BiH - slalom między minami: maj 2023

Franz napisał(a):

katja_24 napisał(a):będę jechać trasą Szkoder-Podgorica-przejście Hum-Scepan Polje.

Jadąc w stronę Sarajewa, jeszcze przed przełęczą, możesz inny most zobaczyć. Skalny:

Zawsze w takich miejscach mam wyrzuty sumienia , że zbyt mało czasu poświęcam im czasu . Miasta powstawały podczas kilku stuleci , a poświęcamy im kilka dni . Most ze zdjęcia - ileśtam razy dłużej , a w kilka minut ( czas na wykonanie iluśtam zdjęć ) opuszczamy go , bo "tylko" kamień i woda . . .


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):Zawsze w takich miejscach mam wyrzuty sumienia , że zbyt mało czasu poświęcam im czasu . Miasta powstawały podczas kilku stuleci , a poświęcamy im kilka dni . Most ze zdjęcia - ileśtam razy dłużej , a w kilka minut ( czas na wykonanie iluśtam zdjęć ) opuszczamy go , bo "tylko" kamień i woda . . .

Ja mam znacznie mniejsze wyrzuty.
Dosyć często mi się zdarza poświęcać sporo czasu na podziwianie naturalnego piękna skał, wąwozów, tuneli, wody...

Pozdrawiam,
Wojtek

Mniejszy należy do jego współpracownika i przyjaciela, Murad-bega Tardića. Niestety, sam meczet jest zamknięty. Wprawdzie widzę, że ktoś wchodzi po schodkach i znika w bocznym wejściu, jednak zakładam, że skoro główne nie jest otwarte, to niewierni intruzi niekoniecznie byliby mile widziani. Rzucamy jeszcze okiem na przyległy cmentarzyk, poświęcamy odrobinę uwagi pięknemu zadaszeniu nad tradycyjnie towarzyszącą meczetowi czeszme i wychodzimy na ulicę. Odwiedzona wczoraj wieczorem medresa Kursumlija jest teraz zamknięta. Zbudowana w pierwszej połowie XVI wieku ku czci matki Husrev-bega, Seldżuki, nosiła jej imię i była najważniejszą szkołą w Sarajewie. Obecna nazwa - Kursumlija [kurszumlija] - pochodzi od pokrywających dach ołowianych płytek, jako że w języku tureckim kurşun, to ołów.

Kiedy ruszamy ulicą Saraci w kierunku naszego hotelu, bardzo wysoko na wzgórzu ponad miastem dostrzegamy potężne mury sarajewskiej twierdzy.

Franz napisał(a):Dosyć często mi się zdarza poświęcać sporo czasu na podziwianie naturalnego piękna skał, wąwozów, tuneli, wody...

No cóż - niezaprzeczalne zalety jednoosobowego zwiedzania świata
( w przypadku zwiedzania z Beą - prawdopodobnie zbliżone spektra zainteresowań )


Pozdrawiam
Piotr

piotrf napisał(a):No cóż - niezaprzeczalne zalety jednoosobowego zwiedzania świata
( w przypadku zwiedzania z Beą - prawdopodobnie zbliżone spektra zainteresowań )

No, właśnie - ważna jest ta zbieżność zainteresowań.

Pozdrawiam,
Wojtek

Ta twierdza musi już zostać na inną okazję - weekend, chociaż przedłużony, jest zbyt krótki, byśmy mogli i do niej zawitać. Za chwilę wrócimy po rzeczy i opuścimy Sarajewo, ale najpierw jeszcze skręcamy w bramę po lewej. Ciekawi jesteśmy, jak w świetle dziennym wygląda Morica han, do którego zajrzeliśmy wczoraj wieczorem.

wydaje mi się po zdjęciach, że nie odwiedziłem wszystkich zakamarków,
ale za to wywieszone chusty przypomniały mi -40E z portfela

te kiero napisał(a):wydaje mi się po zdjęciach, że nie odwiedziłem wszystkich zakamarków,
ale za to wywieszone chusty przypomniały mi -40E z portfela

Na wywieszone chusty trzeba bardzo uważać...



Pozdrawiam,
Wojtek

Morica han, to dawny karawanseraj, mogący pomieścić 300 gości oraz 70 koni. Obecnie mieści się tu restauracja oraz kawiarnia w orientalnym stylu, który jeszcze dodatkowo podkreśla sklep z tkaninami, chustami, fatałaszkami i przedmiotami, stylizowanymi na turecką modłę.

O tej porze dnia jest tu zupełnie pusto - wygląda na to, że karawanseraj gości jedynie nas dwoje. Kiedy się rozglądamy po zastawionym stolikami i fotelami dziedzińcu, moją uwagę przyciąga ciekawy element architektoniczny - wąskie drewniane schody, ponad którymi, już na pięterku widać wyróżniające się w całym ciągu, bo również drewniane, potrójne arkadowe okno.

Klimatyczne miejsce

Pozdrawiam.

ASIULA HK napisał(a):Klimatyczne miejsce

A dzięki temu, że jeszcze gwar od kawiarnianych stolików nie dobiegał, można było nastrój odczuwać w pełni.

Pozdrawiam,
Wojtek

Kuszą mnie te schodki, a i Bea nie zgłasza większych zastrzeżeń. Wchodzimy zatem na górę, starając się nie czynić nadmiernego hałasu. Daje się obejść całość, spoglądając na dziedziniec przez okna o charakterystycznym, zakończonym szpicem pseudołuku. Dach podtrzymywany jest gęstym belkowaniem, które wielokrotnie padało ofiarą pożaru, począwszy od niesławnej wyprawy Eugeniusza Sabaudzkiego. Ciekawi mnie, czy za licznymi drzwiami wzdłuż korytarza mieszczą się również obecnie pokoje gościnne? Nikogo jednak nie spotykamy, nie słychać też żadnego ruchu, nie wiem, czy jacyś goście korzystają aktualnie z wygód karawanseraju...