziej.

Chłonę fotki (a mam mało czasu a praktycznie w ogóle ostatnio na forum cro.pl) z wielką przyjemnością

ps winko Casillero del Diablo znam z jednej z polskich sieci marketów

tony montana napisał(a):Niezmiennie jestem pod wielkim wrażeniem ...

Akurat w tym wypadku dużych zasług nie mamy To był wysiłek głównie finansowy. No i trzeba mieć motywację, bo taka wycieczka to wczesne wstawanie i robota na dwie zmiany ...

Wina chilijskie i argentyńskie są popularne w Europie, ale wg informacji od naszego pilota, który zachęcał ( chociaż nas nie trzeba specjalnie namawiać) do picia miejscowych trunków, te kupowane na miejscu są zdrowsze i smaczniejsze bo bez konserwantów.
W związku z restrykcyjnymi przepisami fitosanitarnymi w tych krajach nie ma problemu grzybów, pleśni czy innej zarazy roślin, w związku z tym nie muszą stosować takich środków ochrony jak u nas.

16 marca, poniedziałek.







Dzisiaj cały dzień będziemy krążyć po wyspie. Jadąc drogą wzdłuż wybrzeża mijaliśmy różne mniej znane i zupełnie puste stanowiska archeologiczne. W tych najbardziej popularnych lokalizacjach też nie było tłoku.
























Ahu Akahanga to miejsce nad oceanem gdzie pochowany jest pierwszy król Hotu Matu. Trzeba mieć dużą wyobraźnię żeby wśród porozrzucanych kamieni zobaczyć trzynastu moai, grobowiec króla i zalane krematorium. Zniszczenia są dziełem francuskich marynarzy.

Natomiast dosyć dokładnie widać pozostałości wioski- domów, palenisk do gotowania, a nawet kurników.






































Podjeżdżamy do słynnego kamieniołomu Rano Raraku i w strategicznym miejscu, przy toalecie, wszyscy rzucają się na stoiska z pierdółkami dla turystów. Punktów sprzedaży pamiątek nie ma zbyt wiele, bo każda rodzina mająca taki biznes ma wyznaczone konkretne dni na handel.




















Przy wejściu do stanowiska archeologicznego prezentacja materiałów z których wykuwano kamienne kolosy; najczęściej był to łatwy w obróbce ale i bardziej narażony na niszczenie tuf wulkaniczny.

Wspinamy się na krater.





Jest magicznie. Spacerujemy po zboczu wśród tych prawie czterystu posągów- stojących, leżących, przekrzywionych i częściowo zakopanych. Atmosferę podkręca obecność stada dzikich koni.

Pochłonęłam jednym tchem.

Ameryka Południowa to moje marzenie, jeszcze nie wiem, który kraj, ale kiedyś tam się na pewno pojawię.

Na razie pozostaje mi śledzić takie ciekawe relacje, jak ta.

Schodząc zatrzymujemy się koło tukuturi. To niezwykły, podobno najmłodszy moai, który ma brodę i klęczy. Na stopach ma wyrzeźbione heroglify.















Z tego miejsca widać nasz następny cel, największą platformę Ahu Tongariki.






Ale najpierw idziemy na kawę.

AgaGy napisał(a):Pochłonęłam jednym tchem. ...

Delektuj się, jeszcze trochę tego bedzie