Na zakręcie

Postanowiłam założyć watek gdzie nikogo nie bedę soba ''obciążać'', gdzie bedę sobie pisała o tym i o owym aby było mi lżej na duszy.
Panowac tu bedzie głównie mrok.Tak sie złożyło, że ostatnimi czasy słońce obraziło sie na mnie.
Próbuję je znaleźć ale im bardziej je szukam tym bardziej mi się ono chowa.


Kto chce niech siada, zapraszam. Miejsca wystarczy dla każdego bez wyjatku.

Mieliscie tak, że chce wam sie wyć w niebogłosy a łzy nie chca lecieć..ja tak teraz mam.Nie potrafię płakać, choć chciałabym.
''Zawieszona'' w próżni uśmiecham się, choć ten usmiech taki..''na siłę'' to wiem, że to stan chwilowy...że to minie.Póki co...pisze ''wiersze'' którym do wierszy daleko


Łza w potrzasku
poranila dłonie
drąc pazurami ziemię
by ujrzeć światło dzienne
krzyk smutku
jej brat
doszedł tylko do połowy drogi
z głowa schyloną usiadł na rodrożu
czekając na cios
Pani Wiecznego Snu
kroczącej majestatycznie pod rękę z cierpieniem
rozpacz
otwarła leniwie oczy
narzucając sukienke wczorajszego bólu
nie podawaj jej dłoni mamo
jeszcze nie czas
nie trać nadzieji
WALCZ


A teraz prysznic, kawa, sniadanko i ..do pracy

Wprawdzie, mój stan ducha, kompletnie odmienny od Twojego , poczytam

Lubie horrory
Kejtrin, nie dygaj, będzie lepiej
Przydałby Ci się ten miszczu co był taki poetycki, fan jakiejś pieśniarki Byście sobie mogli wieczorki poetyckie robić

ipaga napisał(a):

A teraz prysznic, kawa, sniadanko i ..do pracy

Mam nadzieję, że nie jesteś pilotem samolotów pasażerskich

I ja se cós wkleję Oczywiście kopia z netu. Z noblistki

Nic się nie zmieniło.
Ciało jest bolesne,
jeść musi i oddychać powietrzem i spać,
ma cienką skórę, a tuż pod nią krew,
ma spory zasób zębów i paznokci,
kości jego łamliwe, stawy rozciągliwe.
W torturach jest to wszystko brane pod uwagę.

Nic się nie zmieniło.
Ciało drży, jak drżało
przed założeniem Rzymu i po założeniu.
w dwudziestym wieku przed i po Chrystusie,
tortury są, jak były, zmalała tylko ziemia
i cokolwiek się dzieje, to tak jak za ścianą.

Nic się nie zmieniło.
Przybyło tylko ludzi,
obok starych przewinień zjawiły się nowe,
rzeczywiste, wmówione, chwilowe i żadne,
ale krzyk, jakim ciało za nie odpowiada,
był, jest i będzie krzykiem niewinności,
podług odwiecznej skali i rejestru.

Nic się nie zmieniło.
Chyba tylko maniery, ceremonie, tańce.
Ruch rąk osłaniających głowę
pozostał jednak ten sam.
Ciało się wije, szarpie i wyrywa,
ścięte z nóg pada, podkurcza kolana,
sinieje, puchnie, ślini się i broczy.

Nic się nie zmieniło.
Poza biegiem rzek,
linią lasów, wybrzeży, pustyń i lodowców.
Wśród tych pejzaży duszyczka się snuje,
znika, powraca, zbliża się, oddala,
sama dla siebie obca, nieuchwytna,
raz pewna, raz niepewna swojego istnienia,
podczas gdy ciało jest i jest i jest
i nie ma się gdzie podziać.

ipaga napisał(a):Postanowiłam założyć watek gdzie nikogo nie bedę soba ''obciążać'', gdzie bedę sobie pisała o tym i o owym aby było mi lżej na duszy.
Panowac tu bedzie głównie mrok.Tak sie złożyło, że ostatnimi czasy słońce obraziło sie na mnie.
Próbuję je znaleźć ale im bardziej je szukam tym bardziej mi się ono chowa.


Kto chce niech siada, zapraszam. Miejsca wystarczy dla każdego bez wyjatku.

Mieliscie tak, że chce wam sie wyć w niebogłosy a łzy nie chca lecieć..ja tak teraz mam.Nie potrafię płakać, choć chciałabym.
''Zawieszona'' w próżni uśmiecham się, choć ten usmiech taki..''na siłę'' to wiem, że to stan chwilowy...że to minie.Póki co...pisze ''wiersze'' którym do wierszy daleko

Ja Cię rozumiem.
Są różne chwile w życiu. Czasami pozytywne myślenie nie wystarczy by być szczęśliwym.
Czasem rzeczywistość stanie na drodze naszym zdolnościom udawania, że wszystko jest OK. Czasem warto zrzucić maskę i otwarcie przyznać - nie jest OK...
Warto wtedy prosić innych o pomoc, bo każde wsparcie jest dobre żeby czuć że nie jest się samym w ciemności.
Życzę Ci byś miała jak najwięcej takich ludzi i trzymaj się.

ASIULA HK napisał(a):Wprawdzie, mój stan ducha, kompletnie odmienny od Twojego , poczytam

i tak trzymaj Asiula
Miło, że wpadłaś ale..nie siedź za długo cobyś sie nie ''zaraziła''
mój stan ducha troszeczkę sie podniósł (póki co) ale..ino patrzyć i zaś przylezie...''przesilenie''

Bocian napisał(a):Lubie horrory
Kejtrin, nie dygaj, będzie lepiej
Przydałby Ci się ten miszczu co był taki poetycki, fan jakiejś pieśniarki Byście sobie mogli wieczorki poetyckie robić

wista wio łatwo powiedzieć ...się staram trzymać pion, tylko..nie zawsze mi to wychodzi
Marcina masz na myśli Juz go nie ma...a może jest tylko pod innym nickiem, kto go tam wie.

Bocian...bardzo ładny wiersz, choć nie Twój to...zaskoczyłeś mnie niebotycznie znaleźć taka perełkę nie jest wcale tak..łatwo
..a przydalby mi się nie żaden miszczu inokop w zadek, bo mi ciężko wpaść w wir pracy po urlopie

Lednice napisał(a):

ipaga napisał(a):

A teraz prysznic, kawa, sniadanko i ..do pracy

Mam nadzieję, że nie jesteś pilotem samolotów pasażerskich

nieee...spoko,nie jestem
co najwyżej mogę ścierą komuś przez łeb przyłożyć

ipaga napisał(a):i tak trzymaj Asiula

No i jak to mówią "nie chwal dnia przed zachodem"
Trochę mnie dzisiaj przygasili

Ale...życie toczy się dalej

Blaugrana napisał(a):

ipaga napisał(a):Postanowiłam założyć watek gdzie nikogo nie bedę soba ''obciążać'', gdzie bedę sobie pisała o tym i o owym aby było mi lżej na duszy.
Panowac tu bedzie głównie mrok.Tak sie złożyło, że ostatnimi czasy słońce obraziło sie na mnie.
Próbuję je znaleźć ale im bardziej je szukam tym bardziej mi się ono chowa.


Kto chce niech siada, zapraszam. Miejsca wystarczy dla każdego bez wyjatku.

Mieliscie tak, że chce wam sie wyć w niebogłosy a łzy nie chca lecieć..ja tak teraz mam.Nie potrafię płakać, choć chciałabym.
''Zawieszona'' w próżni uśmiecham się, choć ten usmiech taki..''na siłę'' to wiem, że to stan chwilowy...że to minie.Póki co...pisze ''wiersze'' którym do wierszy daleko

Ja Cię rozumiem.
Są różne chwile w życiu. Czasami pozytywne myślenie nie wystarczy by być szczęśliwym.
Czasem rzeczywistość stanie na drodze naszym zdolnościom udawania, że wszystko jest OK. Czasem warto zrzucić maskę i otwarcie przyznać - nie jest OK...
Warto wtedy prosić innych o pomoc, bo każde wsparcie jest dobre żeby czuć że nie jest się samym w ciemności.
Życzę Ci byś miała jak najwięcej takich ludzi i trzymaj się.

Kasia...dziekuję ze mną jest tak, że czuję się czasem osaczona przez bezsilność.Kiedy nie moge zrobić nic muszę się wybeczeć.Sęk w tym, że łzy pogniewały sie na mnie.Zaskorupiało mi serce od zewnatrz a w środku burza z piorunami.
Wiem, ze musze sie z tym wszystkim uporać sama bo czy ktoś jest w stanie zrobic to za mnie...No właśnie! ale jak to z siebie wyrzucę, ulży mi.Nie chodzi mi o to by krzyczeć:''Boże jak mi ciężko'' i użalać się nad soba, bo są ludzie, którzy mają o wiele większe zmartwienia i cierpienia niż moje a mówią;''jest ok''.Ja tego nigdy nie potrafiłam i chyba...tak mi zostanie.
U mnie było bardziej niż OK ale teraz jest całkiem do doopy, ot i wszystko.

bo to takie...niesprawiedliwe, że...
Osoba, którą kocham nad życie cierpi fizyczny ból a ja moge tylko stać i patrzeć.Gdyby sie dało wzięłabym troche jej bólu na siebie ...ale...się nie da
Do tego dochodzą różne inne rzeczy; absurdalności polskiej rzeczywistości.Szpiatle, które powinny być przyjazne pacjentowi itp itd
Dlaczego zwierzaka jak cierpi można uspać a człowiek musi swoje wycierpieć..i jaki jest sens tego bólu..

Wiec się miotam..pomiędzy pytaniami takiego właśnie rodzaju..

ASIULA HK napisał(a):

ipaga napisał(a):i tak trzymaj Asiula

No i jak to mówią "nie chwal dnia przed zachodem"
Trochę mnie dzisiaj przygasili

Ale...życie toczy się dalej

Słuchaj no moja droga
po pierwsze-Ciebie przygasić to rzecz niemożliwa łatwo nie będzie ale..jestes silniejsza niż ci się zdaje
po drugie-łapaj każdą chwilkę
po trzecie-nie jestes sama

Zycie...taka zwariowana karuzela-czasem można się porzygać

ipaga napisał(a):

ASIULA HK napisał(a):

ipaga napisał(a):i tak trzymaj Asiula

No i jak to mówią "nie chwal dnia przed zachodem"
Trochę mnie dzisiaj przygasili

Ale...życie toczy się dalej

Słuchaj no moja droga
po pierwsze-Ciebie przygasić to rzecz niemożliwa łatwo nie będzie ale..jestes silniejsza niż ci się zdaje
po drugie-łapaj każdą chwilkę
po trzecie-nie jestes sama

Zycie...taka zwariowana karuzela-czasem można się porzygać

Coś w tym jest, co piszesz

Po trzecie - wiem

Najbardziej zgadzam się z ostatnim zdaniem

a teraz ..koniec przerwy na lancz
do wieczorka:)

Psia pogoda-leje i wieje (średnio umiarkowanie).
Obudziłam sie z planem na dziś (mocno napiętym ) a przez to, że jest tak brzydko nic mi się nie chce.Moje zapały pierzchły niczym bańka mydlana kiedy odsunełam rolety.
A mogłam umyć na przykład okna..albo zrobic gruntowne poświateczne porządki bo na przedświateczne nie miałam czasu.Zreszta, tak czy siak, na święta wybyliśmy z domu to nie miało to aż takiego znaczenia.
Powolutku zaczynam akceptować rzeczywistość, przyzwyczajać się do mysli, że mama kiedyś odejdzie.Bronię się przed słowem''umrze'' bo to tak straszliwie brzmi.
Chce wierzyć, że jeszcze bedzie miała kilka lat..i pomaleńku wstepuje nadzieja.Czyli...mój stan się poprawia-są szanse aby wreszcie zacząć normalnie funkcjonować:) Doktor rzekłby: ''pacjent rokuje nadzieje''
Kiedy myslę jednak o tym ,że i ja przeciez kiedys tam, wczesniej czy później odejdę a moje dzieci bedą cierpieć to..życzyłabym sobie aby mnie za bardzo nie kochały.Wtedy bedzie im lżej pogodzić sie z tym co nieuniknione.
Ale jak to zrobić by mnie kochały srednio umiarkowanie ...musiałabym być dla nich wredna aż do bólu, żeby mnie znielubiły.Sa moimi najdrozszymi skarbami, wiec nawet nie umiałabym..Szachowy pat -chyba musi tak być
Jak to dobrze, że tu gdzie jestem dzieci nie mieszkają z rodzicami; ze domy starości są tak normalne i naturalne jak oddychanie.Jaki jest sens w tym, żeby dzieci starzyły sie przedwcześnie..żyjąc ze mną i patrząc codziennie jak z kochanej matki robi się zrzędliwa staruszka a co gorsza być może i zniedołężniała

Suma sumarum-świat jest piękny i trzeba cieszyć się każda chwilka póki...możemy