Chorwacja Online..........odkryj Chorwację na forum obecnych i przyszłych Cromaniaków

Bora - Tramontana - dla informacji i ku przestrodze

Piaszczyste plaże? To w Chorwacji jednak rzadkość. Ale może są tacy, którzy chcą podzielić się z innymi swoją wiedzą na ten temat. Potrzebujesz łagodnego zejścia do morza? A może lubisz nurkować czy wędkować? Chcesz wypożyczyć łódkę i poznać Chorwację od strony morza? Albo masz skuter wodny i chcesz go zabrać?
[Nie ma tutaj miejsca na reklamy. Molim, ovdje nije mjesto za reklame. Please do not advertise.]
CroMarek
Croentuzjasta
Avatar użytkownika
Posty: 265
Dołączył(a): 07.09.2011
Bora - Tramontana - dla informacji i ku przestrodze

Nieprzeczytany postnapisał(a) CroMarek » 28.08.2012 23:41

Jesteśmy od kilku tygodni w Chorwacji w okolicach Trogiru.
Poruszamy się motorodownie zestawem pontonem Honwave 38IE (z airmatą) z silnikiem Honda o mocy 20KM.
W zasadzie codziennie robimy sobie bliższe i dalsze wycieczki na nurkowanie z ABC 
i opalanie.
Pogoda, jak zwykle, dopisuje, jest około 30 stopni, słaby wiatr lub nawet flauta.

Kilka dni temu, w niedzielę 26.08, wypłynęliśmy nieco później niż zwykle, około 12.30, 
z zamiarem opłynięcia okolicznych wysepek,
a jest ich tu około dziesięciu, w celu sprawdzenia ich brzegów pod kątem ciekawych miejsc nurkowych, rybek, żyjątek wszelakich, podwodnych skalnych korytarzy itd.

Na dołączonym zrzucie ekranu widać pierwszą część naszej, mocno pokręconej w tym dniu trasy. Pokazana jest za pomocą czerwonych kropek. Wypłynęliśmy z Vranjicy (na górze zrzutu, kluczyliśmy między wysepkami w środkowej części i dopłynęliśmy do Krknjasi na dole).

Obrazek

Po opłynięciu wysepek i stwierdzeniu, że nie ma w ich okolicach nic specjalnie interesującego pod względem rodzaju dna, zdecydowaliśmy się podpłynąć na miejsce zwane Krknjasi i spędzić tam kilka godzin.
Krknjasi to zespół dwóch wysepek, Krknjas Veli i Krknjas Mali, tworzących razem z kawałkiem Drvenika Velego trójkątny niby atol z czymś w rodzaju raf w pośrodku i lazurową płytką wodą.

Pisałem o tym miejscu jakiś czas temu, wystarczy w google wpisać hasło „krknjasi”.

Byliśmy już tam nie raz i wiedzieliśmy, że będą tam w niedzielę dzikie tłumy wszelkich małych i dużych łódek, pontonów, katamaranów, RIBów, a nawet poważnych statków.
Ale znaliśmy tam miejsca nieco na zewnątrz trójkąta, płytkie, więc niedostępne dla większych jednostek, ale za to z ciekawym dnem i żyjątkami.

Podczas podróży wiał wiatr z kierunków południowych, o sile (ocenianej wg fal) około 2-3 stopni w skali Beauforta. Powodował dość krótkie i strome fale o wys. do 50 cm, które tłukły się o siebie i powodowały konieczność redukcji prędkości w celu zachowania komfortu pływania.

Poniżej zrzut ekranu z podsumowaniem trasy z Segetu-Vranjicy do Krknjasi:

Obrazek

Po dopłynięciu do Krknjasa Malego, stwierdziliśmy występowanie wielu jednostek wewnątrz trójkąta, ale za to sporo wolnego miejsca na zewnątrz.
Zakotwiczyliśmy w miejscu, w którym na mapie kończą się kropki i zaczęliśmy „eksplorację” dna oraz opalanie. Dno w tym miejscu jest tworzone jest przez liczne głazy, więc doskonale trzyma kotwicę.
Było tak jakoś przed drugą.
Po około trzydziestu minutach wiatr osłabł, a następnie zniknął zupełnie. Jak zwykle - jak mamy płynąć, to wieje, jak dopływamy to zanika, zgodnie z prawem Murphy’ego ;-)
Mniej więcej po następnej półgodzinie zaczął lekko wiać z kierunku północnego, od strony stałego lądu, czyli dokładnie z przeciwnej.
Zwróciłem uwagę mojej jednoosobowej załodze, że jeśli kierunek wiania się nie zmieni, szykuje nam się powrót pod wiatr - znowu prawo Murphy’ego, a jakże.

Jako, że otrzymałem od piękniejszej części załogi wyraźną sugestię (graniczącą z poleceniem), po kilku minutach wyjąłem nasz „pokład słoneczny” - materac ok. 2x2m, w celu napompowania go i umożliwienia wykorzystania zgodnie z wakacyjnym przeznaczeniem, czyli prawdziwego i wygodnego opalania.

Podczas pompowania zwróciłem uwagę, że w ciągu dosłownie kilku minut wiatr zdecydowanie przybrał na sile,
pojawiły się szkwały z różnych kierunków, fala urosła do około pół metra i ogólnie zrobiło się dużo mniej przyjemnie.

Przerwałem pompowanie materaca, który coraz bardziej chciał zamienić nasz ponton w żaglówkę i poprosiłem załogę o rekonesans w celu sprawdzenia stanu wody za cyplem o sto metrów na południe od nas.
Sprawdziłem w międzyczasie kotwicę (trzymała dobrze zaczepiona o skałę) i dalej obserwowałem zmiany na wodzie i w okolicach.

Od północnej i zachodniej strony nieba pojawiły się chmury.
Wiatr z każdą minutą się nasilał, fale rosły i dochodziły już do około metra.

Jako, że pontonem zaczęło nieprzyjemnie szarpać, do liny kotwicznej dołożyłem amortyzator gumowy (a’la Morski Pas - dzięki) i ponton się uspokoił.
Chcąc nie chcąc spuściłem powietrze z częściowo napompowanego „pokładu słonecznego” i zwinąłem go do pokrowca, przygotowując słowa obrony po powrocie desantu zza cypla ;-)

W międzyczasie obserwowałem jak większe i mniejsze jednostki dosłownie uciekają z trójkąta wysepek. Jedna po drugiej ewakuowały się w pośpiechu na morze na wschód od nich, nieraz robiąc klar na pokładach już po wyjściu.

Równocześnie zapanował spory ruch od południa ku północy, różne jednostki na pełnych obrotach uciekały w stronę stałego lądu, oraz w kierunku północno-wschodnim - Split i w stronę pobliskiej Solty, leżącej południowym wschodzie.
Tak więc zrobiło się dość tłoczno w naszym rejonie.

A wiatr ciągle przybierał na sile powodując coraz większe fale.
Na szczęście wiał prawie równolegle do brzegu, przy którym zakotwiczyliśmy, więc było w miarę bezpiecznie.

Musiałem podjąć decyzję, czy czekać, aż warunki się poprawią, ewentualnie chroniąc za cyplem, czy też płynąć na ile konie pozwolą do domu, na północ, pod wiatr i falę.

Wszystko to trwało około 30 minut - od zera do niemiłego wiatru i morza w stanie 3-4 stopni, ze spienionymi ponad metrowymi falami.

Wrócił mój zwiad, mocno zmęczony, jako, że powrót wypadł pod falę i stwierdził, że w trójkącie wszyscy uciekają, a za cyplem jest tylko mały kawałek trochę spokojniejszej wody, ale bardzo mały.

W tej sytuacji zdecydowaliśmy (tzn. ja zdecydowałem) o powrocie.

Wiatr był coraz silniejszy, fale coraz gwałtowniejsze.
Podczas manewru odejścia z kotwicy obawiałem się, że któraś z nich odrzuci nam dziób w stronę brzegu i będzie mało miejsca, żeby się wywinąć.
Moja załoga jest co prawda bardzo dzielna, ale ma niewielkie jeszcze doświadczenie w sterowaniu, zwłaszcza na skotłowanej wodzie.
A do wyciągania kotwicy nie chciałem jej wysyłać.

Dokładnie omówiliśmy czynności podczas manewru, rozwiązania awaryjne, przybiliśmy piątki i oddaliśmy się pod opiekę ;-)
Samo odejście poszło nam całkiem sprawnie, z wyjątkiem jednego małego błędu, którego skutki dało się na szczęście bezboleśnie naprawić.

Odpuściłem sobie klarowanie kotwicy, położyłem ją tylko przy pawęży owijając w gąbkę i ruszyliśmy pod falę.
A że fala przekraczała już metr i docierała do nas z różnych północnych kierunków, więc zrobiło się mokro i rzucało nami w różnych kierunkach.

Wymyśliłem "sprytną" taktykę wpływania w kilwatery mijających nas szybszych jednostek i płynięcia ile mocy w silniku po chwilowo wygładzonej wodzie. Taktyka sprawdziła się tylko częściowo, ponieważ w ciągu kilkudziesięciu sekund, częściowo wygładzona woda kilwateru zamieniała się kotłowaninę fal, jak wszędzie na około.

Naszą uwagę zwróciła dość szeroka motorówka, która minęła nas i popłynęła w kierunku północnym, wzdłuż wschodniego wybrzeża Drvenika Velego. Odpłynęła od nas dość szybko, ale po kilkuset metrach, na trawersie końca północno-wschodniego brzegu wyspy, jakby się zatrzymała, stanęła prawie dęba, zaczęła jakoś dziwnie manewrować.

Nie mieliśmy czasu się jej przyglądać, bo sami mieliśmy co robić, starając się płynąć w obranym kierunku i nie dać się zatopić falom.
Oczekiwałem, że z przepłyniętym dystansem fale zmaleją, w końcu płynęliśmy pod nie, ale nic takiego się nie działo.
Przeciwnie, ze zmniejszaniem się odległości od północno-wschodniego końca Drvenika, fale się powiększały oraz wydłużały i zaczynały dominować z kierunku północno-zachodniego. Wiatr też się nasilał.
Zobaczyłem kilka mniejszych jednostek, które będąc przed nami, zawróciły i skierowały się do wschodniego brzegu Drvenika w celu schronienia.

Poniżej jeszcze raz mapka z zaznaczoną trasą powrotu (niebieska linia od Krknjasi przez Kludę do Vranjicy).

Obrazek


Wkrótce zrozumiałem powody ich postępowania i zrozumiałem, dlaczego motorówka zaczęła się dziwnie zachowywać po przekroczeniu trawersu Drvenika.
Okazało się, że tak naprawdę, wiatr wiał nie z północy, a z zachodu.
Drvenik Veli dawał pewną ochronę przed nim, a w powstający obszar podciśnienia po jego wschodniej stronie powodował skręt właściwego zachodniego wiatru po ominięciu północnego brzegu tej wyspy i zamieniał go w północny, który docierał do Krknjasi.

Po przekroczeniu trawersu Drvenika dostaliśmy dosłownie bombę w lewej burty w postaci naprawdę dużych fal i uderzeń wiatru, które do kupy chciały wywrócić nasz ponton z jego dzielną załogą.
Oboje przesiedliśmy się bliżej dziobu, by lepiej go dociążyć i zaczęliśmy quasi slalom między muldami fal.
Włączyłem w głowie kawałek Doors'ów: „Riders on the storm” i heja... w dół stoku...
Tak, czułem się jak na stoku narciarskim pełnym muld, z trzema różnicami:
- wszystko działo się nieco wolniej,
- muldy się bezustannie przemieszczały w sposób praktycznie nieprzewidywalny i...
- nie można się było zatrzymać ;-)

Zaczęła się jazda bez trzymanki, która trwała kilkadziesiąt minut na drodze do wysepek leżących na północy, min. Kluda - Akwarium (na mapce w środku).

Naprawdę cieszyłem się, że sporo żeglowałem i pływałem kajakiem po morzu, dzięki czemu sobie radziliśmy, łapiąc tylko od czasu do czasu trochę wody.
Fale pędziły z zachodu, Drvenickim Kanalem, usiłując nas przewrócić i zatopić. Miały dobrych kilkanaście kilometrów kanału na nabranie mocy i wysokości i szybkości.
W związku z silnym dryfem, mogłem obrać kurs północno-zachodni, tak więc fale miałem lekko od dziobu.
A w praktyce, to mogłem sterować, jak chciałem, bo kiedy jest się na wierzchołku kilkumetrowej fali, to obraca ona ponton jak chce i przemieszcza go w sekundę o kilkanaście metrów ze swoim biegiem.
Trzeba naprawdę uważać ;-)

Podczas przeskoku między trawersem Drvenika a Kludą, odległość około 2 km, wykonaliśmy kilkadziesiąt skoków i lotów. Nie były to skoki i loty długie, ale za to dosyć konkretne. Trwające wystarczająco długo, żeby zacząć się zastanawiać, co będzie po lądowaniu...
Najtrafniejsze porównanie tego stanu zawieszenia to zatrzymanie w roller coasterze na moment przed runięciem w dół.

Fale osiągały wysokość 3-4 metrów, ale były długie i to była ich jedyna zaleta.
Miały niestety różne kierunki, nakładały się na siebie i zderzały ze sobą, powodując niebezpieczne załamania i to była ich zdecydowana wada.
I tak oto znowu plusy ujemne zdominowały plusy dodatnie ;-)

Chwilami nie widzieliśmy zbyt wiele, a morze wydawało z siebie basowy odgłos zderzających się ze sobą ton wody.

Niezapomniane są wspomnienia chwilowego zawieszenia na czubku fali, kiedy otaczająca woda jest dobre dwa, trzy metry poniżej.
A potem też jest nieźle, kiedy grawitacja przypomina o swoim istnieniu i zaczyna się ruch jednostajnie przyśpieszony w dół.

A z drugiej strony w pamięci pozostają chwile, kiedy człowiek na około widzi wały wody na wysokości dobrze ponad dwa metry powyżej pontonu i wydaje mu się, że za moment będzie po wszystkim. Trzeba unieść głowę, żeby zobaczyć wierzchołek fali.
Tego się nie zapomina ;-)

Jednak siła wyporu i silnik ciągle działają i ponton szczęśliwie unosi się na wierzchołek kolejnej fali. Oczywiście, gdyby stał w miejscu, zamiast zasuwać z odpowiednią prędkością i w odpowiednim kierunku, to by się nie zdążył unieść i sprawy potoczyłyby się zgoła w inny sposób. Możnaby zaliczyć niezłą, nomen-omen, "wtopę" ;-)

Wały wodne po przejściu pozostawiały pochyłe „pasy” o szerokości kilku metrów, którymi usiłowałem płynąć, aż pojawiały się na nich nowe grzbiety lub kolejne wały.
Naprawdę była to jazda ekstremalna.

Kierowaliśmy się na prawy cypel Kludy Velej. Na mapce mniej więcej w środku trasy poworotnej, oznaczonej na niebiesko, a opisanej „Przystanek”.
Między nią, a brzegiem sąsiedniej małej wysepki, Kludy Malej, jest przesmyk o szerokości około 250 m, ale tak nami rzucało, że w pewnym momencie miałem obawy, czy się w nim zmieszczę.

Przed samą wyspą zobaczyliśmy płynący z zachodu na wschód mały stateczek.
Dzielna i spostrzegawcza załoga doniosła mi uprzejmie, że ten stateczek minął nas kiedy startowaliśmy z Krknjasi i skierował się na północ wzdłuż Drvenika, a potem skręcił na zachód w Kanał Drvenicki.
Widać zrezygnowali z płynięcia pod wiatr i woleli płynąć z wiatrem i falą.
A teraz nasze kursy się przecinały i miałem nadzieję, że nam ustąpi drogi.
Trochę nie wyobrażałem sobie zwalniania i manewrowania na tej karuzeli.
Na szczęście tak się stało.
Machnęliśmy sobie wzajemnie życząc powodzenia, kciuki w górę i wpłynęliśmy w przesmyk między wysepkami.
Widziałem, że robią nam zdjęcia, ale nie mam jak do nich dotrzeć, a szkoda.

Oczekiwałem tam chwili spokoju, mniejszych fal i słabszego wiatru.
Na szczęście się nie zawiodłem.
Zastaliśmy tam jakąś łódkę stojącą na kotwicy z załogą o bardzo dużych i okrągłych oczach wpatrzonych w kotwicę.
Kluda (Akwarium) skutecznie osłaniała ich i nas przed wiatrem i falami, których huk po drugiej stronie wyspy było słychać nawet poprzez jej wierzchołek.
Pozdrowiliśmy ich życząc powodzenia.

Wykonaliśmy kilka kółek po relatywnie „spokojniejszej” wodzie, które pozwoliły załodze wybrać większość wody z dna pontonu. A było jej tam po spłynięciu do pawęży kilka litrów.

Pozostała nam druga część drogi do domu, odcinek Kluda - Vranjica (Seget).
Wyglądał na łatwiejszy, nie było z zachodu otwartego morza, ale za to wiatr strasznie mieszał i fale, choć krótsze i niższe, były jeszcze bardziej skotłowane, przez co bardziej niebezpieczne.

Tym razem taktyka przejścia tego, blisko czterokilometrowego odcinka, zakładała kurs na północ, pod ochronę dość wysokiego w tym miejscu brzegu półwyspu. Liczyłem na osłonę przed wiatrem i spokojniejszą wodę koło brzegu.
Jednak zaraz po wypłynięciu poza osłonę Kludy, dostaliśmy potężne uderzenie wiatru i fali z kanału Drvenickiego. Ten otwarty od zachodu odcinek od Kludy do cypla ma około kilometra i przypomniał nam, jak silne są wiatr i fala pędzące z zachodu.
Znowu parę razy dostaliśmy bryzgi wody, ale w końcu znaleźliśmy się pod osłoną brzegu.
Woda stała się prawie gładka, czuć było tylko wściekłe uderzenia wiatru spadającego po zboczach cypla na wodę. Ale one nie stanowiły problemu.

Problemem był za to ostatni odcinek trasy, kiedy wychodziliśmy spod tego cypla na otwartą z zachodu zatokę Mariny.
To ponad pięcio i pół kilometrowy odcinek prostej zatoki, dość przy tym wąskiej, na której wiatr może nieźle rozpędzić wodę w stronę Trogiru.
No i tak też było.
Znowu dostaliśmy wiatr i falę, ale nieco niższą niż na wyjściu kanału Drvenickiego.
A może już się przyzwyczailiśmy? Pewnie miał też znaczenie widok docelowego brzegu.
W każdym razie znowu zebraliśmy trochę wody i pośmigaliśmy na falach, ale tym razem fale były dłuższe i niższe, miały średnio około dwóch metrów, więc było dużo łatwiej.

Po zacumowaniu do boi, na nieco spokojniejszym, bo osłoniętym cyplem, brzegu naszego portu, przez dobrą chwilę dochodziliśmy do siebie, wspominając co lepsze kawałki jazdy.

Na brzegu powitali nas znajomi, którzy widzieli nasze wyczyny na falach podczas pokonywania ostatniego odcinka. Co ciekawe, z brzegu morze wcale nie wyglądało groźnie. Było co prawda mocno pofalowane i fale miały grzywy, ale siłę fal i wiatru można było dopiero ocenić po zachowaniu się pływających (sic!) jednostek.
No i ewentualnie po ptakach, które bez specjalnego powodzenia próbowały lecieć pod wiatr.

Po przybyciu do naszego domu, spotkało nas bardzo miłe powitanie ze strony gospodyni, która prawie rzuciła się nam na szyje z radości, że jesteśmy cali. Powiedziała mi, że bardzo się denerwowali, ona i inni znajomi, oraz że należy mi się dyplom pierwszego stopnia sternika, który poradził sobie w sztormie.
Cokolwiek to oznacza ;-)

Z kolei od innego znajomego Chorwata dowiedziałem się, że ten wiatr, to właściwie nie była Bora, tylko jej groźniejsza odmiana Tramontana.
Ta przyjemność różni się od Bory tym, że oprócz siły i porywistości, cechuje się dodatkowo szybko zmiennym kierunkiem wiatru, niejednokrotnie skręcającym po spirali z tendencjami do tworzenia szkwałów z różnych kierunków.

Chorwat zapytał jeszcze, czy może nie mamy zdjęć i sprawiał wrażenie nieco rozczarowanego, kiedy zaprzeczyłem. Też żałuję, ale po pierwsze nie mieliśmy jak ich robić, a po drugie nie mieliśmy wodoodpornego aparatu, a szkoda!!!.
Ale nawet, gdybyśmy taki mieli, to ja byłem całkowicie zajęty sterowaniem, a piękniejsza część załogi usiłowała nie wylecieć z pontonu, więc raczej też miała ręce zajęte.

W sumie to żałuję, że nie włączyłem rejestracji przebytej trasy podczas powrotu. Mogła się rejestrować w wodoszczelnej torbie, która wzorowo zdała egzamin, wszystkie znajdujące się w niej rzeczy dotarły suche.
Ciekawe, jak długo trwała nasza droga powrotna w sztormie. Mam wrażenie, że nie wiele dłużej niż zwykle, bo wydaje mi się, że płynęliśmy bardzo szybko.

A wnioski?

Pierwszy w sprawie pogody:
- może się ona diametralnie zmienić w ciągu pół godziny, w środku pięknego dnia, bez ostrzeżenia.
Warto w razie wątpliwości obserwować, co robią inne załogi - o ile jest kogo obserwować.

To mój drugi sztorm na tym morzu, pierwszy miał miejsce jakieś 7 lat temu z dokładnością do jednego dnia!
27 sierpnia w dniu urodzin mojego syna i zastał nas na małej wyspie z latarnią morską, z małym pontonem i z dwójką małych dzieci. Na szczęście było już po zjedzeniu tortu urodzinowego i zdmuchnięciu świeczek.
Nawet nie próbowaliśmy startować z wyspy, choć do brzegu był tylko kilometr, bo by nas porozbijało o skały. Trójka załogi uciekła na zawietrzną część małej wyspy, a ja usiłowałem nie wzlecieć siedząc na betonowym brzegu okrakiem na odwróconym do góry dnem pontonie.
Sztorm skończył się po około 45 minutach.


Drugi w sprawie bezpieczeństwa:
Ten sztorm trwał około 2 - 3 godzin.
Warto może spróbować przeczekać gdzieś na spokojniejszej wodzie, przy jakimś zawietrznym brzegu, o ile jest taka możliwość.


A trzeci to raczej obserwacja i rozwiązanie problemu z rodzaju: „co by było gdyby”

Podczas płynięcia sternik ma na przegubie zapiętą tzw. zrywkę, awaryjny wyłącznik silnika, gdyby wypadł za burtę.
No właśnie. Zastanowiliśmy się nad tym, co by się stało, gdybym faktycznie wypadł za burtę. Silnik by się zatrzymał. Ale jak go uruchomić, skoro zrywka wisi na moim nadgarstku, a ja jestem jakby nieco nieobecny w pontonie?
Na falach jest trudno dojść do człowieka za burtą za pomocą wioseł.
Nie mówiąc już o tym, żeby utrzymać w ogóle jakąś rozsądną sterowność i pozycję pontonu względem fal i wiatru, żeby nie dostać wody do środka i móc jeszcze pomóc osobie w wodzie.

Od następnego wypłynięcia druga zrywka będzie zawieszona w pobliżu silnika, ot tak, na wszelki wypadek.

To tyle.

Opisałem naszą przygodę dla informacji i ku przestrodze dla innych.
Może komuś się przypomni w odpowiednim miejscu i czasie i pozwoli szczęśliwie przetrwać niebezpieczeństwo.
A może zadziała jak ostrzeżenie dla różnych ludzi, którzy w jeziorowych, małych pontonach wędkarskich z marnymi silniczkami pchają się 10 kilometrów od brzegu z małymi dziećmi.
Też takich widziałem dokładnie w tym miejscu, ale nie tym razem, na szczęście.
Strach pomyśleć, co by się z nimi mogło stać, gdyby ich spotkał taki wiatr po drodze na morzu.
infob
Croentuzjasta
Avatar użytkownika
Posty: 178
Dołączył(a): 09.09.2010

Nieprzeczytany postnapisał(a) infob » 29.08.2012 11:51

No ładnie!

Ja tą trasę przeżyłem przy trochę mniejszych falach na łódce Juricy. Też było fajnie - modliliśmy się z Ewą całą drogę. :D

Dla nieświadomych wielkości łódki Juricy - to ta zielona na zdjęciu umieszczonym pod koniec filmu:
http://youtu.be/tLtgIc_Lqpc

pzdr
Jacek
Rysio
Administrator
Avatar użytkownika
Posty: 12135
Dołączył(a): 23.07.2002

Nieprzeczytany postnapisał(a) Rysio » 29.08.2012 20:02

Na takie okazje dobrze mieć zapasowy silnik. Jakikolwiek byle był sprawny, bo jak podstawowy się podda to masz prze..... :?
CroMarek
Croentuzjasta
Avatar użytkownika
Posty: 265
Dołączył(a): 07.09.2011

Nieprzeczytany postnapisał(a) CroMarek » 29.08.2012 20:57

Rysio napisał(a):Na takie okazje dobrze mieć zapasowy silnik. Jakikolwiek byle był sprawny, bo jak podstawowy się podda to masz prze..... :?


Hm... trochę sobie nie wyobrażam wieszania zapasowego silnika na pawęży pontonu.

Ale - co racja to racja, w sensie ogólnym.
Przy czym "na takie okazje" to "jakikolwiek" to trochę za mało.
Myślę, że jednak ok. 10KM by było potrzebne w tym konkretnym przypadku, żeby móc zapewnić zdolność manewrowania między wałami wody.
Rysio
Administrator
Avatar użytkownika
Posty: 12135
Dołączył(a): 23.07.2002

Nieprzeczytany postnapisał(a) Rysio » 29.08.2012 23:13

Mniej więcej taki mam plan by na powęży przyszłego sprzętu powiesić silnik który mam czyli 9,9 ps.
Argi
Croentuzjasta
Posty: 132
Dołączył(a): 31.05.2010

Nieprzeczytany postnapisał(a) Argi » 29.08.2012 23:36

Rysio napisał(a):Mniej więcej taki mam plan by na powęży przyszłego sprzętu powiesić silnik który mam czyli 9,9 ps.


Co ja słyszę! "Kroi się" przesiadka na coś większego? Długo twardy byłeś :mrgreen:
Rysio
Administrator
Avatar użytkownika
Posty: 12135
Dołączył(a): 23.07.2002

Nieprzeczytany postnapisał(a) Rysio » 30.08.2012 08:48

I dalej jestem, bo szczerze powiem że miałem nawet pomysł żeby gdzieś wrzucić na mój gumjak jakąś Hondzinę 2,5 Ps ale stwierdziłem że to półśrodek. Robiłem w tym roku moim maleństwem trasy po 60km i całkiem przyjemnie mi się pływało ale lepsza połówka narzeka jak się fala większa zaczyna robić, że jej kręgosłup się rozpada więc ... :)
LeszekB
Plażowicz
Avatar użytkownika
Posty: 5
Dołączył(a): 31.08.2012

Nieprzeczytany postnapisał(a) LeszekB » 31.08.2012 18:30

Też już to tam poznałem. W zeszłym roku mieszkaliśmy w okropnie przeludnionym Okrug Gornji koło Trogiru, no i każdy dzień wyjeżdżaliśmy by poznać bliskie wyspy i piękne zatoki.
Zatokę Krknjaši z bardzo dobrą konobą Ivicy Špiki już znam kilka lat z podróży żaglówką. Nawet już ze dwa razy tam nocowaliśmy - chyba nie zbyt bezpiecznie bo pamiętam, że leżąc na pokładzie śledziłem w nocy światła z brzegu pilnując by nasza kotwica nie ślizgała się po trawie dna morskiego (a nad ranem naprawdę odpłynęliśmy ze 200 metrów dalej...)

No ale tym razem byliśmy naszym pontonem 4,5m z przyjaciółmi - troje dzieci 1-5 lat, no i czterech dorosłych. Jak zaczęło dmuchać, to było trudno wytłumaczyć, że trzeba szybko zwiać. Wszystkim się wydawało, że jak jest na razie spokój między wysepkami Krknjaši, to na morzu będzie tak samo. No i nie było! Nasz ponton jest bezpieczny ale przy powrocie w kierunku tych małych wysepek były fale tak duże i blisko siebie, że łódź skakała tak, że wpadała mocno na dalszą falę - matki i ich dzieci krzyczały tak, że po kilkuset metrach próbnych mokrych skoków całkiem zwolniłem i potem może całą godzinę przejeżdżaliśmy powoli falę za falą. Dzieci z tego zasnęły i aż w miejscu gdzie kończy się wyspa Čiovo (Rt.Okruk) wszystko się uspokoiło. Mogłem dodać gazu by się znów ślizgać i wjechaliśmy do portu Okrug Gornji gdzie było strasznie gorąco, w ogóle nie było wiatru a setki ludzi męczyło się na plażach. Ani nie wiedzieli, że dmuchnęłą tramontana a że morze jest też całkiem inne.


W tym roku byliśmy na wyspie Šolta w miejscowości Nečujam. Przed odjazdem nawet nie wiedziałem jak piękny jest świat podmorski koło całej tej wyspy. Poznaliśmy wszystkie zatoki Šolty i też trochę ten koniec wyspy Brač co prawie dotyka Splitskimi vratami Šoltę. Byliśmy końcem czerwca i początkiem lipca i była ładna pogoda. Tylko każdy dzień po południu zawiała briza wieczorna i od razu wzniosły się wielkie fale, że nie mogliśmy płynąc w poślizgu. Nauczyliśmy się pozostać w jakiejś bezpiecznej zatoce aż do wieczora, zostawić łódź szarpać się na kotwicy, no i nurkować albo (ja) siedzieć w konobie (jeżeli była).
Tak już się nauczyliśmy znać pogodę i wiatry koło wyspy, że wieczorem wyjeżdżaliśmy na kolację lub piwo aż do Milny (Brač) lub bliżej do Stomorskiej (Šolta). A wracaliśmy nocą w ciemnościach po absolutnie równej powierzchni bez żadnych fal. Na drogę powrotną nam oprócz gwiazd zdala świecił Split. Szkoda że zaś trzeba rok czekać...
CroMarek
Croentuzjasta
Avatar użytkownika
Posty: 265
Dołączył(a): 07.09.2011

Nieprzeczytany postnapisał(a) CroMarek » 31.08.2012 19:30

@LeszekB:
Gdzie na Solcie są stacje benzynowe koło brzegu, żeby można było uzupełnić paliwo na drogę powrotną?
Będę płynąć z Segetu/Trogiru.
Ale chodzi mi o stacje dostępne na piechotę z pontonu.
W tym roku, to już tam nie popłynę, choć plan był, ale zabrakło czasu ;-)
Ale za rok, kto wie...
infob
Croentuzjasta
Avatar użytkownika
Posty: 178
Dołączył(a): 09.09.2010

Nieprzeczytany postnapisał(a) infob » 01.09.2012 00:26

CroMarek napisał(a):@LeszekB:
Gdzie na Solcie są stacje benzynowe koło brzegu, żeby można było uzupełnić paliwo na drogę powrotną?
Będę płynąć z Segetu/Trogiru.
Ale chodzi mi o stacje dostępne na piechotę z pontonu.
W tym roku, to już tam nie popłynę, choć plan był, ale zabrakło czasu ;-)
Ale za rok, kto wie...


W Rogac jest stacja, ale tłok w niej był większy niż w Trogirze. Ale czy ja Ci czasem tego nie mówiłem w Marinie?

pzdr
Jacek
CroMarek
Croentuzjasta
Avatar użytkownika
Posty: 265
Dołączył(a): 07.09.2011

Nieprzeczytany postnapisał(a) CroMarek » 01.09.2012 18:36

infob napisał(a):W Rogac jest stacja, ale tłok w niej był większy niż w Trogirze. Ale czy ja Ci czasem tego nie mówiłem w Marinie?
pzdr
Jacek

Tak, wspominałeś, ale nie zapamiętałem nazwy i jakoś tak myślałem, że to na południowym brzegu Solty.
:papa:
bluesman
Cromaniak
Posty: 4315
Dołączył(a): 25.06.2007

Nieprzeczytany postnapisał(a) bluesman » 01.09.2012 18:48

Tak czytam i dowiaduję się ilu rzeczy jeszcze nie wiem !! Są różne sporty ekstremalne :)
moondek
Cromaniak
Avatar użytkownika
Posty: 2313
Dołączył(a): 07.07.2005

Nieprzeczytany postnapisał(a) moondek » 01.09.2012 19:45

Parę lat temu byłem czynnym "uczestnikiem" pamiętnego białego szkwału na Mazurach, więc mniej więcej wiem o czym piszesz, tym bardziej, że w tamtą niedzielę (26.08) wracałem Jadranką z Pelijesca w okolice Primostenu (czyli jechałem w stronę Bury). Tankowałem jeszcze samochód w Makarskiej, nic nie zapowiadało tego, co będzie potem... Mniej więcej przed Omisem zaczęło porządnie wiać, że parę razy porządnie bujnęło samochodem. Fale przy brzegu były coraz większe, a nad morzem było już widać nadciągające ciężkie chmury. Jak dojechaliśmy do Splitu to w mieście unosił się tylko jeden tuman kurzu i małe tornadka, które przecinały drogę przelotową przez miasto. Potem, jak przejeżdżałem na wysokości Trogiru, to patrzyłem na niedobitki na morzu, którzy rozpaczliwie próbowali dotrzeć do brzegu (przypomniało mi się wtedy, jak walczyłem z łajbą podczas białego szkwału na Kisajnie). Niewykluczone, że widziałem wtedy i Was... :)
CroMarek
Croentuzjasta
Avatar użytkownika
Posty: 265
Dołączył(a): 07.09.2011

Nieprzeczytany postnapisał(a) CroMarek » 01.09.2012 20:34

moondek napisał(a):... Potem, jak przejeżdżałem na wysokości Trogiru, to patrzyłem na niedobitki na morzu, którzy rozpaczliwie próbowali dotrzeć do brzegu... Niewykluczone, że widziałem wtedy i Was... :)

Chyba jednak nie nas widziałeś, bo myśmy wcale nie "rozpaczliwie" tylko wytrwale i stanowczo ;-)
A nawet już przy brzegu wykonaliśmy rundkę tryumfalną ze skokiem przez falę dla uczczenia zwycięstwa.
Oj mamy co wspominać...
Wczoraj wracając z wyspy Orud trafiliśmy na wschodni wiatr w Soltanskim Kanale.
Tam też ma się gdzie rozwiać i rozbujać.
Fala była niższa, tak do dwóch metrów, ale za to musieliśmy płynąć ok. 5 km pod te wały wody.
Też było nieźle, ale dzielna załoga przyznała, że to nie było aż tak hardcorowe.
Ale zrobiliśmy sobie potem godzinę przerwy w Krknjasi, w którym ku mojemu zaskoczeniu były tylko trzy łodzie, ale było prawie zupełnie spokojnie. Tylko było słychać fale walące o Krknjas Veli (ten przy kanale) od wschodu.
Szkoda, że pojutrze już koniec :(
Morski Pas
Cromaniak
Avatar użytkownika
Posty: 3266
Dołączył(a): 12.03.2005

Nieprzeczytany postnapisał(a) Morski Pas » 01.09.2012 22:29

CroMarek napisał(a):Co ciekawe, z brzegu morze wcale nie wyglądało groźnie. Było co prawda mocno pofalowane i fale miały grzywy, ale siłę fal i wiatru można było dopiero ocenić po zachowaniu się pływających (sic!) jednostek.
No i ewentualnie po ptakach, które bez specjalnego powodzenia próbowały lecieć pod wiatr.


Te słowa powinno się powiększyć, oprawić w ramki i pokazywać każdemu, kto twierdzi, ze Adriatyk to takie większe jezioro, a twierdzenie swoje opiera tylko tym co widział z brzegu.

Ja tę Twoją relację zapisuję sobie w zakładkach i będę pokazywał tym, którzy myślą, że mają Titanica z gumy.

Każdy z nas nadział się przynajmniej raz na takie warunki. Ja się nadziałem świadomie i na własne życzenie, bo widziałem wcześniej jakie warunki są zwykle po południu w Peljeskim Kanale, a mimo tego zdecydowałem się na wycieczkę pontonem 2,5m z silnikiem 4KM z Viganj do miasta Korczula. Rano komfortowo po wodzie gładkiej jak lustro, a w drodze powrotnej z wodą w pontonie do połowy tub. Nie było niebezpiecznie, bo przez całą drogę miałem brzeg w odległości 200m od burty, a na tym brzegu była droga, którą mogłem przyjechać samochodem i zabrać ponton (co nie zawsze jest możliwe).

Innym razem, już na większym pontonie miałem radio VHF i tam słyszałem, jak się służby zwołują na akcję ratowniczą, bo kogoś bora wywiała poza wyspy i dryfował prosto do słonecznej Italii.

Z Twojego opisu widzę, że nie szarżowałeś, choć w kilku momentach miałeś wątpliwości (kto by ich nie miał), ale właściwie oceniłeś swoje możliwości, a Twoje wnioski na temat drugiej zrywki też sobie dobrze zapamiętam, choć tu jeszcze jest drugi zonk - jak płeć słaba poradzi sobie z odpaleniem silnika ręcznym rozrusznikiem. Moja żona - sprawdzałem - nie szarpnie 35KM.

pozdrav K
Następna strona

Powrót do Plaże i Adriatyk. Żeglowanie, nurkowanie, wędkowanie ...



Bora - Tramontana - dla informacji i ku przestrodze
Nie masz jeszcze konta?
Zarejestruj się
Chorwacja Online
[ reklama ]    [ kontakt ]

Serwis Cro.pl Chorwacja Online wykorzystuje cookies do prawidłowego działania, te pliki gromadzą na Twoim komputerze dane ułatwiające korzystanie z serwisu; więcej informacji w polityce prywatności.

Redakcja serwisu Cro.pl Chorwacja Online nie odpowiada za treści zamieszczone przez użytkowników. Korzystanie z serwisu oznacza akceptację regulaminu. Forum wykorzystuje oprogramowanie M 2.0. Serwis ma charakter wyłącznie informacyjny. Cro.pl nie reprezentuje interesów żadnego biura podróży, nie zajmuje się organizacją imprez turystycznych oraz nie odpowiada za treść zamieszczonych reklam.

chorwacja online - cro.pl 1999-2017