Sutivan dziesięcioma zmysłami...

Dorzucę również GIBnięcie

Odcinek 38 – Spotkanie w Bokuncinie– 2018-09-13

No i w końcu spotkaliśmy się nie na chwilę, ale na dłuższą kolację z forumowiczką Kateriną i jej małżem. Czyli tak, jak chcieli się spotkać, to znaczy, że M i Z nie są nieokrzesanymi troglodytami, jest dobrze pomyślałem. Skoro rozmowa się klei i planujemy razem dnia następnego pojechać zwiedzić Pustinję Blaca to znak, że może nawet jesteśmy nieco interesujący.

Kaś znam o wiele lepiej niż normalnego forumowicza. W ciągu roku między urlopem 2017 a 2018 wymieniamy sporą ilość maili dowiadując się nieco o zapatrywaniach, historii naszej, paru faktach z przeszłości, zainteresowaniach urlopowych. Jest fajnie. Chyba na tyle fajnie, że Kasi małż i M. sadzają nas tyłem do Jadranu. Tylne nogi krzeseł są może o 20 cm od końca betonu. Nie będę ukrywał, że bardzo mnie to stresuje, bo jak wiecie boję się wody. Zastanawiam się widząc w oczach M. siekiery czy zepchnie mnie dziś, czy wymieni na lepszy model nieco później (Bo takie ma latoś przemyślenia)


Jestem zdecydowanym zwolennikiem poznawania ludzi. Każdy z nas ma coś cennego do zaproponowania, czasem tylko z niektórych trzeba to wyciągnąć. O Katerinie wiecie wszystko, znacie od lat jest wspaniałe relacje, nieco hipisowski styl bycia, otwartość na zwiedzanie, poznawanie i z ludźmi obcowanie, więc nic więcej nie mogę dodać niż to, ze w Katerinie jest 150% Kateriny. Małż Kateriny okazuje się w mojej ocenie bardzo wyważonym człowiekiem, o wielu zainteresowaniach. Wnosi wiele ciekawego do rozmowy a przede wszystkim stanowi doskonały bufor, bo nie wiem czy zauważacie, że zwykle w parach tylko jedno jest maniakiem relacji z Chorwacji – powiedzmy to tak – bo będzie uczciwiej. Drugie tego jako pasję nie traktuje. Pewnie gdybyśmy zostali z Kateriną sami to jedynym tematem byłaby Cro w objęciach relacyj…. Dzięki A. za dużo uwagi dla M. i nie popchnięcie nas w objęcia czerni Jadranu, chociaż…
Kiedy jednak robi nam to zdjęcie

zaczynam się bać, że to na pamiątkę ostatnich sekund życia i zajmuję się również tym co ląduje na stole – a skoro Katerina u siebie pokazała to danie

to ja dorzucam te



Opowiadam o spacerze, podczas którego dzień wcześniej robiłem czarno białe zdjęcia i o pewnej parze dojrzałych ludzi z Austrii. On podjechał vanem na wysokość zniszczonej stołówki, któ®ej zdjecie już pokazywałem. Ona. Smukła, wysoka, pod 60-tkę babeczka w sukni w stylu boho i fajnie dobranych sandałkach wyszła na plażę. Zrzuciła buty i sukienkę, i jak nago weszła do wody, stanąłem w oddali obserwując. Przechodziły 2 osoby w tym czasie ale nikt nawet nie spojrzał. Przepłynęła kawałek. Wyszła, wytarła się nie zwracając na nikogo uwagi. Ubrała buty, suknię i wsiadła do auta. Odjechali. Mój dawny przyjaciel z czasów studiów powiedziałby „nie do qrwa wiary”. Wiecie. Za to kocham Chorwację. I za tego dziadka, który jadąc na rowerze gdy my plażowaliśmy nago tak się lampił na M. że wcisnął przednie koło w szczelinę między kamieniami i wykonując salto mortale przydzwonił o kamole. Jakoś ani mi go żal nie było, ani nie poszedłem go zbierać… To właśnie o takich opowiadanych anegdotach wspomina Katerina.
Koniec końców Mariola rozsmakowała się w pewnym napoju


Oczywiście uprzednio zapoznając się z chemią jaka w nim jest


Całkiem niedawno znaleźliśmy podobny w Krakowie


Na koniec ustaliliśmy, że kolejnego dnia ruszamy o 7.00 (cholera – tak póżno?! ) do Pustinja Blaca, a potem spontan z założeniem, ze koło 16.00 meldujemy się na pece w konobie Toni w Dolu – próbowaliśmy wcześniej umówić się do Kastelu Gospodnetic ale niestety dzień potem mieli duże wesele do którego przygotowywali się i w piątek mieli mieć zamknięte. Licząc na dobry kolejny dzień ruszyliśmy do app zostawiając współbiesiadników na rivie.
Dzięki K. i A. za bardzo fajny czas w konobie Bokuncin

Ps. Gdyby to komuś było potrzebne – menu z konoby

Racja, że to zazwyczaj jedna z małżeńskich połowek jest zafascynowana Cro i relacjami. Mój mąż po siedmiu wyjazdach już nieco przyzwyczaił się do tego, że sporo mu o forum nawijam i powoli stara się zrozumieć dlaczego jestem aż taka zwolenniczką Chorwacji. Z roku na rok staje się to taka moja pasja... Przez cały rok szukam, przeglądam, wypatruje ciekawych miejsc po to, żeby wakacje były udane. Mąż chciałby do innego kraju jechać, coś innego zobaczyć, ale chyba jeszcze przyszły rok spędzimy w Cro...
Bo jak ja mogłabym spędzić wakacje bez lazurow, skał, białego wina, Karlovacka, kalmarkow, kamieni na plaży, pakowania auta... Wiejacej bury... Tak to też niemal co roku jest wpisane w nasz urlop i to też jest jedną z niedlacznych cząstek Cro. Po prostu uwielbiam...

Konoba Bokuncin też mi się dobrze kojarzy. Gdzieś na forum już pewnie wspominałem o jej klimatycznym i przestrzeniosceptycznym wnętrzu w którym spędzaliśmy rodzinnie ostatni wieczór przedwyjazdowy. Po zakończeniu spektaklu przygotowywania dla nas ryb na ruszcie i zdegustowaniu posiłku, z gracją powstałem od stolika. Zapomniałem jednak że nad moim ramieniem mną wisi półka z winami, którą płynnym ruchem zdjąłem ze ściany wraz z zawartością. Niestety nie zdążyłem złapać spadających butelek a kurs żonglerki mam jeszcze wciąż przed sobą więc cała zawartość półki wylądowała na kamiennej podłodze. Bez strat. Moje propozycje zakupu tych upadłych win kelner podsumował spostrzeżeniem że wytworzyłem właśnie wina musujące które na pewno będą niepowtarzalne w smaku i nie muszę ich kupować. Kolacja pożegnalna z Sutivanem zapadła mi zatem głęboko w pamięć (aż do jej wykasowania z wiekiem)

AdamZ

Moje propozycje zakupu tych upadłych win kelner podsumował spostrzeżeniem że wytworzyłem właśnie wina musujące które na pewno będą niepowtarzalne w smaku i nie muszę ich kupować.

Abakus68
No, ładnie
Wyszło na to ,że mój Małż ma szerokie horyzonty, a ja jestem monotematyczna

Zdzisławie, zapewniam Cię, że małżonek mój nie miał morderczych zamiarów, przynajmniej względem mnie

Co to jest - na zdjęciu przedstawiającym drugie danie z kolei?
Wygląda jak ryż ugotowany w woreczku
W ogóle nie pamiętam, by ktokolwiek to jadł

agata26061 napisał(a):Racja, że to zazwyczaj jedna z małżeńskich połowek jest zafascynowana Cro i relacjami. Mój mąż po siedmiu wyjazdach już nieco przyzwyczaił się do tego, że sporo mu o forum nawijam i powoli stara się zrozumieć dlaczego jestem aż taka zwolenniczką Chorwacji. Z roku na rok staje się to taka moja pasja... Przez cały rok szukam, przeglądam, wypatruje ciekawych miejsc po to, żeby wakacje były udane. Mąż chciałby do innego kraju jechać, coś innego zobaczyć, ale chyba jeszcze przyszły rok spędzimy w Cro...
Bo jak ja mogłabym spędzić wakacje bez lazurow, skał, białego wina, Karlovacka, kalmarkow, kamieni na plaży, pakowania auta... Wiejacej bury... Tak to też niemal co roku jest wpisane w nasz urlop i to też jest jedną z niedlacznych cząstek Cro. Po prostu uwielbiam...

U mnie jest dokładnie tak samo w tym roku postanowiłam pójść na kompromis: P po 10 latach zapragnął pojechać gdzieś indziej, więc wakacje spędziliśmy na Krecie. Nie powiem - podobało mi się - nawet bardzo, ale po każdej "zdradzie" stwierdzam, że Chorwacja jest najlepsza. Zaczynam więc go delikatnie urabiać na przyszłoroczny Hvar, kuszę że tym razem weźmiemy rowery ( on jest zapalonym cyklistą, ja zaczęłam jeździć dopiero w tym roku). Nie jest jeszcze do końca przekonany, chociaż wczoraj wyrwało mu się: jak tak tęsknisz to pojedźmy...

Magda O. napisał(a):U mnie jest dokładnie tak samo

A u nas, na odmianę, tak nie jest
Oboje z mężem mamy "hopla" na punkcie Chorwacji, chociaż, może się zdziwicie, on bardziej To Małż na razie nie wyobraża sobie zmiany kierunku, a ja coraz częściej przebąkuję o Grecji...

ZdziHu, czytałam u Kasi, teraz u Ciebie i coraz więcej się o Was wszystkich dowiaduję Dzięki za opis spotkania z Twojej perspektywy.
Jak piszesz o mężu Kateriny, to brzmi trochę, jakbyś opisywał mojego Przeciwieństwa się przyciągają - mój też jest wyważony i spokojny, nikt inny by ze mną nie wytrzymał Ja mam często dziwne pomysły i mogę działać nieprzewidywalnie; ktoś musi być głosem rozsądku

Agata, Magda... Dzięki za komentarz - coś więcej o "razem" lub nie razem napiszę na zakończenie

AdamZ napisał(a):Konoba Bokuncin też mi się dobrze kojarzy. Gdzieś na forum już pewnie wspominałem o jej klimatycznym i przestrzeniosceptycznym wnętrzu w którym spędzaliśmy rodzinnie ostatni wieczór przedwyjazdowy. Po zakończeniu spektaklu przygotowywania dla nas ryb na ruszcie i zdegustowaniu posiłku, z gracją powstałem od stolika. Zapomniałem jednak że nad moim ramieniem mną wisi półka z winami, którą płynnym ruchem zdjąłem ze ściany wraz z zawartością. Niestety nie zdążyłem złapać spadających butelek a kurs żonglerki mam jeszcze wciąż przed sobą więc cała zawartość półki wylądowała na kamiennej podłodze. Bez strat. Moje propozycje zakupu tych upadłych win kelner podsumował spostrzeżeniem że wytworzyłem właśnie wina musujące które na pewno będą niepowtarzalne w smaku i nie muszę ich kupować. Kolacja pożegnalna z Sutivanem zapadła mi zatem głęboko w pamięć (aż do jej wykasowania z wiekiem)

No wcale się nie dziwę. Wiesz, jak ze swoim wzrostem i niezgrabnością to już w ogóle muszę uważać...

Katerina napisał(a):...
Wyszło na to ,że mój Małż ma szerokie horyzonty, a ja jestem monotematyczna

Zdzisławie, zapewniam Cię, że małżonek mój nie miał morderczych zamiarów, przynajmniej względem mnie

Co to jest - na zdjęciu przedstawiającym drugie danie z kolei?
Wygląda jak ryż ugotowany w woreczku
W ogóle nie pamiętam, by ktokolwiek to jadł

Oj tam oj tak. Zaraz monotematyczna. Napisałem tylko, że nie dałbym rady opisać ciebie tak, jak sama siebie opisujesz pisząc piękne relacje...
Danie to Savijaca od Blitve - jest też na menu -i... też nie pamiętam, któe z nas to jadło - za bardzo skupiłem uwagę na... hm.. ten tego... no... na towarzystwie

maslinka napisał(a):...ZdziHu, czytałam u Kasi, teraz u Ciebie i coraz więcej się o Was wszystkich dowiaduję Dzięki za opis spotkania z Twojej perspektywy.
Jak piszesz o mężu Kateriny, to brzmi trochę, jakbyś opisywał mojego Przeciwieństwa się przyciągają - mój też jest wyważony i spokojny, nikt inny by ze mną nie wytrzymał Ja mam często dziwne pomysły i mogę działać nieprzewidywalnie; ktoś musi być głosem rozsądku

Czyli idziesz w spontan - to ma dobre strony ale bywa cholernie niebezpieczne - przekonałem się o tym, ale to nie miejsce,aby to opisać..

Odcinek 39 – Pustinja Blaca tuż…– 2018-09-14

14 września. Ostatni pełny dzień urlopu. O 7 rano byliśmy umówieni z Kateriną i jej małżem pod Konzumem. To dobra pora, aby ruszyć do Pustinja Blaca. Raz, że będziemy tak jako pierwsi na godzinę dziewiątą, gdy przewodnik Zoran wprowadza pierwszą grupę. Po drugie – będziemy wracać, gdy jeszcze nie będzie za gorąco. I po trzecie wreszcie zostanie czas na odświeżenie się przed zaplanowaną Peką w Dolu.
Wstaliśmy jak zwykle koło 5.00, przygotowujemy plecaki, zapodaliśmy sobie kawę na balkonie i jeszcze raz zachciało się nam zaznać wschodu słońca, jak w dwa poprzednie dni. Poranek był nieco chłodniejszy co widać na pokrytym rosą samochodzie


Na plaży wylądowaliśmy za wcześnie


Do wchodu jeszcze chwila, więc postanowiliśmy zaparkować przy Konzumie i usiąść na ostatniej porannej kawie z Lokalsami na rivie
Spacerując do rivy oglądnęliśmy miejsce, w którym można kupić ekologiczną „proizwodę”


No rzeczywiście wybujała roślinność nieodparcie wskazywała na ekologię



Słońce wstawało nad być może ostatni raz widzianym Sutivanem


Stivańscy pracusie ruszali w drogę


Stivańska Maćka zastygła drzewiej w beruchu


wyznaczała jakiś spowolniony rytm, do którego i my się dopasowaliśmy


Wypiwszy kawę i otrzymawszy wiadomość, że Kaśki (a co dopasuję się do Zdzihów) są już gotowi do wyruszenia obraliśmy kurs na Konzum po drodze dokumentując ciekawą nazwę sklepu rybnego


W Chorwacji jak wiecie co rusz można się natknąć na zdezelowane auto


Ale taki okaz zauważliśmy pierwszy raz



Z reguły bowiem parkowaliśmy z drugiej strony Konzumu robiąc tam zakupy. Po dojechaniu Kasiek zwróciłem jej uwagę, ze jest łódź do kupienia. „Skasowałem” typa, który chciał na gapę do Blacy się zabrać


I ruszyliśmy
Dojazd jest bardzo łatwy. Trzeba się kierować z Supetaru w stronę Sumartina lub Bolu, skręcić do Vidowej Gory, pilnować rozwidlenia na Pustinja Blaca, i patrząc na małe drogowskazy skręcić z drogi, która teraz wiedzie na Farską do Pustinja. Dojeżdża się na parking – ktoś na forum pisał, że płatny, my nie płaciliśmy nic, bo było tylko jakieś małżeństwo z Holandii motocyklowe i jakieś auto. Katerina u siebie opisałą inne drogi, więc nie będę się powtarzał. (Katerina sorry za kurz – ale ostatni odcinek to szutry)
Zapoznaliśmy się z tablicą informacyjną


A gdzie ruszyliśmy, a owóż za siecią:
"W krasowych jaskiniach po Vidova gora na południowych wybrzeżach wyspy Brač w okresie renesansu założono szereg pustelniczych klasztorów: klasztor Stipančić (1416), pustelnię Silvio ( 1497) i poniżej, tylko trochę bliżej morza - Dračeva luka, zamieszkała w 1512 r. przez kapłanów z Poljicy i Dutić, Glagolskich mnichów, którzy uciekli przed Turkam. Nieco później w jaskini Ljubitovica na stromej zatoce na południowym krańcu wyspy dwóch głagolitycznych mnichów, którzy przybyli do Brač w 1551 r i tam znaleźli schronienie, które wkrótce rozwinęło się w pustelniczy klasztor. Był on utrzymywany i odnawiany przez pokolenia mnichów aż do ostatniego, ojca Niko Miličevicia, który zmarł w 1963 roku i był znanym jako astronom" – więcej w trakcie zwiedzania…
Drogowskazy informujące jak iść były różne, ale nie dało się ich nie zauważyć


Skoro Katerina zapodała w swojej relacji tak dużo zdjęć z tego, jak wygląda ścieżka, to ja powiem tylko tyle. Crocksy może są ok, zwykłe adidasy też wystarczą,


ale jednak proszę pamiętać, że utrzymanie nóg w odpowiednim stanie jest na urlopie bardzo ważne – i już wiele nie trując pokażę swoje zdjęcia z trasy do (bo jak zwykle bywa albo gnałem do przodu albo zostawałem w tyle wycieczki)






Od czasu do czasu mój wzrok przyciągały małe istoty martwiące się o to, by moje nogi nie zrobiły im krzywdy


Wspominane przez Katerinę braki oświtlenia nie bardzo mi przeszkadzały, ale ja nie mam zmysły fotograficznego. Chłonąłem naturę, na ile można było





Spotkany po drodze krzyż wrył mi się w pamięć…


Dziś, gdy to piszę i słyszę o krzyżu na Giewoncie, burzy i ofiarach przypomina mi się, że tak go właśnie jakoś dziwnie odebrałem. Niby jak prośba o dobre miejsce u Manitou dla tych co gdzieś takich właśnie ostępach zginęli…
Bliżej Blacy krajobraz stał się nieco mniej zadrzewiony momentami




A kiedy doszliśmy - za szybko – jeszcze było kawałek do 9.00 no to jakby to było, żeby Zdzihu coś nie wymyślił. Wlazłem na ile się dało na dość strome zbocze nad zbiornikiem wodnym, który zobaczycie w relacji u Kateriny, żeby zrobić takie inne zdjęcia, ot choćby jak te


Usłyszałem kozy, ale zanim je odnalazłem wzrokiem wysoko ponad klasztorem i zzoomowałem to pokazały mi niefotogeniczne oblicze


A potem odwróciłem się, i robiąc fotkę Katerinie i jej małżowi fotografujących właśnie mnie… poczułem jak grunt usuwa mi się pod nogami a ja walę plecami o glebę szukając rozpaczliwie stopami punktu zaparcia, aby nie pierdynkąć z kilkunastu metrów między drzewami w beton zbiornika.
Powiem tak. Po raz enty w życiu mój wrodzony dar wychodzenia z opresji zadziałał. Jedynie tylko nagły zryw pleców aby jak najszybciej całością oprzeć się o glebę spowodował odczucie naderwania jakiegoś ścięgna, nie wiem, mięśnia na plecach w okolicy przejścia odcinka lędźwiowego w piersiowy. Ból był do wytrzymania, ale oddychanie go potęgowało. Zagryzłem zęby, „nic się nie stało” rzuciłem i przełykając łzy zszedłem na dół.
Może wyczuwając, ze trzeba mi zalizać rany ten paskudny futrzak się do mnie zaczął łasić


Więcej zdjęć ze wspólnego dojścia do Blacy u Kateriny w relacji tu https://www.cro.pl/mamma-mia-hippy-vis-i-happy-bra-t54738-750.html#p2093877
A potem gdzieś z dołu usłyszeliśmy powtarzane jak mantrę zaklęcie
"Mis mala Mis… Mis mala mis…." O co kurde kaman???!!!
Ale to w następnym odcinku….

Już Was pochwaliłam w kasinej relacji, więc nie będę się powtarzać

Chciałam tylko krótko skomentować Twój upadek :

-ten typ tak ma - tak jak i ja, że urlop jest nie zaliczony jak człowiek co najmniej raz nie spotka się gwałtownie z podłożem

Zdzichu pięknie chłonąłeś naturę, bo zdjęcia wyszły super.
Trochę się wyrwałem u Kasi z tym przewodnikiem. Myślałem, że Ty nim będziesz ,
a tu jednak widzę, że miejscowy przewodnik Zoran, będzie wodzirejem

Ale się to fajnie czyta raz u Ciebie, raz u Kateriny

To mismalimis to nie jest przypadkiem wołanie kota tzn kicikici?

Ja się też ciągle przewracam, a z każdego urlopu wracam z obrażeniami, więc chyba ten typ tak ma

travel napisał(a):Już Was pochwaliłam w kasinej relacji, więc nie będę się powtarzać

Chciałam tylko krótko skomentować Twój upadek :

-ten typ tak ma - tak jak i ja, że urlop jest nie zaliczony jak człowiek co najmniej raz nie spotka się gwałtownie z podłożem

Pamiętam, jak pierdykłem w domu na schodach na kręgosłup z miską buraczków ćwikłowych - kurde nie szło nawet załkać bo trzeba było natychmiast ściany zmywać... Tak, że to nie tylko na urlopach...

Habanero napisał(a):Zdzichu pięknie chłonąłeś naturę, bo zdjęcia wyszły super.
Trochę się wyrwałem u Kasi z tym przewodnikiem. Myślałem, że Ty nim będziesz ,
a tu jednak widzę, że miejscowy przewodnik Zoran, będzie wodzirejem

A widzisz, a ja już napisałem u Kaśki, że nie przewodniczyłem tam, ale po południu... Zabrałem ją do "uli"

ruzica napisał(a):Ale się to fajnie czyta raz u Ciebie, raz u Kateriny

To mismalimis to nie jest przypadkiem wołanie kota tzn kicikici?

Ja się też ciągle przewracam, a z każdego urlopu wracam z obrażeniami, więc chyba ten typ tak ma

Lubię obrażenia. Lubię zrywać strupy. Nie lubię blizn, a kiedy się strupy zryw do krwi skóra odrasta... No ale walnąć o glebę nie lubię, bo wewnętrznie nic nie zerwę...

Tak ładnie się uzupełniacie w tej opowieści. Katerina pisała,że kwiatki fotografujesz, ale to chyba jednak był ten robaczek
U nas w rodzinie to syn wiedzie prym w urazach na wakacjach, spotkania z glebą ma na porządku dziennym ( tak jak ja w dzieciństwie ). Także, Zdzihu myślę, że z tego wyrośniesz kiedyś .

pomorzanka zachodnia napisał(a):Tak ładnie się uzupełniacie w tej opowieści. Katerina pisała,że kwiatki fotografujesz, ale to chyba jednak był ten robaczek
U nas w rodzinie to syn wiedzie prym w urazach na wakacjach, spotkania z glebą ma na porządku dziennym ( tak jak ja w dzieciństwie ). Także, Zdzihu myślę, że z tego wyrośniesz kiedyś .

Nawet nie wiesz ile mi dodałaś otuchy