Raportul z Rumunii

Koleżanka z mężem i znajomymi była w tym roku w Rumunii na motorach. Przesyłała oczywiście ogrom zdjęć, w tym kilka z misiami i powiem szczerze narobiła mi takiego smaka na Rumunię, że muszę ją jakoś wpleść w przyszłoroczne wakacje. Bo jeśli zdrówko i Bozia pozwoli, a auto się nie rozkraczy, to pojedziemy do Turcji .
Już sobie zerkam jak daleko od nas ta Oradea, przez którą przejeżdżaliśmy tylko w drodze do Sighisoary .
Jak zwykle pokazujesz fajne miejscówki więc sobie poprzeglądam.

dangol napisał(a):Aga, czekam na kolejne rumuńskie odcinki

Danusiu, mówisz i masz

wiola2012 napisał(a):Koleżanka z mężem i znajomymi była w tym roku w Rumunii na motorach.

Moja koleżanka też jeździ z mężem na motorach i była w Rumunii. (Może to ta sama? ) Jutro ją podpytam o tegoroczną trasę.

wiola2012 napisał(a):Jak zwykle pokazujesz fajne miejscówki więc sobie poprzeglądam.

Miło mi będzie, jeśli coś Ci się przyda


Druga wizyta w górach Apuseni

Tak nam się spodobało, że kolejnego dnia też pojechaliśmy w Munții Apuseni. Zrobiliśmy znowu mało imponującą kilometrowo pętelkę - około 8 km

Najpierw pokażę wyjątkowe miejsce, które na żywo robi ogromne wrażenie. Znajduje się tutaj:
https://mapy.com/pl/turisticka?l=0&sour ... 51416&z=13

Odwiedziliśmy je z polecenia znajomego Groapa Ruginoasa to ogromne naturalne osuwisko i przykład dynamicznej erozji gór. Nie ma pewności, jak powstało. Jest kilka teorii, stare dokumenty kartograficzne świadczą o tym, że istniało pod koniec XIX wieku; być może przyczyną było trzęsienie ziemi. Natomiast z pewnością jest aktywne, więc trzeba uważać i nie podchodzić zbyt blisko krawędzi.

Rozgadałam się, czas pokazać, o co chodzi. Oto Groapa Ruginoasa:




Małż pilnował, żebym nie podchodziła zbyt blisko krawędzi :



Tak wygląda "dolina":



W zbliżeniu:



Osuwisko robi niesamowite wrażenie i na pewno jest to coś nietypowego dla rumuńskiego krajobrazu. Deszcze wymywają kolejne pokłady skał, drzewa są sukcesywnie "zabierane" w dół:




Po silnych opadach raczej nierozsądne byłoby podchodzenie do krawędzi (i tak staliśmy w odległości w miarę bezpiecznej ), ale od kilku tygodni w rejonie panowała ogromna susza.

Z kolei po drugiej stronie "kanionu" sytuacja nie jest aż tak dynamiczna - widać, że zbocza zdążyły porosnąć roślinnością, czyli dawno się tam nic nie osunęło:



Dotrzeć w to miejsce można z kilku punktów - wszystko dobrze widać na linku do map.com (dawniej map.cz ) z początku wpisu.

My zamykamy pętelkę, przechodząc przez urokliwe polany:




A potem jedziemy na pyszne hamburgery do miejscówki, którą polecałam na poprzedniej stronie. Trochę mi się źle zrobiło, gdy czekaliśmy na jedzenie, a na drodze stanęły rządkiem krówki i za nic nie chciały się ruszyć. Miałam wrażenie, że patrzą na mnie z wyrzutem :



Na szczęście później zainteresowały się autobusem :


i mogłam spokojnie zjeść burgera. Muszę przyznać, że był pyszny...

Naszym kolejnym celem jest Cascada Vaciorog:
https://mapy.com/pl/turisticka?l=0&sour ... 09033&z=13

Tutaj odbija się z głównej drogi:



Nagle podbiegają do nas dwaj "górale" i mówią, że nie dojedziemy tam samochodem, że droga zła. Oferują oczywiście swoje usługi Chcą nas podwieźć końmi (bryczką) lub jeepem. O nie, końmi na pewno nie, już wystarczy, że zjadłam krowę

Ja bym próbowałam jechać dalej Maździakiem, ale Małż sądzi, że oni mogą mówić prawdę. Jakoś im nie wierzę, chyba że sami psują drogę, żeby zarobić Mimo wszystko może lepiej nie ryzykować z dala od cywilizacji...

Jak nie ten wodospad, znajdziemy inny. Szybko wyszukuję Cascadę Pătrăhăițești:
https://mapy.com/pl/turisticka?l=0&sour ... 38998&z=16

Z parkingu niedaleko muzeum:
https://mapy.com/pl/turisticka?l=0&sour ... 76072&z=15
trzeba iść jakieś 1,5 km. Otwierać i zamykać bramki, żeby krowy i owieczki nie wlazły tam, gdzie nie powinny :



Szlak prowadzi przez łąki:


a później lasem.

Przy wodospadzie spotykamy zadziwiająco dużo ludzi. Najwięcej w górach Apuseni Jest przed 19:00, zamierzamy wszystkich "przeczekać" , co się w końcu udaje i mamy wodospad tylko dla siebie:



Na zdjęciach nie robi on wielkiego wrażenia; w rzeczywistości był ładniejszy



Wracamy do Maździaka i znowu obserwujemy, jak krowy ustawiają się idealnie w linii:


Dziwne tu mają zwyczaje

Przejeżdżając przez górskie miejscowości, ciągle mijamy zwierzaki. Oprócz krów, widzimy też piękne konie:



Zatrzymujemy się na jednym z punktów widokowych, żeby popatrzeć na zalesione Munții Apuseni:


Wyglądają na idealny dom dla miśków

I na koniec tego "odcinka" trochę romantyzmu - zachód słońca i... krówki :

Osuwisko ciekawe Te zapadające się w nie drzewa przypominają mi czasy jak pamiętam jeszcze wieży z której był poprowadzony wyciąg nad naszym polskim morzem w Jastrzębiej Górze. Jeszcze gdzieś w latach '80 stała już przekrzywiona i niedostępna dla ludzi a potem przy jakimś kolejnym sztormie zabrało ją morze ...
Wodospad to bardziej "pochylnia" dla wody ale też ciekawe

maslinka napisał(a):Nagle podbiegają do nas dwaj "górale" i mówią, że nie dojedziemy tam samochodem, że droga zła. Oferują oczywiście swoje usługi Chcą nas podwieźć końmi (bryczką) lub jeepem.
Jakoś im nie wierzę, chyba że sami psują drogę, żeby zarobić

Też sądzę, że to jacyś naciągacze... Albo psują drogę, tak jak ten słynny ostatnio rolnik spod Gliwic .

maslinka napisał(a):Zatrzymujemy się na jednym z punktów widokowych, żeby popatrzeć na zalesione Munții Apuseni

Bardzo przyjemny widoczek, zachęcający do aktywności .

majkik75 napisał(a):Te zapadające się w nie drzewa przypominają mi czasy jak pamiętam jeszcze wieży z której był poprowadzony wyciąg nad naszym polskim morzem w Jastrzębiej Górze. Jeszcze gdzieś w latach '80 stała już przekrzywiona i niedostępna dla ludzi a potem przy jakimś kolejnym sztormie zabrało ją morze ...

Nie pamiętam tego, a jeździłam jako dziecko (w latach osiemdziesiątych, z rodzicami na wczasy) właśnie do Jastrzębiej Góry.

majkik75 napisał(a):Wodospad to bardziej "pochylnia" dla wody ale też ciekawe

Wodozjazd

Nefer napisał(a):Albo psują drogę, tak jak ten słynny ostatnio rolnik spod Gliwic .

Ale nam zrobił reklamę Tak naprawdę nie spod Gliwic, tylko z Gliwic; Ostropa to dzielnica Gliwic, taka rolnicza , ale to oczywiście szczegół

Nefer napisał(a):Bardzo przyjemny widoczek, zachęcający do aktywności .

Dzisiaj oglądałam na YT filmy o górach Apuseni (niestety tylko po rumuńsku i z rumuńskimi napisami ) i stwierdziłam, że nawet nie liznęliśmy tych terenów. Trzeba wrócić po dużo więcej

maslinka napisał(a):

majkik75 napisał(a):Te zapadające się w nie drzewa przypominają mi czasy jak pamiętam jeszcze wieży z której był poprowadzony wyciąg nad naszym polskim morzem w Jastrzębiej Górze. Jeszcze gdzieś w latach '80 stała już przekrzywiona i niedostępna dla ludzi a potem przy jakimś kolejnym sztormie zabrało ją morze ...

Nie pamiętam tego, a jeździłam jako dziecko (w latach osiemdziesiątych, z rodzicami na wczasy) właśnie do Jastrzębiej Góry.

Znalazłem: W latach 70. wieża zaczęła się niebezpiecznie przechylać w stronę morza z powodu niestabilności gruntu na klifie. Została zamknięta, a w nocy z 6 na 7 stycznia 1982 roku ostatecznie runęła na plażę.

Nie możliwe żebym był tak stary, to jest niemożliwe ...

majkik75 napisał(a):Znalazłem: W latach 70. wieża zaczęła się niebezpiecznie przechylać w stronę morza z powodu niestabilności gruntu na klifie. Została zamknięta, a w nocy z 6 na 7 stycznia 1982 roku ostatecznie runęła na plażę.

Nie możliwe żebym był tak stary, to jest niemożliwe ...

No co Ty, nie jesteś Jednak nie mogę tego pamiętać, bo kiedy wieża runęła, miałam miesiąc

maslinka napisał(a):Ale nam zrobił reklamę Tak naprawdę nie spod Gliwic, tylko z Gliwic; Ostropa to dzielnica Gliwic, taka rolnicza

Ok, dzięki za wyjaśnienie co do Ostropy. A to chyba teraz najbardziej znany Gliwiczanin jest .

Dawno nic nie pisałam, a wypadałoby dokończyć "rumuńskie migawki"

Czasem zaglądam na forum, ale czas i życie pędzi... Teraz jesienią może trochę zwolni i będę miała chwilę

Oradea w dzień - część pierwsza (twierdza, Monastyr Św. Krzyża, katedra Wniebowzięcia NMP)

35 stopni w cieniu to idealne warunki na zwiedzanie miasta Zaczynamy od pięciokątnej twierdzy sięgającej czasów średniowiecza:






Nie ma tu zbyt wiele do oglądania, ale to jedno z dwóch miejsc, w którym zlokalizowaliśmy sklepik z pamiątkami. Taki otwarty w dzień świąteczny - 15 sierpnia. (Drugim był pasaż w Pałacu Czarnego Orła.)

Idziemy w stronę Katedry Zmartwychwstania Pańskiego zbudowanej w stylu neobizantyjskim:




Właśnie trwa msza, więc niestety ograniczymy się do spojrzenia na kościół z zewnątrz:


(Szkoda, bo wnętrze jest imponujące. Jakoś nie udało nam się tu wrócić...)

Obok świątyni (i parkingu) można rzucić okiem na "kamulce", czyli ruiny dwóch kościołów - z XII i XIV wieku:




Postanawiamy podjechać do oddalonego o 3 km od centrum Oradei monastyru Św. Krzyża. Ogromny parking jest pełny, ale udaje nam się wcisnąć. Wygląda na to, że i tu trwa nabożeństwo (dzisiaj to nic dziwnego) i potrwa jeszcze długo...



Panie rozdają poczęstunek:


Gdyby nie było tak gorąco, chętnie byśmy się skusili, ale jedzenie w upale czegoś w rodzaju bigosu mogłoby okazać się ryzykowne

Tłum ludzi "przelewa się" przez bramę:



Wchodzimy i my, do pięknego ogrodu, po którym niesie się głos duchownego:




Monastyr został założony w 1992 roku. Na jego terenie znajduje się też m.in. drewniany kościół z XVIII wieku przeniesiony z wioski Corbești (jakieś 40 km stąd), w którym można podziwiać przepiękne freski:



Kościółek jest "nabity" ludźmi, więc nie robię we wnętrzu żadnego zdjęcia. Obiecujemy sobie, że wrócimy tu jutro, na spokojnie, w drodze powrotnej do Polski, co jednak się nie udaje...

Nasza wizyta przypada na dzień szczególny (15 sierpnia w Rumunii zdaje się być dniem bardziej uroczyście obchodzonym niż w Polsce), przez co nie możemy na spokojnie zwiedzić monastyru, ale z drugiej strony mamy szansę zobaczyć choć trochę uroczystości, na którą przybyły tłumy. Co ciekawe, nie ma tu atmosfery ciszy i skupienia; ludzie rozmawiają ze sobą i nieustannie się przemieszczają. Dzięki temu i nam nie jest głupio krążyć po pięknym ogrodzie



Współczujemy kapłanowi, który odprawia nabożeństwo w kilku warstwach odzienia, ale przynajmniej stoi w cieniu Wygląda na to, że msza trwa kilka godzin (przynajmniej dwie), więc nie ma nic dziwnego w tym, że wierni spacerują; jedni wchodzą na teren monastyru, inni wychodzą...

Interesujące malowidła na ścianie "głównej" świątyni - Zaśnięcia MB:




"Ministranci" roznoszą chleb przed wejściem do kościoła.



Ośmielamy się zajrzeć do środka, w którym nie trwa nabożeństwo. Chronią się tu przed upałem głównie starsi ludzie, a kazania (z ołtarza w centralnej części ogrodu) słuchają przez głośniki.



Na koniec zaglądamy jeszcze do jednej z sal klasztornych, w której również siedzą zasłuchani wierni:



I opuszczamy to piękne miejsce:



Jednak czuliśmy się jak intruzi. Z pewnością warto zobaczyć monastyr w czasie, w którym można tu "pooddychać spokojem"

My wracamy do centrum i przez ładny park w stylu japońskim:



udajemy się do kolejnej świątyni (nie jesteśmy szczególnie religijni, ale dzisiaj jakoś tak wyszło ), tym razem katolickiej katedry Wniebowzięcia NMP. Z zewnątrz przypomina ona węgierskie kościoły:


(One chyba zwykle mają fasady pomalowane na żółto )

Tym razem trafiamy na końcówkę chrztu , ale mała grupka ludzi po chwili wychodzi. (Na zewnątrz z kolei czeka młoda para , ruch jak na Marszałkowskiej ) Korzystamy z momentu, kiedy możemy być w kościele niemal sami:



Świątynię wzniesiono w latach 1752–1780 w stylu późnego baroku. Warto przyjrzeć się organom z 1782 roku (darze cesarzowej Marii Teresy), które wówczas należały do największych barokowych instrumentów w tej części Europy:


Przynajmniej tu znaleźliśmy trochę spokoju i wyciszenia.

Żeby nie było, że cały odcinek taki "święty" , na koniec zaprezentuję bardzo okazały mural przedstawiający cztery pory roku:


(Szkoda, że samochody psują kadr, ale to parking, więc trudno się dziwić )

Było sacrum, a w następnej odsłonie zapraszam na trochę profanum (czyli piwko nad Szybkim Kereszem ), jeśli ktoś będzie zainteresowany

Aga, zainteresowanie oczywiście jest , więc czekam na kolejny odcinek, może być piwny

dangol napisał(a):Aga, zainteresowanie oczywiście jest , więc czekam na kolejny odcinek, może być piwny

Właśnie zasiadam do pisania Oczywiście będzie coś więcej niż tylko piwo

Oradea w dzień - część druga

Tę odsłonę "rumuńskich migawek" rozpocznę też od kościołów. Na pierwszy ogień idzie greckokatolicka cerkiew św. Mikołaja wybudowana w latach 1800-1810:



Piękne kamienice na placu obok:



i wymowny pomnik przed wejściem do świątyni:



Wchodzimy, kiedy wychodzi polska wycieczka W Oradei często słyszy się język polski; zdaje się, że ostatnio uruchomiono połączenie lotnicze z Warszawą.

Wnętrze cerkwi oczywiście na bogato:





Następny na liście jest tzw. Kościół Księżycowy (Biserica cu Lună), czyli oficjalnie kościół Zaśnięcia Matki Boskiej. W jego wieży zegarowej znajduje się unikalny, osiemnastowieczny mechanizm astronomiczny (kula o średnicy 3 metrów, w połowie pozłacana, w połowie czarna), który obraca się zgodnie z ruchem Księżyca i pokazuje jego aktualne fazy.



Zdjęcie zrobione w nocy:


(Księżyc w nowiu, więc na czarno )

Wnętrze cerkwi raczej tradycyjne:


Rozpieściły nas te cerkwie

Na Placu Unii (Piața Unirii) właśnie zwijają się sprzedawcy, którzy oferowali owoce, warzywa, nalewki, miody i inne koszyki :



Zmierzamy na ulicę Vasile Alecsandri, usiany knajpkami deptak:



przy którym stoi wspomniany już (w odcinku na poprzedniej stronie) piękny secesyjny budynek Casa Deutsch Ignác:



Jest tu też drugie wejście do Pasażu Czarnego Orła:



Kupujemy magnesik i podkładkę pod kubek z herbatą lub kufel z piwem w jedynym czynnym dziś w pasażu sklepiku. I oczywiście uwieczniamy czarnego orła w dwóch wersjach (to są dwa różne witraże ):




Teraz czas na orzeźwienie, więc zmierzamy nad Szybki Keresz:



Nie będziemy się kąpać w rzece, nie jest zbyt czysta , choć malowniczo się prezentuje.



Pierwszego dnia wypatrzyliśmy knajpkę o nazwie Dock z tarasem fajnie "zwieszonym" nad Szybkim Kereszem, więc realizujemy plan. Zimne piwko i od razu szeroki uśmiech na twarzy :



Pyszne piwko Azuga, pszeniczne, rumuńskie:



Delektując się złotym napojem, wymyślamy, że pójdziemy na wieżę ratuszową, którą widać z naszego stolika:


Wygląda na to, że jest otwarta; widzimy ludzi na samej górze.

No to idziemy:



Płacimy 15 lei (jakieś 12 zł) od osoby. Klatka schodowa jest szeroka i wygodna. Po drodze można zobaczyć stare fotografie Oradei oraz wizję przyszłości miasta, jaką mieli jej mieszkańcy na początku XX wieku :



Balkony wieży ratusza są na trzech poziomach. To chyba ten najniższy:



Widok na północną część miasta:



Ciekawie wychodzi się na samą górę :



Udało się :


Pokonaliśmy 250 schodów

Zdecydowanie warto dla takich widoków:




W następnej odsłonie pokażę trochę secesyjnych budynków i nie tylko

Nam się ostatecznie nie udało wejść na wieżę, więc teraz wierzę, że było fajnie
Oradejskie pamiątki pewnie kupowaliśmy w tym samym czynnym sklepie

Ja z mojej krótkiej wizyty w Oradei (połowa lat 70.XX w. ) jako pamiątkę przywiozłam mnóstwo różnokolorowych, cieniowanych kordonków (w Polsce wówczas takich nie widziałam). Gdzieś w szafie mam nawet do dziś jakieś serwety, jakie samodzielnie wyhaftowałam tymi cennymi nitkami.
Z samej Oradei jednak niewiele pamiętam, więc teraz mogę sobie pooglądać tutaj

te kiero napisał(a):Oradejskie pamiątki pewnie kupowaliśmy w tym samym czynnym sklepie

Na pewno

dangol napisał(a):Z samej Oradei jednak niewiele pamiętam, więc teraz mogę sobie pooglądać tutaj

Jutro postaram się wrzucić ciąg dalszy