"Trzecie koty..."-Powrót na Pag

To jest sporny temat odkąd pojawił się internet, dyskusyjny..., ja już znikam na dziś. Dobranoc, nie dyskutujcie za długo

helen napisał(a):To jest sporny temat odkąd pojawił się internet, dyskusyjny..., ja już znikam na dziś. Dobranoc, nie dyskutujcie za długo

Ja też znikam. Nie mam ochoty na żadne dyskusje po taaakiej Metajnie (Metaxie, jak sobie ją nazwałam )

Wracając z Metajny zatrzymujemy się przy przydrożnym sklepiku, w którym w zeszłym roku kupowaliśmy miód, prosek i pomidory. Okolica tu zielona jak mało gdzie na wyspie.




Niestety nikogo nie ma, są tylko 3 osiołki, które też znamy z zeszłego roku. Nie mają wody, więc możliwe, że właśnie po nią pojechano. Dzielimy się z osiołkami mineralną, głaskamy i jedziemy dalej.






Z drogi Novalja-Kolan skręcamy w prawo, kierując się drogowskazem na Kolanjsko Blato, rezerwat ornitologiczny.




wypatrujemy ptaszków...

jest , jest ptaszysko jakieś w trawie



Droga odbija lekko w prawo, dojeżdżamy do plaży, po lewej stronie w kępie drzew minęliśmy mały camping, a zaraz dojeżdżamy do drugiego, tu już drzew nie ma, nie ma więc cienia, są tylko prowizoryczne zadaszenia. Nie ma też ludzi, na plaży opalają się jacyś, korzystają jednak z tego, że są sami i plażują nago, nie będziemy przeszkadzać... morze piękne, ale to juz żadne odkrycie



Wracamy do domu na obiad...

Po obejrzeniu Twoich zdjęć, wiem jedno - Pagu przybędę!!!!!

Aquha, miło mi.

Nasza niedziela na Pagu nadal trwa, po powrocie do apartamentu doszliśmy do wniosku, że jest już dość późno i w sumie możemy zjeść poza domem. Zdecydowaliśmy zrobić to w Pagu, jeszcze tam nie byliśmy w tym roku, czas najwyższy.

No to jedziemy, droga do Kolan jak mnie zachwycała rok temu, tak czyni to nadal...



Z drogi do Pagu, po drugiej stronie zatoki widzimy skaliste zbocze, przy którym byliśmy rano. Zaczynam wiercić dziurę w brzuchu moim towarzyszom podróży i choć oni woleliby pewnie popływać i "robali" poszukać godzą się i wstępnie ustalamy, że jutro z samego rana zmierzymy się z tym skalnym potworem...



Ale na razie Pag; oświetlony dziś popołudniowym słońcem wygląda dużo ładniej niż wczoraj...



Nie przejeżdżamy od razu na drugą stronę, skręcamy w prawo, chcemy zobaczyć Stari Grad. To miejsce tez umknęło nam pierwszym razem, chyba umyka wielu turystom, bo nie zastajemy tam nikogo.
W moich relacjach świadomie nie opisuję "przewodnikowo" zabytków , miejsc wartych uwagi, sądzę, że wyjeżdżając należy się przygotować samemu, poszperać, poczytać... coś w stylu: u mnie niech będzie inspiracja, resztę poszukajcie sobie sami

Stari Grad jednak będzie wyjątkiem, zacytuję przewodnik "Bezdroży":

"Znajduje się ok. 1km od miasta Pag, a od lat 70. XX w. jest jego częścią. Niegdyś Stari Grad był dużym i bogatym miastem, otoczonym murami, z których dziś zostały fragmenty....
Między XI a XV w. było to miejsce częstych walk między Rabem a Zadarem, w wyniku których miejscowość ta była wielokrotnie niszczona i palona. Kiedy mieszkańcy w 1467r. ostatecznie ją opuścili, w 1589 r. franciszkanie zbudowali tu klasztor (pozostałości widoczne do dziś), przy istniejącym ciągle romańskim kościele św Marii (sv. Marije) z 1192 r., postawionym na miejscu starochorwackiej bazyliki z VIII w. Mimo opuszczenia miasta Pażanie nie zapominają Starego Gradu"

Jesteśmy na miejscu:


Tak tu cicho, tętniący turystycznym gwarem Pag, choć widoczny w oddali, jest jakby na dystans do tego miejsca. Stari Grad ma go jednak "na oku" zerka ze swojego pagórka na okolice i tak sobie trwa... ludzie dbają, chyba właśnie zaczęli dbać lepiej... ścieżki wysypano białymi kamyczkami, postawiono ławeczkę, widać, że trwają tu w tygodniu jakieś prace porządkowe. Wszystko jakieś takie świeże. Spacerujemy ciesząc się pięknym popołudniowym słońcem, robimy zdjęcia.
Zaglądamy tez do malutkiej kapliczki:



w środku znicze, kwiaty, mnóstwo zdjęć, nowych i starych, czarno-białe portrety młodych mężczyzn, pewnie poległych na wojnie, zeszyt z wpisami, pieniądze...



Do kościoła prowadzą szerokie schody, zapraszam na popołudniowy, niedzielny spacer:












Jesteśmy już porządnie głodni, słońce coraz niżej i pewnie juz nie porobię zdjęć w samym Pagu, czas jechać na kolację, wtedy zauważamy w trawie króliczka...



Więcej króliczka trochę później, spotkanie z nim zasługuje na osobny odcinek .

Aguha napisał(a):Po obejrzeniu Twoich zdjęć, wiem jedno - Pagu przybędę!!!!!

zgadzam się z przedmówczynią. Zdjęcia super... dlaczego urlop dopiero za rok

Mam nadzieję, że go nie zjedliście?

Coraz bardziej zakochuję się w urodzie Twych zdjęć. Coraz piękniejsze

mahadarbi napisał(a):Mam nadzieję, że go nie zjedliście?

Coraz bardziej zakochuję się w urodzie Twych zdjęć. Coraz piękniejsze

Hej, nie, króliczka nie zjedliśmy, broń Boże, za bardzo lubimy futrzaki.
To króliczek zjadał.... nam z ręki:



Miałam wielką ochotę go pogłaskać, ale niestety, aż tak ufny nie był.

Króliczek w obiektywie córy:




Po drugiej stronie drogi pasły się owce, zajrzeliśmy do nich, a tam siedział sobie zając:



Wtedy na parking wjechał samochód, wysiedli starsi państwo z dziewczynką, mała podbiegła do króliczka i poczęstowała go marchewką:



Królik oczywiście nie odmówił




Sama nie wiem, uciekł komuś? Dziwne to trochę, niby dotknąć się nie dał, ale czy dziko żyjący, płochliwy zwierzaczek weźmie z ręki człowieka jedzenie? No nie, a tu wycieczki karmić go przyjeżdżają

Z uwagi na fajny klimat miejsca i bonus w postaci króliczka pobyt w Starim Gradzie uważamy za bardzo udany.

słodziak!

mahadarbi napisał(a)::)
słodziak!

Straszny słodziak, aż zatęskniłam za naszymi futrzakami (dwaj szczurzy panowie), którzy zostali z moimi rodzicami... niestety kilka dni później dotarła do nas wiadomość, że starszy z nich nie wytrzymał upału, serduszko wysiadło, leki nie pomogły .

Zaraz po znalezieniu miejsca parkingowego poszliśmy szukać lokalu na kolację godną tego fajnego dnia.

Zdjęcia tylko 2, zbyt już głodni byliśmy:




Znaleźliśmy małą restauracyjkę, w której obsługa starała się do każdego gościa choć kilka słów powiedzieć w jego języku, siedzieliśmy w środku razem z Włochami i parą z Francji, a oni z uśmiechem na ustach uwiali się, żeby wszystkim dogodzić. Restauracja nazywa się Ankora, Dominikanski Trg1 . Polecam gorąco. Jedzenie pyszne, a i atmosfera wspaniała.

Gdy po kolacji wyszliśmy na zewnątrz z zamiarem spaceru bora paskuda już tam była , szalała sobie w najlepsze, a ja marzłam, po raz pierwszy w Chorwacji marzłam.... drogę do auta pokonaliśmy wyjątkowo szybko

Wiem, że konkretni. Konkretne są też staruszki, czy staruszka z sąsiadem u mnie w wątku. Tak powstają ciekawe zdjęcia. Tak się kręci życie najczęściej. Niespodziewanie i z zaskoczenia. Bez autoryzacji. Nie sądzę, że robię coś tak niegodziwego, by się z tego tłumaczyć. Bez spiętych kazań, poproszę.

Bez urazy, ale dla przypomnienia :
Prawo autorskie Art. 81.
1. Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej.
W braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli
osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.
2. Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:
1) osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem
przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych,
społecznych, zawodowych,
2) osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz,
publiczna impreza.

helen napisał(a):Nie przejeżdżamy od razu na drugą stronę, skręcamy w prawo, chcemy zobaczyć Stari Grad. To miejsce tez umknęło nam pierwszym razem, chyba umyka wielu turystom, bo nie zastajemy tam nikogo.
W moich relacjach świadomie nie opisuję "przewodnikowo" zabytków , miejsc wartych uwagi, sądzę, że wyjeżdżając należy się przygotować samemu, poszperać, poczytać... coś w stylu: u mnie niech będzie inspiracja, resztę poszukajcie sobie sami

Stari Grad jednak będzie wyjątkiem, zacytuję przewodnik "Bezdroży":


Jesteśmy na miejscu:

Zaglądamy tez do malutkiej kapliczki:



w środku znicze, kwiaty, mnóstwo zdjęć, nowych i starych, czarno-białe portrety młodych mężczyzn, pewnie poległych na wojnie, zeszyt z wpisami, pieniądze...

I co wpisaliście się do księgi?? :D
My co roku się wpisujemy hehe

Nie, jakoś nie wpadłam na to... wpisujemy się zawsze do ksiąg pamiątkowych w miejscach powiedzmy, bardziej turystycznych, tu pasowała by mi jakaś intencja, prośba. Może kiedyś, następnym razem.

mahadarbi napisał(a)::)
słodziak!

ładnie powiedziane

super futrzak

Adam's napisał(a):

Bez urazy, ale dla przypomnienia :

2) osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz,
publiczna impreza.

O prawie autorskim możemy podyskutować gdzie indziej, jeśli pozwolisz. I zapewniam Cię, że obronię swoją tezę. Zrobiłam to z pełną świadomością.