Istria - bez kajaka i bez cykad ;)

Ja Buje odpuściłam, a tu proszę... Całkiem przyjemne miasteczko do pospacerowania. Brak turystów dodatkowym atutem .

ruzica napisał(a):

maslinka napisał(a):Mąż zaczyna marudzić , że mieszają mu się już wszystkie dziury w interiorze, które odwiedziliśmy i nawet nie pamięta nazw wszystkich miejscowości, w których byliśmy wczoraj... I czym niby to dzisiejsze Buje różni się od wczorajszego Buzetu czy Roča

Brzmi to bardzo znajomo

Pewne doświadczenia są podobne

Potter napisał(a):Ja Buje odpuściłam, a tu proszę... Całkiem przyjemne miasteczko do pospacerowania. Brak turystów dodatkowym atutem .

Dzisiaj poznajemy mało turystyczne miejsca, do czasu...

4 maja (piątek): Umag (Umago)

Jak już wspomniałam, wracamy nad morze. Tym razem będziemy odkrywać uroki Umagu (po włosku: Umago )

To niewielkie (około 6 tysięcy mieszkańców) miasteczko jest, podobnie jak Novigrad czy Buje, raczej omijane przez turystów. Natomiast jako gospodarz turnieju ATP od wielu lat przyciąga najlepszych tenisistów z całego świata.

Pierwsze wzmianki o Umagu pochodzą z VII wieku. Kilka kilometrów na północ znaleźć można ruiny starożytnego Siparu. Umag przez wieki żył w jego cieniu, aż do czasu, kiedy Sipar został niemal doszczętnie zniszczony przez najeźdźców (około IX wieku). Dalsza historia to oczywiście Wenecjanie, którzy odcisnęli największe piętno na tutejszej architekturze.

Najpierw spacerujemy po nowszej części miasta, bo tam udało nam się zaparkować.




Palmy prawie jak w LA :




Przed nami kościółek św. Rocha z XVI wieku:




Kawałek dalej zaczyna się strefa wyłączona z ruchu samochodowego, czyli (mała) starówka Umagu:



Docieramy do dużego placu przy nabrzeżu:



Stoi tam kościół Wniebowzięcia NMP z XVIII wieku:



i okazała dzwonnica:



Niestety, inne budynki przy placu raczej go szpecą, jak choćby ten znajdujący się w pierwszej linii od morza :



Idziemy przejść się uliczkami starówki:



Weneckie okno:



Uliczek nie ma tu zbyt wiele i jakoś mnie nie zachwycają:



Miejscowa sztuka:



Postanawiamy coś zjeść, może wtedy bardziej nam się spodoba w Umagu Jest szansa, że tak się stanie po spróbowaniu istryjskiego piwa, które jest całkiem niezłe :



Niestety, pizza już tylko ledwie poprawna...

Sytuację ratują okoliczności siedzenia w jednej w restauracji bezpośrednio przy Jadranie:




Humory na tyle się poprawiły, że zachciało mi się tańczyć :



Czyżby zainspirował mnie ten pingwin? :



No dobra, damy Umagowi jeszcze jedną szansę. Ruszamy w uliczki!:



W tym muzeum:



mają ponoć ciekawe zbiory. A tuż obok... Vegas :



I to wszystko w małym Umagu

Spacerujemy po falochronie:




Poczucie teleportowania się na Bałtyk jest tym razem kompletne

A potem znowu uliczki starówki, w sumie nie najgorsze:





To jednak dla mnie stanowczo za mało, żeby zachwycić się Umagiem...

W idealnym momencie docieramy do samochodu i opuszczamy miasto w strugach deszczu:

Bardzo ciepło wspominam Umag, a szczególnym miejscem jest tam dla mnie teren opuszczonego hotelu Beograd. Jest tam jakaś magia i przyjemny fragment plaży z piaskiem.

A ja do dzisiaj mam czapkę z Umagu z obciętym daszkiem, chociaż to już chyba z 12 lat .

Igłą pinii napisał(a):Bardzo ciepło wspominam Umag, a szczególnym miejscem jest tam dla mnie teren opuszczonego hotelu Beograd. Jest tam jakaś magia i przyjemny fragment plaży z piaskiem.

Znalazłam zdjęcia w sieci. Rzeczywiście, fascynujące miejsce.

Potter napisał(a):A ja do dzisiaj mam czapkę z Umagu z obciętym daszkiem, chociaż to już chyba z 12 lat .

Nie wiem, co to jest czapka z obciętym daszkiem (sama go obcięłaś, czy taką kupiłaś? ), ale miło mieć takie suweniry

Aga - na tym zdjęciu na falochronie normalnie jak 18-stka

POWAZNIE

Kiedy matura?

tony montana napisał(a):Aga - na tym zdjęciu na falochronie normalnie jak 18-stka

Całe szczęście, że mi piwo sprzedają

tony montana napisał(a):Kiedy matura?

Za rok


4 maja (piątek): Motovun (Montona) - część pierwsza

Deszcz pada, a my nie wiemy, co w takiej sytuacji robić... Na szczęście, gdy Motovun wyłania się zza kolejnego zakrętu, ulewa się kończy



Mamy natomiast inny problem - zamknięto drogę prowadzącą do miasteczka. Pstrykam zdjęcie rzeki Mirna płynącej przez zielone łąki:



i ruszamy - objazdem, który wyznaczono szutrową drogą dookoła wzgórza, na którym stoi Motovun.

Miejscami droga prowadzi przez takie gęste zarośla :



Czy my jesteśmy w dżungli amazońskiej?

Mamy bardzo ładne widoki na miasteczko, tym razem z innej strony:




W końcu wyjeżdżamy na asfaltową drogę:



która prowadzi nas na duży parking. Można tu zostawić samochód i dalej udać się pieszo, ale miła pani w budce parkingowej informuje nas, że na samej górze, przy murach miejskich, znajdziemy miejsce i lepiej tam sobie wjechać, bo po co się męczyć Tak też robimy

Parkujemy przy cmentarzu i zaczynamy spacer po Motovunie:



Od razu widzimy ślicznego Koleżkę :



Nie wiem, czy to my tak przyciągamy koty, czy jest raczej odwrotnie?

Motovun został założony jako rzymski obóz wojskowy w miejscu dawnej iliryjskiej osady. Jego nazwa jest pochodzenia celtyckiego, pochodzi od słowa Montona i oznacza "miasto w górach". Trochę jak Tony Montana (Pozdrav, Tony )

W 1278 roku Motovun został zajęty przez Republikę Wenecką. Wtedy też miasto otoczono murem i wybudowano wieżę obserwacyjną.

Obecnie miejscowość jest znana jako stolica trufli Od 1999 roku odbywa się tu również międzynarodowy festiwal filmowy, który przyciąga wielkie nazwiska ze świata kultury oraz oczywiście turystów.

I jeszcze jedna ciekawostka - plan (może bardziej szkic) Motovunu znajduje się na rewersie banknotu dziesięciokunowego, tuż pod amfiteatrem z Puli:



No to jeszcze rzut oka na plan miasta:



i ruszamy na zwiedzanie :



Sklepiki, stoiska... Lokalne produkty można tu kupić na każdym kroku:



Dominują oczywiście trufle.



Przechodzimy przez bramą miejską:



ozdobioną lwem weneckim:



Można go znaleźć również wewnątrz bramy:



I jeszcze vrata z drugiej strony:



Od razu powiem, że bardzo mi się tu podoba Na dodatek wychodzi dawno niewidziane słoneczko :




Przechodzimy przez kolejną bramę:



i w ten sposób trafiamy na plac Andrei Antico, najbardziej znanego mieszkańca miasta, urodzonego tu włoskiego kompozytora żyjącego na przełomie XV i XVI wieku.



Przy placu stoi kościół św.Stefana z przełomu XVI i XVII wieku wybudowany na ruinach wczesnochrześcijańskiej bazyliki:




Tuż obok - najbardziej widoczny i charakterystyczny punkt miasta, wysoka na 27 metrów dzwonnica, która kiedyś służyła jako wieża obronna i obserwacyjna. Wybudowana została w XIII wieku, później była wielokrotnie przebudowywana, aż w końcu zmieniła swoją funkcję na dzwonnicę.

Pod placem znajduje się dawna miejska cysterna, która zaopatrywała mieszkańców w wodę.



Kamienna uliczka prowadzi nas nieco w dół:



Na zwiedzanie Motovunu warto zabrać... dobrą kondycję Trzeba się nachodzić uliczkami, w górę i w dół, choć my i tak skorzystaliśmy z możliwości zaparkowania "na samej górze".

Zwiedzanie całych murów obronnych jest płatne, nie pamiętam ile, ale odpuściliśmy sobie tę przyjemność, sądząc (być może błędnie ), że prawie wszystko widzimy z tej części, która jest dostępna.



I tak spędziliśmy w Motovunie dużo czasu, podziwiając murale:




i mury :



Na koniec odcinka jeszcze dwa kadry, bardziej detalicznie - dzwonnica:



i studnia:



Więcej pięknego Motovunu w następnej odsłonie relacji

Są "momenty" w tym Umagu

maslinka

Poczucie teleportowania się na Bałtyk jest tym razem kompletne

Palmy prawie jak w LA :

Poczucie jak najbardziej adekwatne, zwłaszcza, że w Gdańsku właśnie zafundowano nam aleję palmową Niedługo będą takie wysokie jak w Umagu A te beczki mają podobno przemalować na bardziej przystępne dla oka

maslinka napisał(a):
Motovun został założony jako rzymski obóz wojskowy w miejscu dawnej iliryjskiej osady. Jego nazwa jest pochodzenia celtyckiego, pochodzi od słowa Montona i oznacza "miasto w górach". Trochę jak Tony Montana (Pozdrav, Tony )

)

pozdrav Aga

Swoją drogą w Motovunie widzę kilka klimatów rodem z San Marino

tony montana

w Motovunie widzę kilka klimatów rodem z San Marino

A ja coś "korczulowego" Wyobraziłam sobie, że dookoła jest morze i widziałam chwilami Korčulę.

Katerina napisał(a):Poczucie jak najbardziej adekwatne, zwłaszcza, że w Gdańsku właśnie zafundowano nam aleję palmową Niedługo będą takie wysokie jak w Umagu

W Gliwicach też mamy całkiem okazałe palmy w centrum miasta :

Źródło:dziennikzachodni.pl

tony montana napisał(a):Swoją drogą w Motovunie widzę kilka klimatów rodem z San Marino

Katerina napisał(a):A ja coś "korczulowego" Wyobraziłam sobie, że dookoła jest morze i widziałam chwilami Korčulę.

Myślę, że oboje macie rację

W San Marino byłam w poprzednim stuleciu , więc już tak dobrze nie pamiętam...

Kasia, co do Korčuli, to dwa ostatnie zdjęcia (z wieżą-dzwonnicą i studnią) Jak dla mnie

Podczas ostatniego pobytu na Istrii (aż tydzień temu) miałem w planie odwiedzić właśnie Montovun , lecz z małymi dziećmi niestety nie starczyło czasu. Udało się zwiedzić urocze Grożnjan z finałem w uroczej knajpce na zboczu z pięknym widokiem , na lampce Chardonay. Teraz widzę ,że Montovun to kopia Grożnjan lub odwrotnie

Rafi70 napisał(a):Udało się zwiedzić urocze Grożnjan z finałem w uroczej knajpce na zboczu z pięknym widokiem , na lampce Chardonay. Teraz widzę ,że Montovun to kopia Grożnjan lub odwrotnie

Tak można powiedzieć o wielu istryjskich miasteczkach w interiorze I tak też twierdzi mój mąż
Jednak Motovun jest o tyle inny od Grožnjana (i innych miejscowości), że uliczki wspinają się na wzgórze, podczas gdy cały Grožnjan jest położony na wzgórzu, niemal na jednym poziomie.

Oczywiście wygląd tych uliczek i ogólny klimat bardzo podobny

Ten post jest tylko po to, żeby gibnąć stronę