Słoweńsko-chorwacko-madziarska wyprawa po przygody 2018

Pięknie się ten zamek prezentuje. Piękne również jest jego otoczenie, ale teraz już czekam na Istrię Ledwie ją "liznęliśmy" w 2012 roku, więc być może Twoja relacja skłoni mnie do powrotu

Dzięki za Miramare; w 2016 byliśmy bardzo blisko i miało być zwiedzanie, jednak masa krytyczna ludzi i samochodów zmieniła nam plany.
Jednak miło byłoby tam wrócić, bo jest na co popatrzeć.

agata26061 napisał(a):Pięknie się ten zamek prezentuje. Piękne również jest jego otoczenie, ale teraz już czekam na Istrię Ledwie ją "liznęliśmy" w 2012 roku, więc być może Twoja relacja skłoni mnie do powrotu

Agatko, Istria to tylko krótki przystanek przed naszym miejscem docelowym, czyli Zielonym Półwyspem. Byliśmy tak stęsknieni Chorwacji, że pomimo dalekiej drogi, zatrzymaliśmy się na spacer po istryjskiej ziemi

te kiero napisał(a):Dzięki za Miramare; w 2016 byliśmy bardzo blisko i miało być zwiedzanie, jednak masa krytyczna ludzi i samochodów zmieniła nam plany.Jednak miło byłoby tam wrócić, bo jest na co popatrzeć.

Nam okoliczności sprzyjały, bo pomimo dużej liczby samochodów, udało nam się wcisnąć do sznureczka. Miramare jest fantastyczne!



Choć ostatnie dni nie sprzyjają jakiejkolwiek aktywności, wenie twórczej itd., postaram się dziś wrzucić odcinek z wizyty w Humie.

Dzień 6
29 czerwca 2018 r. (piątek)
Hmmmm... gdzie jest Hum? oraz droga przez deszcz do zielonego półwyspu

To nasze ostatnie minuty pobytu w słoweńskim Dekani oraz w tym pięknym państwie. Większość rzeczy spakowaliśmy poprzedniego dnia więc po śniadaniu kończymy zbieranie drobiazgów i żegnając się z przesympatyczną właścicielką, opuszczamy drugie już miejsce noclegowe na naszej wakacyjnej trasie.

O godzinie 10:35 jesteśmy na granicy słoweńsko-chorwackiej. Kolejka aut niezbyt długa więc liczymy, że szybko przekroczymy granicę. Niestety spotyka nas bardzo nieprzyjemna sytuacja. Gdy podjeżdżamy do szlabanu, drzwi samochodu otwiera celnik i w dość niemiły sposób nakazuje mężowi opuścić auto i odsunąć się na bok. Obserwuję wszystko z niepokojem, tym bardziej, że w tej samej chwili, gdy mąż zostawia nas w samochodzie, ten sam celnik rozpoczyna przeszukanie auta. Jestem autentycznie przerażona, bo pierwszy raz mam do czynienia z podobną sytuacją. W całym tym przerażeniu nie widzę męża i mam już czarne myśli, że został gdzieś zabrany. Celnik zagląda nam pod fotel kierowcy, do schowków, obmacuje dziecięce foteliki. Dzieci przerażone podobnie jak ja.
Po znalezieniu jedynie zużytych chusteczek i papierków po słodyczach nadgorliwy Słoweniec pozwala mężowi usiąść za kierownicą i odjechać. Czuję się, jakby uszło ze mnie całe powietrze. Nie wiem, czemu akurat nas spotkała tak nieprzyjemna kontrola – inne samochody spokojnie przejeżdżały dalej. Może nasz wygląd terrorystów-zamachowców lub innych przemytników sprowokował całą sytuację?

Budki chorwackich strażników mijamy już bezproblemowo i tak oto w dość stresujący sposób ponownie, po roku nieobecności, witamy chorwacką ziemię.

Jesteśmy jej tak spragnieni, że pomimo padającego deszczu, postanawiamy zajrzeć do najmniejszego miasta świata, czyli uroczego Humu, leżącego w centralnej Istrii.

Gps prowadzi nas polnymi dróżkami, czasem niemal wjeżdżamy na podwórka domostw. W pewnej chwili dopada nas zwątpienie, czy to na pewno tutaj? Pomimo zachmurzenia i opadów deszczu (raz silniejszych, raz słabszych), podziwiamy piękną krainę zielonych wzgórz dookoła.



Wreszcie docieramy do miasta i po dokonaniu odpowiedniej opłaty rogatkowej u bardzo miłego pana, stawiamy samochód na parkingu przy cmentarzu.



Rozpoczynamy spacer po miasteczku, którego liczba mieszkańców waha się pomiędzy 12-28 osób.

Hum otaczają mury. Do środka prowadzi miejska brama.



Po jej przekroczeniu znajdujemy się w przedsionku, w którym wiszą kamienne tablice z głagolicą (pierwszym słowiańskim alfabetem).



Te tablice to oczywiście repliki. W średniowieczu Hum pełnił rolę ważnego ośrodka piśmienniczego, funkcjonowało w nim skryptorium, w którym przepisywano kodeksy, ewangeliarze, mszały i inne pięknie zdobione księgi napisane głagolicą.

Po przekroczeniu bramy znajdujemy się na dziedzińcu, z którego można rozpocząć miły spacer pośród uroczych, kamiennych budowli.



Mieszkańcy zadbali o fajny klimat miasta. Pięknie komponują się tu kwiaty w donicach, czy dekoracyjne elementy typu kolorowe rowery, miniaturki kamiennych domków, beczki na wino itp.









W miasteczku można się posilić oraz kupić przysmaki typowe dla regionu Istrii, ale i całej Chorwacji. Także kolekcjonerzy drobnych pamiątek znajdą tu dla siebie odpowiednią rzecz.



My zaglądamy m.in. do kościoła Wniebowzięcia NMP.





Po wyjściu z kościoła idziemy w stronę miejskiej loggi, gdzie rezyduje burmistrz. Tutaj też dokonuje się wyboru włodarza Humu.



Spacer po Humie, nawet gdy zajrzy się do każdego zaułka, nie trwa długo.







Na zakończenie można m.in. zasiąść na tej uroczej ławce i korzystać z dobrodziejstw krajobrazu i uzdrawiająco-kojącej mocy zieleni.



Przez całe dzisiejsze przedpołudnie towarzyszy nam deszcz. Na szczęście na czas spaceru w Humie, jedynie mżyło. Niestety deszcz coraz bardziej się nasila więc uznajemy, że pora ruszać w dalszą drogę.

Udaje nam się jeszcze spotkać pierwszego chorwackiego kota.





Przechodząc z powrotem przez miejską bramę zwracamy uwagę na piękne kołatki na drzwiach.



Niestety, gdy wracamy na parking, deszcz zaczyna już lać, dlatego nie wstępujemy na pobliski cmentarz.

Nim dojedziemy na trasę szybkiego ruchu, podziwiamy piękne istryjskie rejony. Mijamy też stację kolejki.



Wreszcie docieramy do charakterystycznego wiaduktu, którego ogrom skłania do wykonania pamiątkowej fotografii.



Więcej zdjęć nie jestem w stanie zrobić, bo wiązałoby się to z zalaniem aparatu.

W strugach deszczu mijają nam kolejne godziny trasy. O tym, że jesteśmy w pobliżu Opatiji czy Rijeki wiemy tylko dlatego, że wskazuje to gps. Krajobraz jest zasnuty chmurami i mgłą. Szkoda!!!

W miejscowości Novi Vinodolski robimy krótką przerwę na drobne zakupy. Jestem tak szczęśliwa, że rozpoczyna się chorwacki etap wakacji, że nawet okolica miejscowego parkingu wprawia mnie w zachwyt



W miejscowości Senj odbijamy na drogę dojazdową do autostrady i dalszą trasę pokonujemy pośród wspaniałych górskich krajobrazów. Wreszcie dojeżdżamy do autostrady.

Zła pogoda nie ma zamiaru odpuścić. Autostradę pokonujemy w strugach deszczu.





Mamy jeszcze nadzieję, że tunel Sveti Rok nieco zmieni sytuację, jednak po jego pokonaniu temperatura wzrasta jedynie o 1 stopień i aktualnie termometr wskazuje 18,3 stopni Celsjusza.





Jednak z każdym kilometrem sytuacja na niebie staje się coraz bardziej klarowna, dlatego choć na 10 minut zatrzymujemy się na moim ulubionym Odmorište Krka.







Pierwotny plan zakładał, że na Półwysep Pelješac dostaniemy się promem z Ploče. Rezygnujemy jednak z tej opcji, bo po wyliczeniu szybciej będziemy w Orebiću (gdzie mamy noclegi) jadąc samochodem.

W okolicach Gradaca ponownie następuje urwanie chmury. W Neum już zdecydowanie lepsza pogoda, dlatego po zatankowaniu zerkamy na chylące się ku zachodowi słońce.



Na półwysep wjeżdżamy już niemal o zmroku.



Jesteśmy bardzo zmęczeni i marzymy już o wygodnych łóżkach. Droga pokonywana w ciemnościach wlecze się niemiłosiernie. Nawet nie mamy świadomości jakie krajobrazy mijamy.

Wreszcie o 21:30 zjawiamy się w Orebiću, gdzie czeka już gospodarz z kluczami.

Uffff, to był bardzo długi dzień. A od jutra zaczniemy odkrywać uroki Pelješca

Żeby było zielono, musi być deszcz . Byliśmy w tym samym czasie w "Ore", więc muszę być na bieżąco ; ).

Bardzo miłe wspomnienie Humu... jak będę jeszcze kiedyś w tamtych okolicach to na pewno wejdę do Humskiej Konoby na miejscowe podroby, nawet nie wiedziałem, że Hum bedzie w tej relacji, warto uważnie śledzić... i nawet wyjechaliście z niego dokładnie tę sama trasą

Piękne zdjęcia z Humu - kamienne uliczki cudo. Już się nie mogę doczekać dalszej relacji.

Igłą pinii napisał(a): Gdy podjeżdżamy do szlabanu, drzwi samochodu otwiera celnik i w dość niemiły sposób nakazuje mężowi opuścić auto i odsunąć się na bok. Obserwuję wszystko z niepokojem, tym bardziej, że w tej samej chwili, gdy mąż zostawia nas w samochodzie, ten sam celnik rozpoczyna przeszukanie auta. Jestem autentycznie przerażona, bo pierwszy raz mam do czynienia z podobną sytuacją. W całym tym przerażeniu nie widzę męża i mam już czarne myśli, że został gdzieś zabrany. Celnik zagląda nam pod fotel kierowcy, do schowków, obmacuje dziecięce foteliki. Dzieci przerażone podobnie jak ja.
Po znalezieniu jedynie zużytych chusteczek i papierków po słodyczach nadgorliwy Słoweniec pozwala mężowi usiąść za kierownicą i odjechać. Czuję się, jakby uszło ze mnie całe powietrze. Nie wiem, czemu akurat nas spotkała tak nieprzyjemna kontrola – inne samochody spokojnie przejeżdżały dalej. Może nasz wygląd terrorystów-zamachowców lub innych przemytników sprowokował całą sytuację?

Mieliśmy bardzo podobną sytuację na słoweńskiej granicy w 2015 roku. Jechaliśmy jeszcze po wakacjach w Chorwacji odwiedzić Wenecję. Kierowaliśmy się z Chorwacji na Triest i właśnie na granicy Słoweńskiej zostaliśmy "przetrzepani". Tak mi się wydaje że samochód na Polskich rejestracjach na tym kierunku wydawał im się podejrzany. Może z wami też tak było. W sumie nie ma wielu Polaków jadących w takim kierunku.

Hum przepiękny na Twoich zdjęciach. Chciałoby się tam niespiesznie powłóczyć .

A pogoda na ten dzień Wam się kiepska trafiła, ale może to dobrze, że był to głównie dzień podróży, a nie zwiedzania. Mam nadzieję, że później pogodowo było już lepiej.

Z półwyspu na półwysep, jak my w 2017 roku
Kolejna osoba, która była w tym samym czasie na Pelješcu... następnym razem trzeba się jakoś skrzyknąć i spotkać chociaż na chwilę

Hum wprawił mnie w zachwyt, czułam się tam jak w innej epoce tym bardziej, że było w nim puściutko

Niezły rozstrzał z półwyspu na półwysep, no ale przecież było po drodze
Szkoda, że ominęły Was widoki szczególnie przy zjeździe do Orebica ale jestem pewna, że sobie je odbiliście w późniejszym czasie

Może Twoja relacja skusi mnie do powrotu na półwysep bo pierwszym razem mi nie podszedł jakoś

Igłą pinii napisał(a):

agata26061 napisał(a):Pięknie się ten zamek prezentuje. Piękne również jest jego otoczenie, ale teraz już czekam na Istrię Ledwie ją "liznęliśmy" w 2012 roku, więc być może Twoja relacja skłoni mnie do powrotu

Agatko, Istria to tylko krótki przystanek przed naszym miejscem docelowym, czyli Zielonym Półwyspem. Byliśmy tak stęsknieni Chorwacji, że pomimo dalekiej drogi, zatrzymaliśmy się na spacer po istryjskiej ziemi

Wybacz... Coś mi się musiało pomylić... Na Zielonym Półwyspie jeszcze nie byłam, więc również z chęcią zobaczę

Trajgul napisał(a):Żeby było zielono, musi być deszcz . Byliśmy w tym samym czasie w "Ore", więc muszę być na bieżąco ; ).

Magda O. napisał(a):Z półwyspu na półwysep, jak my w 2017 roku
Kolejna osoba, która była w tym samym czasie na Pelješcu... następnym razem trzeba się jakoś skrzyknąć i spotkać chociaż na chwilę

Może nawet się mijaliśmy Zawsze wypatrujemy osób z charakterystyczną cro naklejką, ale nic nie zauważyliśmy. Mimo, że byliśmy pod koniec czerwca, odnosiliśmy wrażenie, że półwysep jest wręcz opanowany przez Polaków.

mchrob napisał(a):

Igłą pinii napisał(a): Gdy podjeżdżamy do szlabanu, drzwi samochodu otwiera celnik i w dość niemiły sposób nakazuje mężowi opuścić auto i odsunąć się na bok. Obserwuję wszystko z niepokojem, tym bardziej, że w tej samej chwili, gdy mąż zostawia nas w samochodzie, ten sam celnik rozpoczyna przeszukanie auta. Jestem autentycznie przerażona, bo pierwszy raz mam do czynienia z podobną sytuacją. W całym tym przerażeniu nie widzę męża i mam już czarne myśli, że został gdzieś zabrany. Celnik zagląda nam pod fotel kierowcy, do schowków, obmacuje dziecięce foteliki. Dzieci przerażone podobnie jak ja.
Po znalezieniu jedynie zużytych chusteczek i papierków po słodyczach nadgorliwy Słoweniec pozwala mężowi usiąść za kierownicą i odjechać. Czuję się, jakby uszło ze mnie całe powietrze. Nie wiem, czemu akurat nas spotkała tak nieprzyjemna kontrola – inne samochody spokojnie przejeżdżały dalej. Może nasz wygląd terrorystów-zamachowców lub innych przemytników sprowokował całą sytuację?

Mieliśmy bardzo podobną sytuację na słoweńskiej granicy w 2015 roku. Jechaliśmy jeszcze po wakacjach w Chorwacji odwiedzić Wenecję. Kierowaliśmy się z Chorwacji na Triest i właśnie na granicy Słoweńskiej zostaliśmy "przetrzepani". Tak mi się wydaje że samochód na Polskich rejestracjach na tym kierunku wydawał im się podejrzany. Może z wami też tak było. W sumie nie ma wielu Polaków jadących w takim kierunku.

Najdziwniejsze w tym wszystkim było to, że do bagażnika nam nie zajrzeli, za to dokładnie przeszukali wszelkie schowki, miejsca przy dziecięcych fotelikach oraz fotel kierowcy. Niestety już teraz przy każdorazowym przekraczaniu granicy będę miała stres

gusia-s napisał(a):Hum wprawił mnie w zachwyt, czułam się tam jak w innej epoce tym bardziej, że było w nim puściutko
Niezły rozstrzał z półwyspu na półwysep, no ale przecież było po drodze
Szkoda, że ominęły Was widoki szczególnie przy zjeździe do Orebica ale jestem pewna, że sobie je odbiliście w późniejszym czasie

My także zwiedzaliśmy Hum w kameralnej atmosferze. Pewnie znaczenie miał tu bardzo deszczowy dzień.
Co do zjazdu do Orebića, to oczywiście później każdorazowo delektowaliśmy się widokami i to o każdej porze dnia. Niezapomniane wrażenia!!! Dawkowaliśmy je sobie nader często!

Nefer napisał(a):Hum przepiękny na Twoich zdjęciach. Chciałoby się tam niespiesznie powłóczyć

To prawda! Zwłaszcza teraz człowiek marzy o tego typu spacerach... ech...

Nefer napisał(a):A pogoda na ten dzień Wam się kiepska trafiła, ale może to dobrze, że był to głównie dzień podróży, a nie zwiedzania. Mam nadzieję, że później pogodowo było już lepiej.

Było cudnie!

Sara76 napisał(a):Piękne zdjęcia z Humu - kamienne uliczki cudo. Już się nie mogę doczekać dalszej relacji.

Miło mi Ciąg dalszy powinien być około piątku

te kiero napisał(a):Bardzo miłe wspomnienie Humu... jak będę jeszcze kiedyś w tamtych okolicach to na pewno wejdę do Humskiej Konoby na miejscowe podroby, nawet nie wiedziałem, że Hum bedzie w tej relacji, warto uważnie śledzić... i nawet wyjechaliście z niego dokładnie tę sama trasą

Nas ograniczał czas i też żałuję, że nie skorzystaliśmy z tutejszych smakołyków.
W relacji będzie jeszcze sporo wartych uwagi miejsc, tak więc zachęcam do śledzenia

agata26061 napisał(a):

Igłą pinii napisał(a):

agata26061 napisał(a):Pięknie się ten zamek prezentuje. Piękne również jest jego otoczenie, ale teraz już czekam na Istrię Ledwie ją "liznęliśmy" w 2012 roku, więc być może Twoja relacja skłoni mnie do powrotu

Agatko, Istria to tylko krótki przystanek przed naszym miejscem docelowym, czyli Zielonym Półwyspem. Byliśmy tak stęsknieni Chorwacji, że pomimo dalekiej drogi, zatrzymaliśmy się na spacer po istryjskiej ziemi

Wybacz... Coś mi się musiało pomylić... Na Zielonym Półwyspie jeszcze nie byłam, więc również z chęcią zobaczę

Nic się nie stało. Bardzo mi miło, że regularnie zaglądasz do relacji. Obiecuję, że będzie jeszcze dużo miłych dla oka widoków. A może skorzystacie w przyszłości z naszych podpowiedzi co do trasy?