W grudniu 1990 Chorwacja, jeszcze jako republika wchodząca w skład Jugosławii, ustanowiła własną konstytucję. W maju 1991 odbyło się referendum, w którym 94% mieszkańców opowiedziało się za utworzeniem niezależnego państwa. Chorwacja ogłosiła niepodległość 25 czerwca 1991 zaraz po tym, jak uczyniła to Słowenia. Spotkało się to ze zbrojną interwencją Armii Jugosłowiańskiej. Na większości terytorium kraju walki nie trwały długo i wkrótce oficjalna armia serbska wycofała się z Chorwacji. Pozostały sprawy pewnych obszarów kraju (Kraina, część Slawonii), w których władzę przejęli Serbowie zamieszkujący te tereny, a Chorwaci zostali z nich wypędzeni. Obszary te były wyśmienitą bazą do ciągłego niepokojenia Chorwatów, m.in. z północnej Krainy ostrzeliwano Zagrzeb. Taki stan rzeczy źle wpływał na rozwój kraju, w tym jakże ważnej dla Chorwacji turystyki. Niebezpieczeństwo dla turystów oczywiście właściwie nie istniało, nikogo nie wpuszczano w bezpośrednio zagrożone rejony. Wówczas to miasta takie jak Karlovac czy Sisak straciły na skutek migracji nawet ponad połowę swoich mieszkańców (do dzisiaj "straszą" pustymi mieszkaniami i zabitymi deskami oknami wystawowymi). Franjo Tuđman zdecydował się na odbicie Krainy w 1995 roku, stosując metodę tzw. wojny błyskawicznej. Sprawy Slawonii, w tym zrujnowanego Vukovaru, załatwiono pokojowo. W 1998 roku ostatnie okupowane przez Serbów terytoria włączono faktycznie do Chorwacji. W dalszym ciągu są jednak problemy z ponownym zaludnieniem tych terenów; domy są w większości zburzone, a ich mieszkańcy znaleźli sobie nowe miejsca do osiedlenia się.

Większość Chorwatów ma pretensje do Tuđmana, że wyilozował Chorwację i kraj nie odnosił sukcesów gospodarczych. Jest to oczywiście prawda, ale nie można zapominać o tym, iż bez silnych rządów Tuđmana Chorwacja prawdopodobnie nigdy nie zdołałaby stać się w pełni niezależnym krajem. W dodatku groziłby jej dalszy rozłam, m.in. chęć odzielenia się głosiła Istria.

Po śmierci Tuđmana pod koniec 1999 roku, na prezydenta został wybrany Stjepan Mesić. W roku 2000 Mesić zmienił ustrój z półprezydenckiego na parlamentarny. Jest to jeden z wyznaczników demokratyzacji Chorwacji, mający przybliżyć ten kraj do europejskich standardów. W przyszłości nadrzędnym celem Chorwacji jest przystąpienie do NATO i Unii Europejskiej.

  Powrót na poprzednią stronę