.Po wyjściu z Katedry idziemy dalej przez trzeci dziedziniec.
Na wprost mamy Nowy Pałac Królewski. Nad głównym wejściem w tej części budynku (po lewej stronie na zdjęciu) znajduje się reprezentacyjny balkon podtrzymywany przez rzeźby (m.in. autorstwa Ignáca Františka Platzera). W tej części kompleksu mieści się obecnie Kancelaria Prezydenta Republiki Czeskiej oraz oficjalne sale reprezentacyjne.
Podziwiamy z zewnątrz Katedrę św. Wita.
Fontanna z posągiem św. Jerzego jest remontowana, więc jej nie obejrzymy.
Teraz będziemy zwiedzać Stary Pałac Królewski, który był siedzibą czeskich książąt i królów od X do XVI wieku.
Największe wrażenie w tym zamku robi Sala Władysławowska (Vladislavský sál). Jest to monumentalna, późnogotycka sala reprezentacyjna, wzniesiona pod koniec XV wieku za panowania Władysława II Jagiellończyka z unikalnym sklepieniem żebrowym. Była na tyle duża, że odbywały się w niej turnieje rycerskie.
Dziś służy ważnym uroczystościom państwowym (np. zaprzysiężeniu prezydenta Czech).
Wchodzimy do pomieszczeń Kancelarii Czeskiej.
Na wprost widzimy "okno defenestracji praskiej". To przez to czterodzielne okno renesansowe w dniu 23 maja 1618 roku czescy protestanci wyrzucili dwóch cesarskich namiestników (Jaroslava Bořitę z Martinic i Viléma Slavatę) oraz ich pisarza Filipa Fabriciusa. Wydarzenie to znane jest jako druga defenestracja praska i bezpośrednio zapoczątkowało wojnę trzydziestoletnią.
W pomieszczeniach Kancelarii znajdują się piękne renesansowo-barokowe piece, pokryte lśniącą, zieloną glazurą.
Piece pochodzą z XVII i XVIII wieku.
Z okien Kancelarii można podziwiać widoki na Pragę.
Po opuszczeniu pomieszczeń Kancelarii Czeskiej wracamy do Sali Władysławowskiej i przechodzimy przez nią do dalszych pomieszczeń.
W bezpośrednim sąsiedztwie Sali Władysławowskiej znajduje się Stara Izba Sejmowa, która od XVI wieku służyła jako miejsce posiedzeń czeskiego sejmu stanowego oraz najwyższego sądu krajowego.
Na wprost stoi tron królewski pod baldachimem. Na krześle po jego prawej stronie zasiadał arcybiskup praski.
Kamienna, bogato rzeźbiona renesansowa galeria widoczna po lewej stronie to trybuna najwyższego pisarza ziemskiego.
Ustawione wzdłuż sali ławy z czerwonym suknem były ściśle podzielone według hierarchii stanowej – zasiadali na nich przedstawiciele wyższej szlachty, rycerstwa oraz miast królewskich.
W narożniku Starej Izby Sejmowej stoi piękny piec kaflowy, który powstał w pierwszej połowie XIX wieku (w okresie 1808–1836) podczas renowacji i dekorowania sal pałacowych przed koronacją Ferdynanda V Habsburga na króla Czech (we wrześniu 1836 roku).
Można tutaj również zobaczyć kopie królewskich klejnotów koronnych. Oryginały znajdują się w Komnacie Koronnej w Katedrze św. Wita, w niedostępnym dla turystów skarbcu.
Jesteśmy w Izbie Nowych Ksiąg Ziemskich. Po wielkim pożarze Zamku Praskiego w 1541 roku, w którym spłonęły najstarsze rejestry (Stare Księgi Ziemskie), urzędnicy utworzyli tzw. Nowe Księgi Ziemskie. Księgi ziemskie były najważniejszym archiwum prawnym państwa, do których wpisywano uchwały sejmu, przywileje szlacheckie oraz wszelkie transakcje i prawa własności dotyczące majątków ziemskich.
Malowidła, które pokrywające sklepienie i górne partie ścian, to kilkaset herbów najwyższych urzędników ziemskich Królestwa Czech. Od lat 60. XVI wieku aż do końca XVIII wieku kolejni urzędnicy mieli przywilej uwiecznienia swojego herbu wraz z datą objęcia urzędu na tynku tej sali.
W tej sali stoi kolejny z zielonych pieców kaflowych.
Ostatnim miejscem, które oglądamy w Starym Pałacu Królewskim są słynne Schody Rycerskie wraz z monumentalnym późnogotyckim portalem wejściowym. W zasadzie nie są to schody, tylko łagodnie opadającą pochylnia wyłożona ceglanymi żebrami. Zaprojektował ją około 1500 roku mistrz Benedykt Rejt specjalnie po to, aby rycerze w pełnych zbrojach mogli wjeżdżać konno bezpośrednio z dziedzińca na turnieje rycerskie odbywające się wewnątrz Sali Władysławowskiej.
Na końcu tych schodów znajduje się wyjście ze Starego Pałacu Królewskiego, przez które zaraz wyjdziemy na zewnątrz.