Weekendowe wędrówki myszy: RZYM

tony montana napisał(a):Ładne foty Mysza

I super jesteś ubrana!

fajne buty!

Tony ,
na Tarnów patrzaj



dzięki

mysza73 napisał(a):

tony montana napisał(a):Ładne foty Mysza

I super jesteś ubrana!

fajne buty!

Tony ,
na Tarnów patrzaj





dzięki

Buty przeciez dopiero po Tarnowie obejrzalem:)

Buty miałam wygodne , więc idziemy dalej .

Po przeciwnej stronie ulicy, Planty Kolejowe, a za nimi „Perła Secesji” – imponujący, pieczołowicie odrestaurowany dworzec kolejowy z 1910 r.





W moim przewodniku z internetu miałam napisane:
Nieco dalej, po drugiej stronie torów kolejowych zabytek techniki –Parowóz OI 49 72 z 1953 r.
Przeklęłam chwilę, w której przeczytałam to mężowi ,
bo po jego minie wiedziałam już, że nie przepuści tego parowozu .
A to nieco dalej, to było dużo dalej, do tego ciężko było ów zabytek znaleźć ,
nawet tubylec zapytany, nie wiedział o czym mówimy .
Pokierował nas jednak do miejsca, gdzie być może jest nasz parowóz.
I całe szczęście był .













Całe szczęście mogliśmy wrócić nieco krótszą drogą ,
miły pan kolejarz powiedział żeby iść "bez mostek" i będziemy w centrum ,
no i poszliśmy "bez mostek" i faktycznie po kliku minutach byliśmy znowu na ul. Krakowskiej, głównej arterii miasta, dawnym trakcie cesarskim .

Docieramy do „węgierskiego zakątka Tarnowa” - skweru Petöfiego (węgierskiego poety, adiutanta gen. Bema), na którym znajdują się dary naszych bratanków: Brama Seklerska, która wprowadza nas na plac, pomnik Petofiego oraz 2 kopijniki (pamięci Forgona Mihalego oraz Norberta Lippóczyego).







Idziemy w górę ulicy Krakowskiej i dochodzimy do hotelu Bristol. W latach 20. XX w. przez kilka miesięcy swoją siedzibę miał tu rząd ukraiński na uchodźstwie.



Po przeciwnej stronie ulicy, pomiędzy kamienicami, ostał się podmiejski dwór z dachem krytym gontem. W tym dawnym zajeździe mieści się najsłynniejsze polskie Muzeum Etnograficzne.



Idziemy dalej w stronę Rynku.

Zrobiło się już naprawdę gorąco, wstępujemy więc na podobno najlepsze lody w mieście, w najstarszej tarnowskiej kawiarni - Tatrzańskiej ( trochę małe kugle, ale nawet dobre ).

Mijając stragany kwiaciarek, idziemy w dół ulicą Najświętszej Marii Panny do jednego z trzech gotyckich drewnianych kościółków w Tarnowie, kościoła p.w. Matki Bożej Szkaplerznej, popularnie zwanego "kościółkiem na Burku". Kościół ów prawdopodobnie stał w miejscu Katedry, a po rozpoczęciu budowy nowej murowanej świątyni został rozebrany i przeniesiony w obecne miejsce nad potokiem Wątok (w latach 1852-1854 przesunięty o kilka metrów od potoku). We wnętrzu świątyni - sanktuarium znajduje się, pochodzący z XVI w. łaskami słynący obraz Matki Bożej Szkaplerznej, malowany na desce. Wierni otaczają Go czcią od niepamiętnych czasów.
Bardzo miła pani przewodnik opowiedziała nam historię ze swojego życia. Zachorowała jej mama, a lekarz dawał jej 2 tygodnie życia, modliła się o zdrowie mamy przed obrazem Matki Bożej Szkaplerznej i mama żyje już 8 lat, lekarz niestety zmarł .





















Bardzo lubię takie stare, drewniane kościółki, mają taki piękny zapach drewna

Mysza, po raz kolejny SZACUN wielki
Podejrzewam, że miejscowi dużo mniej wiedzą o swoim mieście niż Ty ...
SZACUN raz jeszcze

Potter napisał(a):Mysza, po raz kolejny SZACUN wielki
Podejrzewam, że miejscowi dużo mniej wiedzą o swoim mieście niż Ty ...
SZACUN raz jeszcze

Dzięki bardzo ,
ale bez przesady ,
dobrze, że mi dobry przewodnik po Paryżu się pisze ,



niedługo pójdziemy dalej .

mysza73 napisał(a):

Potter napisał(a):Mysza, po raz kolejny SZACUN wielki
Podejrzewam, że miejscowi dużo mniej wiedzą o swoim mieście niż Ty ...
SZACUN raz jeszcze

Dzięki bardzo ,
ale bez przesady ,
dobrze, że mi dobry przewodnik po Paryżu się pisze ,



niedługo pójdziemy dalej .

Mysza to kiedy do tego Paryża jedziesz?

Obok kościólka jest cmentarz, najstarszy w Tarnowie, a za nim podobny kościółek p.w. św. Trójcy "na Terlikówce" z 1527 r.
Tu z kolei od miłego pana dowiedziałam się, że Bóg na obrazie w ołtarzu głównym ma 6 palców u ręki, co ma symbolizować 6 dni stworzenia Świata.















Wracamy w kierunku rynku, po drodze wstępując do kościoła OO. Bernardynów pw. Podwyższenia Krzyża Świętego
Wnętrze przepiękne .

tony montana napisał(a):

mysza73 napisał(a):

Potter napisał(a):Mysza, po raz kolejny SZACUN wielki
Podejrzewam, że miejscowi dużo mniej wiedzą o swoim mieście niż Ty ...
SZACUN raz jeszcze

Dzięki bardzo ,
ale bez przesady ,
dobrze, że mi dobry przewodnik po Paryżu się pisze ,



niedługo pójdziemy dalej .

Mysza to kiedy do tego Paryża jedziesz?

No nie wiem właśnie ,
ale kiedyś pojadę, jak na starość południowe upały będą mnie już męczyć .

Dochodzimy wreszcie na Rynek .



A tu znowu (jak w Zamościu ) porozstawiane jakiś namioty, scena i znowu bębnią .
Trzeba się będzie nagimnastykować, żeby tego na zdjęciach nie było widać .
Nie weszliśmy na wieżę ratuszową, bo w sobotę otwarta jest do 14, a gdy my doszliśmy na rynek, właśnie wybrzmiała 14 .



























Wyczytałam, że tuż obok ratusza (od strony południowo-wschodniej) stoi niepozorny słupek - w dawnych czasach w tym miejscu znajdował się pręgierz dla „niecnych bab”, no i go nie znalazłam .
Miałam zapytać jakiegoś tubylca, ale potem doszliśmy na Plac Katedralny i "słupek" wyleciał mi z głowy .



Ufff ,
dalej to chyba pójdziemy jutro

Jest kilka ładnych miejsc w Tarnowie.

Przy czym dla mnie - najpiękniejsze są te drewniane kościółki.

Pozdrawiam,
Wojtek

Tarnów ma jeden z najładniejszych rynków w Polsce. Szacunek dla gospodarzy miasta za piękną zadbaną starówkę.
Widziałem to miasto, będąc na plenerze w 1981 roku, i bardzo się zmieniło na korzyść. Po ulicy Wałowej chodziły szczury ( chociaż był ruch kołowy) , a dzieci biegały za naszym biednym kolegą z Ghany, krzycząc: Murzyn! Murzyn!
Żałuję, że zniknęło piwo z mini- browaru. W katedrze, na organach, grała nasza koleżanka z roku (kończyła równolegle szkołę muzyczną). W kinach grali "Wejście smoka".
Pozdrawiam JBo

Siły wyższe sprawiły, że nie miałam głowy, ani ochoty pisać dalej,
ale już jest lepiej, a życie toczy się dalej.


Idziemy więc dalej, a właściwie to teraz będziemy podziwiać piękne wnętrza tarnowskiej bazyliki katedralnej

Idziemy dalej w kierunku ulicy Wałowej, po której już nie biegają szczury i prezentuje się bardzo ładnie








Dochodzimy do skweru z największym w Polsce pomnikiem króla Władysława Łokietka.
Podobno trzeba dotknąć prawą ręką buta króla, gdyż to przynosi szczęście i pozwala spełnić marzenia (dotknęłam ).



Obok znajduje się ławka poetów, na której przycupnęły sylwetki Agnieszki Osieckiej, Jana Brzechwy oraz Zbigniewa Herberta i ja




Dochodzimy do ul. Basztowej, przy której znajduje się odrestaurowana Basteja - półbaszta, jeden z ocalałych fragmentów murów obronnych.



Nieco dalej na rogu ulic Wałowej i Rybnej stoi Roman Brandstaetter, który, opierając się o narożnik kamienicy, ubrany w beret i palący fajkę zza okularów przygląda się przechodniom.


Na jednej kamienicy widoczny jest fragment napisu w języku jidisz i polskim, reklamujący dania restauracyjne.



Przez mury miejskie wchodzimy na ul. Żydowską. Przy tejże ulicy znajduje się Bima - jedyna pozostałość po Starej Synagodze. Otoczenie Bimy, pobliski pl. Rybny oraz mury miejskie zostały w 2011 r. gruntownie wyremontowane i stanowią kolejną wizytówkę Tarnowa.












Można było zajrzeć jeszcze w kilka miejsc, ale zrobiło się trochę późno ,
a koniecznie chciałam pojechać do zamku w Nowym Wiśniczu .

Mysza
Zapytam jak Kononowicz Krzysztof - co się działo się?

No i oczywiście, klasycznie: o co było dalej Mysza?