Z weekendowych wyjazdów Bracki Supetar i nie tylko

21monika napisał(a):obraliśmy kierunek na Płock - Czerwińsk nad Wisłą

Kierunek nie jest mi osobiście znany.

Pozdrawiam,
Wojtek

W Czerwińsku byłam ( podobno ) wieki temu, ale chyba mam już sklerozę bo prawie nic nie pamiętam
Chętnie odświeżę sobie pamięć oglądając relację z Waszego spaceru

Franz napisał(a):

21monika napisał(a):obraliśmy kierunek na Płock - Czerwińsk nad Wisłą

Kierunek nie jest mi osobiście znany.

Pozdrawiam,
Wojtek

W sumie to kierunek z nurtem Wisły.

Pozdrawiam
Monika

krakusowa napisał(a):W Czerwińsku byłam ( podobno ) wieki temu, ale chyba mam już sklerozę bo prawie nic nie pamiętam
Chętnie odświeżę sobie pamięć oglądając relację z Waszego spaceru

Mam nadzieję, że Wam się spodoba.
Mazowsze jest nie docenione, każdy widzi tylko Stolicę jako przerywnik w drodze na Mazury lub nad Bałtyk
A jest kilka miejsc fajnych i ciekawych.


Po namyśle może pokażę troszkę więcej z Mazowsza w tym roku.

21monika napisał(a): Mazowsze jest nie docenione, każdy widzi tylko Stolicę jako przerywnik w drodze na Mazury lub nad Bałtyk

Masz rację. Przyznaję, że z całego Mazowsza znam tylko... Warszawę. Zawsze wydawało mi się, że to płaska, nudna kraina i nie ma tam nic ciekawego do obejrzenia. Dzięki Twoim relacjom widzę, że jest inaczej.

21monika napisał(a):Po namyśle może pokażę troszkę więcej z Mazowsza w tym roku.

Będę wdzięczny

Tak więc mamy drugi dzień świąt a tu tłumy po lesie biegają, kijami się odpychają, lub pedałami kręcą. Co jest u licha Świat się zmienia, i mentalność również.

Palmiry są bardzo ważnym miejscem w historii Warszawy i jej okolic.



Tu leżą kości wszystkich profesji Warszawy, bez wyjątku kobiety czy mężczyzny, Żyda czy Polaka, dziecka czy dorosłego.



Zbrodnia w Palmirach – szereg zbiorowych egzekucji przeprowadzonych przez okupantów niemieckich, w pobliżu wsi Palmiry na obrzeżach Puszczy Kampinoskiej.

Między grudniem 1939 a lipcem 1941 funkcjonariusze SS i policji niemieckiej rozstrzelali w Palmirach około 1700 obywateli polskich narodowości polskiej i żydowskiej, zazwyczaj przywiezionych z warszawskich więzień i aresztów. Wśród zamordowanych znalazło się wielu przedstawicieli polskiej elity politycznej, intelektualnej i kulturalnej, których aresztowano w ramach tzw. Akcji AB. Palmiry stanowią najbardziej znany – obok Katynia – symbol martyrologii inteligencji polskiej w okresie II wojny światowej.



W latach powojennych nie było rodziny Warszawskiej, która nie szukała w tych lasach bliskich.
W dzieciństwie wiele się nasłuchałam o wydarzeniach z tamtych dni. I pomyśleć, że to człowiek człowiekowi taki los zgotował.

Po spacerze w zadumie mieliśmy iść do opelka, ale okazało się, że jest otwarte muzeum więc i tam zajrzeliśmy.
Nie spieszyło nam się i może czasami tak trzeba........ w spokoju zastanowić się do kąd zmierzamy jako ludzie.

cdn.

greenrs napisał(a):

21monika napisał(a): Mazowsze jest nie docenione, każdy widzi tylko Stolicę jako przerywnik w drodze na Mazury lub nad Bałtyk

Masz rację. Przyznaję, że z całego Mazowsza znam tylko... Warszawę. Zawsze wydawało mi się, że to płaska, nudna kraina i nie ma tam nic ciekawego do obejrzenia. Dzięki Twoim relacjom widzę, że jest inaczej.

Nooo u nas to faktycznie raczej płasko i bardzo zazdroszczę tych gór i dolin Góralom, Ślązakom, itd.

A dookoła Warszawy jest kilka ciekawych miejsc i może się uda to Was zaproszę na zwiedzanie.

Palmiry są mi dobrze znane, Czerwińsk takoż .
Ale jestem ciekaw, czym mnie zaskoczysz, a i znane miejsca z przyjemnością sobie odświeżę dzięki Twojej relacji .

Trochę mi się zejdzie z tymi relacjami.

Pogoda tak piękna, że nie chce się siedzieć w domu.
Ponownie poniosło nas na krótki wypad. A za dwa tygodnie długi weekend w Madziarskim wydaniu.
Zejdzie się z tymi relacjami. W co ja się wpakowałam , ale skoro się rzekło A trzeba i powiedzieć B....Z


Tak więc na moment zajrzeliśmy do Muzeum.





Tym razem nie dodam słowa od siebie. Taka minuta ciszy.............





W 1929 ze wsi Palmiry w głąb lasu zbudowano drogę prowadzącą do ukrytych magazynów wojskowych, składającą się z dwóch pasm bruku przedzielonych na środku rzędem sosen, które miały maskować drogę przed atakiem lotniczym. W tym okresie do magazynów też doprowadzono bocznicę kolei normalnotorowej z Warszawy Gdańskiej przez Młociny, Łomianki do Palmir. We wrześniu 1939 r. toczyły się tu zacięte walki z wojskami niemieckimi, które nie chciały dopuścić do wywiezienia z magazynów zapasów broni oraz amunicji dla broniących się polskich oddziałów w Modlinie, Zakroczymiu i Warszawie. Ostatecznie polscy żołnierze w połowie września wysadzili w powietrze magazyny z amunicją i miejsce to obecnie jest głębokim dołem, który miejscowi ludzie nazywają "Po wybuchu".





W pobliżu Palmir - na polanie położonej około 7 kilometrów od szosy modlińskiej przy drodze do wsi Pociecha - okupanci niemieccy masowo mordowali więźniów politycznych przywożonych z Warszawy. Między grudniem 1939 a lipcem 1941 roku na "palmirskiej polanie śmierci" odbyło się co najmniej 20 egzekucji, w których zginęło ponad 1700 osób narodowości polskiej i żydowskiej, zazwyczaj przywiezionych z warszawskich więzień i aresztów[4]. Największa masakra miała miejsce w dniach 20-21 czerwca 1940, kiedy to w ramach tzw. akcji AB zamordowanych zostało co najmniej 358 więźniów Pawiaka - w tym wielu przedstawicieli polskiej elity politycznej, intelektualnej i kulturalnej. W dniach egzekucji Niemcy stosowali zwiększone środki ostrożności (miejsca egzekucji otaczały wzmocnione patrole wojska i żandarmerii nie wpuszczając nikogo do lasu, a pracowników leśnych zwalniając z pracy), maskując później w różny sposób masowe groby np. sadzeniem młodników.





Pomimo tego miejsce każdej zbrodni było podpatrywane przez miejscową ludność i oznaczane. Nie wykluczone, że nie wszystkie miejsca zostały znalezione. Po wojnie w 24 miejscach wskazanych przez leśników rozpoczęto prace ekshumacyjne przez ekipy Polskiego Czerwonego Krzyża i do 2 czerwca 1946 wydobyto ponad 1700 zwłok, z czego 170 stanowiły kobiety, a rozpoznano jedynie 400. Delegat Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, Szwajcar dr Emil Bosch, który przybyły na miejsce ekshumacji w maju 1946 r., oświadczył dziennikarzom, że "wstrząsające dowody martyrologii Polski, jakich świadkiem był na Palmirach, przekraczają wszystkie jego dotychczasowe wyobrażenia o zbrodniach niemieckich"

I to może na tyle z naszej smutnej historii.

cdn.

Nefer napisał(a):Palmiry są mi dobrze znane, Czerwińsk takoż .
Ale jestem ciekaw, czym mnie zaskoczysz, a i znane miejsca z przyjemnością sobie odświeżę dzięki Twojej relacji .

To akurat był taki czysto spontaniczny akt desperacji "ucieczki od jedzenia".

Choć będzie ciekawie mam nadzieje.

21monika napisał(a):To akurat był taki czysto spontaniczny akt desperacji "ucieczki od jedzenia".

Spontaniczne wyjazdy mają dużo uroku.
Na pewno też będzie ciekawie.

21monika napisał(a):I to może na tyle z naszej smutnej historii.

Pouczające...

Pozdrawiam,
Wojtek

Nefer napisał(a):

21monika napisał(a):To akurat był taki czysto spontaniczny akt desperacji "ucieczki od jedzenia".

Spontaniczne wyjazdy mają dużo uroku.
Na pewno też będzie ciekawie.

Oj u nas to norma.
W czwartek podają pogodę, w piątek o 6 rano rezerwacja noclegu a o 12 - 13 już w drodze.
I tak było w ten weekend.
Sandomierz, Tarnobrzeg, Krzyżtopór, Opatów i na deser Kielce. W głowie aż huczy z nadmiaru emocji, ale dla nas to dobrze spędzone chwile. W aucie rozmowy polaków o dzieckach co za szybko dorosły, o polityce, pracy, znajomych. Te kilkanaście godzin bez internetu (mapy czasami) i tv odświeża umysł.

Tak, więc po 40 min. byliśmy w Czerwińsku nad Wisłą.
Od jakiegoś już czasu mieliśmy tu zajrzeć, ale ciągle było nie po drodze.

Na parkingu pod klasztorem wita nas informacja



Ale uzupełnimy ją kilkoma faktami z neta.

Historia Czerwińska przez stulecia nierozerwalnie jest związana z historią tutejszego klasztoru kanoników regularnych, powstałego w XII w. Pierwszy dokument wspominający o Czerwińsku, pochodzący z 1155 r., to bulla papieża Hadriana IV dotycząca właśnie klasztoru.



Nie tylko jednak związek z klasztorem powodował rozkwit miejscowości – położona nad Wisłą, stanowiła ważny punkt na szlaku handlowym łączącym Pomorze z Mazowszem. Była też ważnym punktem obronnym podczas najazdów pruskich, jaćwieskich, litewskich. W lipcu 1410 roku w okolicach Czerwińska wojska polskie Jagiełły przeprawiały się przez Wisłę po moście łyżwowym zbudowanym przez mistrza Jarosława, aby połączyć się z wojskami litewskimi i ruszyć na państwo zakonne. To jednak klasztor ściągał tutaj książąt mazowieckich, biskupów, to w klasztorze w 1419 r. toczono rokowania z posłami króla Eryka Pomorskiego. W lipcu 1422 r. Jagiełło kolejny raz będąc w Czerwińsku, wydał tu jeden ze swych przywilejów dla stanu szlacheckiego. W XV w. odbywały się tutaj sejmy mazowieckie, a także synod diecezjalny.

Jednym słowem ważne miasto na mapie ówczesnej Polski.



Prawa miejskie Czerwińsk uzyskał w dwóch etapach, jako że osada podzielona była na dwie części – biskupią, wschodnią (gdzie biskupi płoccy posiadali dwór), i klasztorną, zachodnią. Część biskupia otrzymała prawa miejskie w 1373 r., zaś część klasztorna w 1582 r. (formalnie, bo z praw miejskich mieszkańcy części klasztornej faktycznie korzystali już wcześniej). W 1526 r. Czerwińsk został wcielony do ziem Królestwa Polskiego.

Po pozostawieniu opelka na parkingu przy klasztornym schodzimy na dół w stronę miasteczka i Wisły.



Wiewiórki co chwilę przebiegały nam drogę, niestety były bardzo płochliwe, przeciwieństwo naszych parkowych.



Od XVII w., choć popularności przysparzał miejscowości znajdujący się w klasztorze obraz Matki Boskiej Czerwińskiej, uznany za cudowny w 1647 r., postępował proces marginalizacji opactwa, stopniowo tracił znaczenie również sam Czerwińsk, zresztą niekorzystający specjalnie na spławie zboża Wisłą i często nawiedzany przez pożary i powodzie. Z około pół tysiąca domów istniejących w XVI w. po potopie szwedzkim pozostała połowa, a w końcu XVIII w. istniało zaledwie 40 domów. Gdy w 1795 r. włączono Czerwińsk do Prus, zamieszkiwało go niespełna 300 osób, nie było też żadnej szkoły. Kilkanaście lat później, w dobie Księstwa Warszawskiego mieszkańców było już tylko 150. W 1815 r. Czerwińsk znalazł się w granicach Kongresówki, a w 1870 r. formalnie odebrano mu prawa miejskie.

Do 1954 roku siedziba wiejskiej gminy Sielec. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie płockim.

I to dało zauważyć się na każdym kroku. Dobre słowo marginalizacja miejscowości kole w oczy, po mimo prób restauratorskich i środków unijnych.



Opuszczone domostwa przejmuje we władanie roślinność.

Wisła na wysokości Czerwińska tworzy sieć wysepek i wysp.



Aż chce się popływać kajakiem czy innym pływadłem.



I ponownie opuszczone domostwo, choć jest jakiś żywy organizm



Dalej jest troszkę lepiej.
I przyznaję to ma swój urok. Szkoda, że tak niszczeje.



I jest całkiem dobrze, jak widać można.



Troszkę na Chorwacką modę......



cdn.